ଗଳ୍ପ

ଅବସର ନେବାର ବେଳ

Aravind Das's odia story Abasara Nebaara Bela

ଦୌଡ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗନେଇ ପୁରସ୍କାର ଜିତିଥିବା ପ୍ରତିଯୋଗୀଟେ ଯେମିତି ଭୁଲିଯାଏ ଯେ ବୃତ୍ତାକାର କ୍ଷେତ୍ର ଭିତରେ ଦୌଡି ଦୌଡି ଦୌଡ ଶେଷରେ ପୁଣି ସେହି ଆରମ୍ଭ ସ୍ଥାନକୁ ହିଁ ସେ ଫେରିଆସିଛି ।

ଅବସର ନେବାର ବେଳ

ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କୁ ଟେବୁଲ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହେବାର ଦେଖି ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଅନାଇଲେ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁ ।

ହାତରେ ଧରିଥିବା କଳା ରଙ୍ଗର ବ୍ୟାଗ ଭିତରୁ କିଛି ଖୋଜୁଥିଲେ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ ।

“ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି କାହିଁକି ବସନ୍ତୁ, ବସନ୍ତୁ । ଛୁଟି ଦରଖାସ୍ତ ଅଥବା ନିମନ୍ତ୍ରଣ କାର୍ଡ, କଣ ଆଣିଛନ୍ତି ?” ହସି ହସି ପଚାରୁଥିଲେ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁ, ବ୍ୟାଙ୍କ୍‌ର ମ୍ୟାନେଜର ।

ଚାରି ଚଉତା କାଗଜଟିଏ ହାତରେ ଧରି, ମୁଁହରେ ଏକ ପ୍ରଶାନ୍ତିର ଭାବ ଖେଳାଇ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମନ ଓ ଶରୀର ଟିକେ ବିଶ୍ରାମ ଚାହୁଁଛି ସାର୍ । ବହୁତ ହୋଇଗଲା କାମ । ଏବେ ନିଜ ପାଇଁ ଫୁରସତ୍‌ର କିଛି ସମୟ ଦରକାର । ଭଲ୍ୟୁଣ୍ଟାରୀ ରିଟାୟରମେଣ୍ଟ ପାଇଁ ଆପ୍ଲାଇ କରୁଛି । ହେଡ୍ ଅଫିସ୍ ପଠାଇଲା ପୂର୍ବରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି ।

ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁଙ୍କୁ ଯେମିତି ଶକ୍ ଲାଗିଲା । ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କ ପରି ସୁଦକ୍ଷ କର୍ମଠ ମଣିଷ ଯେ କାମରୁ ଅବ୍ୟାହତି ଚାହିଁପାରେ, ତାହା ବୋଧେ ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁନଥିଲେ । ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଓ ଗୋଟିଏ ପୁଅ । ଗତବର୍ଷ ବଡଝିଅର ବାହାଘର ସରିଛି । ପୁଅଟା ପାଞ୍ଚ ଛଅ ମାସ ତଳେ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ପାଶ୍ କରି ଗୋଟେ ସଫ୍ଟୱେୟାର୍ କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରୁଛି । ଜଞ୍ଜାଳ ହୀନ ମଣିଷ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ ।

ଅନେକ ଦିନରୁ ଏଇ ନିଷ୍ପତ୍ତିଟା ନେଇସାରିଥିଲି । କାମ ଭିତରେ ଧନ୍ଦି ହୋଇ ନିଜ ପାଇଁ, ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ସମୟ ବାହାର କରି ହେଉନି । ଭାବୁଛି ଗାଁ ଓ ପୁଅ ପାଖରେ ଯାଇ କିଛି ଦିନ ରହିବି । ସାରା ଭାରତ ସସ୍ତ୍ରୀକ ବୁଲିବି, ମନଇଚ୍ଛା ପଢିବି, ଟି.ଭି. ଦେଖିବି, ବିନ୍ଦାସ ଭାବେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ମୁତାବକ ବଞ୍ଚିବି ।

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଅନାଇ ଥିଲେ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁ । ପ୍ରଗଲ୍ଭ ହୋଇ ଗପି ଚାଲିଥିଲେ ଅକ୍ଷୟବାବୁ । ତାଙ୍କ ପରିତୃପ୍ତ ମୁଁହକୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗୁଥିଲା ଯେଉଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ସେ ନେଇଛନ୍ତି, ତାହା ଯେମିତି ତାଙ୍କର କେଉଁ ଦିନର ଅବଦମିତ ଇଚ୍ଛା ।

ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଜିଇଁବା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଧିକାର ଅଛି । ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କୁ ବା କିଏ ବଞ୍ଚିତ କରିପାରିବ ସେଥିରୁ ? କ୍ଲରିକାଲ ରାଙ୍କରୁ ଏବର୍ଷ ପ୍ରମୋଶନ୍ ପାଇ ଅଫିସର ଭାବେ ଏଇ ବ୍ରାଞ୍ଚରେ ପୋଷ୍ଟିଂ ହୋଇଥିଲେ ଅକ୍ଷୟବାବୁ । ଚାରିଦିନ ତଳେ ବଦଳି ଅର୍ଡରରେ ତାଙ୍କ ପୋଷ୍ଟିଂ ବୋରିପଲ୍ଲୀ ହୋଇଥିଲା । ବଦଳିକୁ ଭୟ କରି କଣ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ ଏମିତି ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ ? ମନକୁ ମନ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁ । କାରଣ ଗତ ୬ ମାସ ଭିତରେ ସେଇ ବ୍ରାଞ୍ଚରୁ ଡକାୟତି ହୋଇଛି ଏବଂ ମାଓବାଦୀମାନେ ଥରେ ବମ୍‌ମାଡ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ । ଏମିତି ଗୋଟେ ବ୍ରାଞ୍ଚକୁ ବଦଳି ହୋଇଯିବାକୁ କିଏ ଅବା ଚାହିଁବ ? ତାହା ପୁଣି ବ୍ରାଞ୍ଚ ଇନ୍‌ଚାର୍ଯ ହୋଇ !

ଆପଣ ବି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଭାବୁଥିବେ, ମୋର ବୋରିପଲ୍ଲୀ ଟ୍ରାନସଫର୍ ହେଲା ବୋଲି ମୁଁ ଭି.ଆର୍.ଏସ୍ ନେଉଛି । ଅବଶ୍ୟ ସେଇଟା ବି ଗୋଟେ କାରଣ । ତେବେ ମୋ ଦେହଟା ବି ଭଲ ରହୁନି ବୋଲି ସେଠାରେ ଜଏନ୍ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ । ଏଠିକା ପରି ସେଠାରେ ମେଡିକାଲ ଫ୍ୟାସିଲିଟି ନାହିଁ । ପୁଅଟା ଏବେ ନୂଆ ହୋଇ ତିରୁପତିରେ ଜଏନ୍ କରିଛି ବୋଲି ମେସ୍ କରି ରହୁଛି । ଭାବୁଛୁ ବୁଢାବୁଢୀ ଦୁଇଜଣ କିଛିଦିନ ତା ପାଖରେ ଯାଇଁ ରହିବୁ । ଝିଅ, ଜୋଇଁ ବି ଚେନ୍ନାଇରେ ରହୁଛନ୍ତି । ତିରୁପତିରୁ ଚେନ୍ନାଇ ତିନିଘଣ୍ଟାର ବାଟ । ତେଣୁ ସମୟ କଟିଯିବ । ତାଛଡା ଗାଁରେ ବି ଘରଲୋକ ସବୁ ଅଛନ୍ତି ।

ଧନୁରୁ ନିକ୍ଷେପ ହୋଇଯାଇଥିବା ତୀର, ବନ୍ଧୁକରୁ ବାହାରି ଯାଇଥିବା ଗୁଳିକୁ କଣ ଫେରାଇ ଆଣିହୁଏ ? ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁ କେମିତି ଅବା ବଦଳାଇ ଦେଇ ପାରିବେ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ?

ଆପଣ ବୋଧେ ତରବର ହୋଇ ଏମିତି କରିଛନ୍ତି । ମୁଁ ଭାବୁଛି କିଛିଦିନ ଛୁଟି ନେଇ ଆପଣ ଏଇ ନିଷ୍ପତ୍ତିର ପୁର୍ନବିଚାର କରନ୍ତୁ ଏକଦମ୍ ଥଣ୍ଡା ମିଜାଜରେ । ଆପଣଙ୍କର ଏବେ ଦରମା ଆଗକୁ ଆହୁରି ବଢିବ । କିଛିବର୍ଷ ପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ରିଟାୟାରମେଣ୍ଟ ବେନିଫିଟ୍ ବହୁତ ମିଳିବ ।

