କବିତା

ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ରାତିରେ

Rohitaswa Rout's odia poem Jyotsna Raatire

ହୃଦୟର ଭାଷା କହି ପାରୁ ନାହିଁ,
କି ବୋଲି କହିବି ତତେ।
ପ୍ରେମର ସୁଅରେ ଭାସୁଅଛି ମୁହିଁ,
ଭାବନା ବିହଙ୍ଗ ସାଥେ ।

ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ରାତିରେ

ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାର ରୁପେଲି ପରଦା ତଳେ,
ବସି ଭାବୁଥିଲି ମୁହିଁ ।
କାଗଜ ରୂପକ ହୃଦୟରେ ମୋର,
ଲେଖିବ କି ନାହିଁ କେହି ।

ପଚାରିଲି ଜହ୍ନ, କେବେ ହେବ ଦେଖା
କେବେ ଦେବ ସିଏ ଧରା ।
କେମିତି ସେ ଥିବ, ଯିଏ ସେ ଆସିବ
କିଏ ସେ ସରଗ ତରା ।

କାହିଁକି କେଜାଣି ଲାଗୁଅଛି ମୋତେ,
ଏକା ଏକା ଦୁନିଆରେ।
ଅଚିହ୍ନା ମୁହଁର ପ୍ରତିଛବି ସବୁ,
ଭାସୁଅଛି ସପନରେ ।

ହୃଦୟର ଭାଷା କହି ପାରୁ ନାହିଁ,
କି ବୋଲି କହିବି ତତେ।
ପ୍ରେମର ସୁଅରେ ଭାସୁଅଛି ମୁହିଁ,
ଭାବନା ବିହଙ୍ଗ ସାଥେ ।

ସମୟ ନଥିଲା କହିବାକୁ ତତେ,
ମନର ଗୁମର କଥା ।
ଖୋଲି ଦେଲି ଆଜି ତତେ ଦେଖି ସବୁ,
ମନର ଭାବନା ଯଥା ।

ହସିଦେଲା ଜହ୍ନ ମେଘ ପରଦାରୁ,
କହିଲା ଭାବନି ଏତେ ।
ସମୟ ଆସିବ, ଦେଖାହେବ ଦିନେ
ଜୀବନସାଥୀର ସାଥେ ।

ସେଦିନ ମୁଁ ଥିବି, ଥିବ ଏହି ରାତି
ନଥିବ ଏହି ଭାବନା ।
ଏକା ଏକା ନୁହେଁ, ଥିବ ସାଥୀ ସାଙ୍ଗେ
କଥା ଦେଉଅଛି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top