ମୃଦୁ ହସିଲେ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ । ଏକଦମ୍ ସରଳ, ନିଷ୍କପଟ ହସ । ତାଙ୍କର ଅମ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରନ୍ତି । ଯେତେ ଡେରି ହେଲେ ବି ସବୁ କାମ ସରି ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି ।

କଣ ହେବ ମୋର ଅଧିକ ପଇସା ? ସବୁ ଦାୟିତ୍ୱରୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ । ମିସେସ୍ ବି ଚାହୁଁନି ମୁଁ ଆଉ ଖଟେ ବୋଲି । ଘର ଖଣ୍ଡେ ତ କରିଛି । ଭି.ଆର୍. ଏସ୍ ଟଙ୍କା ଫିକ୍ସ ଡିପୋଜିଟ୍ କରିଦେଲେ ମାସକୁ ଯାହା ମିଳିବ ତାହା ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଢେର୍ ।

ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଦରଖାସ୍ତଟା ନେଇ ଆଖି ବୁଲାଇ ଆଣିଲେ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁ । ନିଜ କଥା ଭାବୁଥିଲେ ସେ । ତାଙ୍କରି ଦୁଇଟା ଯାକ ପୁଅ ମେଡିକାଲ ପଢୁଛନ୍ତି । ଭଲ ରାଙ୍କ ପାଇଲେନି ବୋଲି ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ମେଡିକାଲ କଲେଜରେ ଗୁଡାଏ ଡୋନେସନ୍ ଦେଇ ପଢାଉଛନ୍ତି ଦୁହିଁଙ୍କୁ । ଏକ ଝୁଙ୍କରେ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ । ଗୁଡାଏ ଟଙ୍କା ଲୋନ୍ କରିଛନ୍ତି । ଟଙ୍କାତକ ସୁଝାହେଲା ବେଳକୁ ସେ ବୁଢା ହୋଇଯାଇଥିବେ । ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ବି ସେ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କ ପରି ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଅବସର ନେବାର ସାହାସ କରି ପାରିବେ ନାହିଁ । ଇର୍ଷା ଆସୁଥିଲା ଆଜି ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କୁ ।

ସାମାଜିକ ବନ୍ଧନର ଶୃଙ୍ଖଳ ରୂପେ ଦାୟିତ୍ୱ ରଜ୍ଜୁରେ ବନ୍ଧା ଘସାମଜା ଜୀବନରୁ ମୁକ୍ତି କିଏ ନଚାହେଁ ? ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ ଭାଗ୍ୟବାନ । “ଦରଖାସ୍ତଟା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ରିଜିଓନାଲ୍ ଅଫିସକୁ ଫରଓା୍ୱର୍ଡ କରିଦେବେ ସାର୍ । କାଲିଠାରୁ ମୁଁ ଛୁଟି ନେଉଛି ପନ୍ଦର ଦିନ ପାଇଁ ।”

ଠିକ୍ ଅଛି । ତଥାପି ପୁର୍ନଃବିଚାର କଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା । ଆମେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କୁ ମିସ୍ କରିବୁ ।

ବ୍ରାଞ୍ଚ ମ୍ୟାନେଜରଙ୍କ ଚାମ୍ବରରୁ ବାହାରି ଆସିଲା ପରେ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ସେ ଯେମିତି ଏକ ଖୋଲା ଆକଶରେ ନୂଆ କରି ଉଡି ଶିଖୁଥିବା ଏକ ଚଢେଇ । ଡେଣା ହଲାଇବା ଏବେ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି । ଧୀରେ ଧୀରେ ଆହୁରି ଉପରକୁ ଉଡିବେ ।

ସେଦିନ ଘରେ ପହଁଚି ସୁଷମାଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡାଇ ପକାଇ କହିଲେ, ମୋ ଛୁଟି ସରିଲା ବେଳକୁ ଭି.ଆର୍. ଏସ୍ ଟା ସାଙ୍କସନ ହୋଇଯାଇଥିବ । ଏଣିକି ଖାଲି ତମେ ଆଉ ମୁଁ ମନଇଚ୍ଛା ବୁଲିବା, ସମୟ ବିତାଇବା ।

ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବେଷ୍ଟନୀ ଭିତରୁ ନିଜକୁ ଜବରଦସ୍ତି ମୁକୁଳାଇ ସୁଷମା କହିଲେ, ମାନା ଆଜି ଫୋନ୍ କରିଥିଲା । କାଲି ରାତିରେ ଜୋଇଁ ତାକୁ ପୁଣି ମାରଧର କରିଥିଲେ ବୋଲି କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି କହୁଥିଲା । ତମକୁ ନକହିବାକୁ ମୋତେ କହିଥିଲା । ହେଲେ କେତେ ଦିନ ଆଉ ସହିବ ଏମିତି ? ଆମେ ଭାବୁଥିଲେ ବୋଧ ହୁଏ ଯୌତୁକ ପାଇଁ ନିହାର ଏମିତି କରୁଛି ବୋଲି । ହେଲେ କଥାଟା ଅଲଗା ।

ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ ଚମକି ପଡିଲେ । ଝିଅ, ଜୋଇଁଙ୍କ ଭିତରେ ଟିକେ ମନାନ୍ତର ଚାଲିଛି ବୋଲି ଆଭାସ ପାଇଥିଲେ । ହେଲେ କଥାଟା ଏତେ ଆଗେଇଯିବ ବୋଲି ସେ ଭାବିନଥିଲେ ।

କି ଅଲଗା କଥା ? ମନ ଭିତରେ ଏକ ଅଜଣା ଆତଙ୍କକୁ ଚାପି ରଖିବାର ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲେ ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ । ହାତ, ପାଦ ତାଙ୍କର ଝାଳେଇ ଯାଉଥିଲା ।

ନିହାର ଆଉ ଗୋଟେ ଝିଅକୁ ଘରକୁ ଆଣୁଛି ଏବଂ ଅନେକ ସମୟରେ ସେଇ ଝିଅର ଫ୍ଲାଟରେ ରାତି କଟାଉଛି । ମାନାକୁ ଡାଇଭର୍ସ ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି ।

ଆଉ କହିପାରିଲେନି ସୁଷମା । କାନ୍ଦକାନ୍ଦ ହୋଇଯାଉଥିଲେ । ଶାଢୀ କାନିଟା ମୁଁହରେ ଦେଇ ସୁଁ ସୁଁ ହେବାରେ ଲାଗିଲେ ।

ଅକ୍ଷୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡଟା ଯେମିତି ଘୁରାଇ ଦେଉଥିଲା । କେତେ ଯାକଜମକରେ ବାହା କରିଥିଲେ ମାନାର ? ଗୋଟିଏ ବୋଲି ଝିଅର ବାହାଘରରେ କୌଣସି କଥାରେ ଊଣା କରିନଥିଲେ । ସୁନାଗହଣା, ଜିନିଷପତ୍ର, ଜ୍ୱାଇଁକୁ ଗାଡି ଇତ୍ୟାଦି ସବୁକିଛି ଦେଇଥିଲେ ନିଜଆଡୁ । ନିହାରଟା ଏତେ ତଳକୁ ଖସିଗଲା ? ଛିଃ, ମନ ଭିତରଟା ଘୃଣାରେ ଭରିଯାଉଥିଲା ଅକ୍ଷୟଙ୍କର । ପିଲାକୁ ନିଜେ ସେ ହିଁ ପସନ୍ଦ କରିଥିଲେ । ହେ ଭଗବାନ୍, କଣ ହେବ ମାନାର ?

ତମେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନା । କାଲି ଆମେ ଫ୍ଲାଇଟରେ ଚେନ୍ନାଇ ଯିବା । ସମୁଦି, ସମୁଦୁଣୀଙ୍କୁ କଥାଟା କହିବାକୁ ପଡିବ । ପୋଲିସ୍ କେସ୍ କରିବା । କଣ ଭାବିଛି ସେ ଟୋକା ନିଜକୁ ?

କିଛି ସମୟ ଭିତରେ ଯେମିତି ଅକ୍ଷୟଙ୍କ ସୁନାର ସଂସାର ଭିତରେ ଝଡଟିଏ ବୋହିଯାଇ ଚାରି ଆଡ ଛିନ୍ ଛତ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲା । ରାତିସାରା ଶୋଇପାରିନଥିଲେ ସେ । କାହାକୁ କହିବେ ସେ ଏକଥା । ସାନଭାଈ ସହିତ କଥା ହୋଇଥିଲେ ଅକ୍ଷୟ । ତାର ଗୋଟେ ସାଙ୍ଗ କଟକରେ ପୋଲିସ୍ ଇନସ୍ପେକ୍ଟର ଅଛି ।

ଦେଖନ୍ତୁ ଆଜ୍ଞା, ଏଗୁଡାକ ଆଜିକାଲି ଅତି ସାଧାରଣ ହୋଇଗଲାଣି । ଟୋକାଟାକୁ କିଛିଦିନ ଜେଲରେ ଭର୍ତ୍ତିକରାହେବ । ହେଲେ ଫଳ କଣ ହେବ ? ସେମିତିକା ପିଲା ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ କଣ ଆଉ ଏକାଠି ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ ? ଜେଲରୁ ବାହାରି ହୁଏତ କମ୍ପରମାଇଜ୍ କରିପାରେ । ହେଲେ ପୁଣି ଯେ ସେ ଅନ୍ୟ ଝିଅ ସହିତ ନରହିବ ତାର ଗ୍ୟାରେଣ୍ଟି କଣ ? ବରଂ ଅଧିକ ଆଲିମନି ଡିମାଣ୍ଡ କରନ୍ତୁ, ଯେମିତି ସେ ଟୋକା ପାନେ ପାଇବ । ମାସକୁ ମାସ କ୍ଷତିପୂରଣ ଦେଉ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ପୁର୍ନବିବାହ କଲା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।

ଇନ୍ସପେକ୍ଟରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅକ୍ଷୟ ଭାବୁଥିଲେ, ମାନାର ପୁର୍ନବିବାହ ? ଥରେ ବାହାଘର ସାରିଦେଲା ପରେ ବାପଜଣଙ୍କ ଝିଅ ଦାୟିତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ହେଲା ବୋଲି ଯାହା ଭାବେ, ତାହା କେବଳ ଏକ ମିଛ ପ୍ରବଞ୍ଚନା ଆଜିକାଲି । ପୋଲିସ କେସ୍, କୋର୍ଟ, କଚେରୀ… କିଛି ବାଟ ଦିଶୁନଥିଲା ଅକ୍ଷୟଙ୍କୁ । ସବୁ କେମିତି ଠିକ୍ ଠାକ୍ ହୋଇଯାଉ । ମାନା ଓ ନିହାର ଏକାଠି ରୁହନ୍ତୁ । ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଭିତରେ ତ ମନାନ୍ତର ହୁଏ ।

ସମୁଦିଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କରି କଥାଟା ଜଣାଇଥିଲେ । ଆରପଟୁ ନିହାର ବାପାଙ୍କ ସ୍ୱର, ମୁଁ ତ ପାରାଲିସିସ୍ ରୋଗୀ । ବିଛଣାରୁ ଉଠି ପାରୁନି । ମିସେସ୍ କଥା ତ ଜାଣିଛନ୍ତି । ଆଣ୍ଠୁଗଣ୍ଠି ବାତ ଯୋଗୁଁ ଘୁସୁରି ଘୁସୁରି ଚଳପ୍ରଚଳ ହେଉଛି । ଟୋକାଟା ସେଠି କଣ କରୁଛି, କଣ ନାହିଁ ତାହା କଣ ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ? ଆପଣ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତୁ ମାନା ପାଇଁ ଆମର ସବୁ ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅଛି । ସେ ହିଁ ଆମର ବୋହୁ । ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଝିଅ କଥା ଆମେ ଜାଣିନୁ ।

ଆଶା ଓ ବିଶ୍ୱାସର ଏକ କ୍ଷୀଣ ଆଲୋକ ଦେଖିଲେ ଅକ୍ଷୟ । ପରଦିନ ଚେନ୍ନାଇରେ ମାନା ପାଖରେ ପହଁଚିଲା ବେଳକୁ ସକାଳ ଏଗାରଟା । ନିହାର ଘରେ ନଥାଏ । ବାପା, ମାଙ୍କୁ ପାଖରେ ଦେଖି ମାନା ଆଉ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ ।

ମୁଁ ଜମା ଏଠାରେ ରହିବିନି ବୋଉ । ନିହାର ଗୋଟେ ରାକ୍ଷାସ ପାଲଟି ଯାଇଛି । କଥା କଥାକେ ଗାଳି, ମାଡ । ସେ ଝିଅଟା କାଳେ ପ୍ରେଗନାଣ୍ଟ ଅଛି ।

ଝିଅ କଥା ଶୁଣି ଖଟ ଉପରେ ବସିପଡିଲେ ଅକ୍ଷୟ ଓ ସୁଷମା । ଘର ପୋଡିଗଲେ ଅସହାୟ ଲୋକଟା ବାହାରେ ଯେମିତି ନୀରବ ଦର୍ଶକ ସାଜି ଠିଆ ହୋଇଥାଏ, ସେମିତି ଲାଗୁଥିଲା ତାଙ୍କୁ ।

ଜୋଇଁଙ୍କ ଫୋନଟା ସୁଇଚ୍ ଅଫ୍ ଆସୁଥାଏ । କିଛି ବୁଦ୍ଧିବାଟ ଦିଶୁନଥାଏ ଅକ୍ଷୟଙ୍କୁ । ଝିଅ, ବୋହୁଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସରକାରଙ୍କ ହଜାରେ ନିୟମ, କାନୁନ୍ ଓ ଆଇନ୍ କଟକଣା ଅଛି । ସୁରକ୍ଷା ବଳୟ କାଳେ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଉଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିବାହିତ ନାରୀ ପାଇଁ ।

ହେଲେ କେଉଁଠି ଅଛି ସେ ସୁରକ୍ଷା ବଳୟ ? ଅକ୍ଷୟବାବୁ ମନେମନେ ଖୋଜି ହେଉଥିଲେ ସାହାରା । ତିନି ଦିନ ଚେନ୍ନାଇରେ ରହି ମାନାକୁ ନେଇ ଓଡିଶା ଫେରି ଆସିଲେ ସେମାନେ । ନିହାରର କିଛି ପତ୍ତା ମିଳିନଥିଲା । ସେ ଲୋକଟା ସାଙ୍ଗରେ କମ୍ପରମାଇଜ୍ କେବେ କରିବନି । କିଏ ଜାଣେ ହୁଏତ ମୋତେ ମାରି ଦେଇପାରେ । ଝିଅ କଥା ଶୁଣି ଡରି ଯାଇଥିଲେ ଅକ୍ଷୟବାବୁ ।

ଘରେ ପହଞ୍ଚି ସବୁ ଚିହ୍ନା ପରିଚୟଙ୍କୁ ପୁଣି ଉତ୍ତର ଦେବାର କଷ୍ଟକର ଅନୁଭୂତି । ଅସୁବିଧାରେ ପଡିଥିବା ମଣିଷର ମଜା ଉଡାଇବାବୁ ଏବଂ ତାରି ମୁଁହରୁ ଉଜୁଡି ଯାଇଥିବା ସଂସାରର ସବିଶେଷ ବିବରଣୀ ଶୁଣିବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅହେତୁକ ଆଗ୍ରହ । ତା ପରେ ଲୋକଦେଖାଣିଆ ଅନୁକମ୍ପା ଓ ଆଶ୍ୱାସନା । ଯାହା ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥାଏ କଦାକାର ଅଦୃଶ୍ୟ ବିଦ୍ରୁପର ଛିଟା ।

ଭଲଭାବେ ନଜାଣି ଏମିତି ପୁଅଙ୍କ ସହିତ ଝିଅଟାକୁ ଅଯଥାରେ ଛନ୍ଦିଦେଲେ । ଅମୁକ ପ୍ରସ୍ତାବ, ସମୁକ ପ୍ରସ୍ତାବ କେତେ ଭଲ ଥିଲା ? ଆମ କଥା ତ ଶୁଣିଲେନି ।

ଦେହ ହାତରେ ଯେମିତି ନିଆଁ ଲାଗିଯାଉଥିଲା ଅକ୍ଷୟଙ୍କର । ଓକିଲମାନଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ, ପୋଲିସ୍ ଅଫିସର ମାନଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା , ଫ୍ୟାମିଲି କୋର୍ଟ, ମହିଳା ଥାନା …ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି । ଜୀବନରେ କେବେ ଦେଖି ନଥିବା ଜାଗା ସବୁ ଯିବାକୁ ପଡୁଥିଲା ଅକ୍ଷୟଙ୍କୁ ।

ବ୍ୟାଙ୍କରୁ ଫୋନ୍ ଆସିଥିଲା । ଆଉ କିଛି ଡକ୍ୟୁମେଣ୍ଟ ଦେବାକୁ ପଡିବ । ଅକ୍ଷୟଙ୍କୁ ନିଶ୍ୱାସ ମାରିବାକୁ ବେଳନଥିଲା । ଚିନ୍ତାହୀନ ମଣିଷଟା ଏଇ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଯେମିତି କେବଳ ଦୁଶ୍ଚିନ୍ତାରେ ହିଁ ଉବୁଟୁବୁ ହେଉଥିଲା ।

ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ ଯାହା ଡରୁଥିଲେ ତାହା ହିଁ ହୋଇଥିଲା । ପୁଅ ମିକୁ ଆସି ଘରେ ପହଁଚିଯାଇଥିଲା । ଅକ୍ଷୟ ଜାଣିଥିଲେ ଭାଈ-ଭଉଣୀ ପରସ୍ପରକୁ ବହୁତ ଭଲପାଆନ୍ତି । ଏ ଖବର ଜାଣିଶୁଣି ସେ ମିକୁକୁ ଦେଇନଥିଲେ । କିଏ ଜାଣେ ରାଗିଯାଇ ହଠାତ୍ କଣ କରି ବସିବ ? ନୂଆ ଚାକିରୀ କରିଛି । ଛୁଟିଥାଉ ନଥାଇ ଘରକୁ ପଳାଇ ଆସିପାରେ । ସଫ୍ଟୱେର କମ୍ପାନୀ ଗୁଡାକ ବି ଆଜିକାଲି ଭାରୀ ଷ୍ଟ୍ରିକ୍ଟ ହୋଇଗଲେଣି । ନୂଆ ପିଲା ଅଧିକ ଦିନ ଛୁଟି ନେଲେ ଚାକିରୀରୁ ଛଟେଇ କରିଦେଉଛନ୍ତି ।

ସୁଷମା କିନ୍ତୁ ପୁଅ ସପକ୍ଷରେ କହୁଥିଲେ, ଭାଈ ହୋଇଛି ଯେତେବେଳେ, ଭଉଣୀ କଥା ଶୁଣି କଣ ଥୟ ଧରି ରହିପାରିବ ?

ହେଲେ ଜିନିଷପତ୍ର ଗୁଡାକ ନେଇ କାହିଁକି ଚାଲି ଆସିଲା ? ଓଲଟା ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଥିଲେ ଅକ୍ଷୟବାବୁ ।

ଘର ଭିତରେ ଚୁପ୍ ଚୁପ୍ ବସିଥିବା ମିକୁ ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାର ଅବସାନ ଘଟାଇ ଚୁପ୍ ଚୁପ୍ ହୋଇ କହିଲା, “ତିନିମାସ ହେଲାଣି ମୋତେ ଚାକିରୀରୁ ବାହାର କରି ଦେଲେଣି । ଜଏନ୍ କଲାପର ୪ ମାସ ପରେ ପିଙ୍କ୍ ସ୍ଲିପ୍ ଦେଇ ବେଞ୍ଚରେ ରଖିଥିଲେ । ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ନାହିଁ ବୋଲି ଶହ ଶହ ପିଲାଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦେଲେ ।

ତିନିମାସ ହେଲା ମୁଁ ବାଙ୍ଗାଲୋର, ଚେନ୍ନାଇ, ହାଇଦ୍ରାବାଦରେ ବୁଲି ବୁଲି ଟ୍ରାଏ କରୁଥିଲି । କେଉଁଠି କିଛି ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ । ବାହାରେ ରହି ୫-୧୦ ହଜାର ଦରମାବାଲା ଚାକିରୀରେ କଣ ଚଳିହେବ ?

କଣ କରିବୁ ତାହା ହେଲେ ? ବିକଳ ହୋଇ ପଚାରିଲେ ଅକ୍ଷୟବାବୁ । ମୋତେ ଏମ୍.ବି.ଏ. କରିବାକୁ ପଡିବ । ଆମର ସେଇ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ କଲେଜ ବାଲା କାଳେ ପଇସା ଦେଇ ପିଲାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ କମ୍ପାନୀରେ ପ୍ଲେସମେଣ୍ଟ ଦେଉଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଦୁଇତିନିମାସ ପରେ ସେମାନେ ପିଲାଙ୍କୁ ବାହାର କରି ଦେଉଛନ୍ତି । ଠିକ୍ ଆମମାନଙ୍କ ଭଳି । ରେପୁଟେଡ୍ କଲେଜ୍ କିମ୍ବା ଆଇ.ଆଇ.ଟିରୁ ପାଶ୍ ନକଲେ ବାହାରେ ଚାହିଦା ନାହିଁ । ଦୁଇବର୍ଷ ମୋତେ ଏମ୍.ବି.ଏ. କରିବାକୁ ପଡିବ କୌଣସି ଭଲ କଲେଜରେ ।

ନିଜ ଆଖିକୁ ପୋଛି ସୁଷମା ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହୁଥିଲେ, ହଁ, କାହିଁକି ପଢିବୁନି ? ଭଲ ଚାକିରୀ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର ତାହା କର ।

ଅଦ୍ଭୁତ ଧରଣର ଜଡତା ଯେମିତି ଜାବୁଡି ଧରୁଥିଲା ଅକ୍ଷୟବାବୁଙ୍କୁ । ଦିନ କେଇଟାରେ ସବୁ ସମୀକରଣ ଯେମିତି ସଏପଟ ସେପଟ ହୋଇଯାଉଥିଲା ।

ଦୌଡ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗନେଇ ପୁରସ୍କାର ଜିତିଥିବା ପ୍ରତିଯୋଗୀଟେ ଯେମିତି ଭୁଲିଯାଏ ଯେ ବୃତ୍ତାକାର କ୍ଷେତ୍ର ଭିତରେ ଦୌଡି ଦୌଡି ଦୌଡ ଶେଷରେ ପୁଣି ସେହି ଆରମ୍ଭ ସ୍ଥାନକୁ ହିଁ ସେ ଫେରିଆସିଛି । ଅକ୍ଷୟ ବାବୁ ଆଜି ସେମିତି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଟା ଆରମ୍ଭ କି ଶେଷ ତାହା ସେ ଜାଣିପାରୁନଥିଲେ ।

ରାତିରେ ଶୋଇଲାବେଳେ ସୁଷମା କହୁଥିଲେ, ମାନା କଥା କଣ କରିବା ? ଡାଇଭର୍ସ ନହେଲା ଯାଏଁ ଆଉ କେଉଁଠିତ ପ୍ରସ୍ତାବ ପକାଇ ହେବନି । ଚାକିରୀ କରିବ ବୋଲି କହୁଛି । ହେଲେ ଯେଉଁଠି ମିକୁ ପାଇଁ ଚାକିରୀ ମିଳୁନି, ସେଠି ମାନାକୁ କଣ ଏମିତି ସହଜରେ ମିଳିବ ? କେଉଁଠି ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ସ୍କୁଲରେ ବରଂ ଜଏନ୍ କରିଯାଉ । ଟୋକାଟାକୁ ଦେଖୁନ ? ପାଠ ପଢିବ ବୋଲି ଜିଦି ଲଗାଇଛି ? ହେଲେ ଆଜି ମୋତେ କହୁଛି ୩-୪ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦରକାର ହେବ । କେଉଁଠୁ ଆସିବ ପଇସା ବୋଲି ମୁଁ ପଚାରିଲାରୁ କହିଲା, “ବାପା ଯେଉଁଠୁ ହେଲେ ଯୋଗାଡ କରିବେ । କଣ ଆଉ କରିବା ? ଗୋଟାଏ ତ ପୁଅ ।” ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡି କହିଲେ ସୁଷମା ।

କଡ ଓଲଟାଇ ଶୋଇବାର ଛଳନା କରୁଥିଲେ ଅକ୍ଷୟବାବୁ । ଆଖିକୁ କଣ ନିଦ ଆସୁଥିଲା ? ଚିନ୍ତାଗୁଡାକ ଶ୍ରାବଣ ଆକାଶର ମେଘମାଳା ପରି ମାଡି ଆସୁଥିଲେ ପ୍ରତିମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ।

ସକାଳୁ ଉଠି ଅକ୍ଷୟବାବୁ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲେ ବ୍ୟାଙ୍କରେ । ସହକର୍ମୀମାନଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହୋଇ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁଙ୍କ ଚ୍ୟାମ୍ବରରେ ପଶିଗଲେ ।

ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ହିଁ ଖୋଜୁଥିଲି । ରିଜିଓନାଲ୍ ଅଫିସରେ ଆପଣଙ୍କ ଦରଖାସ୍ତଟା ପଡିରହିଛି । ଏଇ ଦୁଇଟା ଫର୍ମରେ ଦସ୍ତଖତ କରିଦିଅନ୍ତୁ ।

ଫର୍ମ ଦୁଇଟା ଉପରେ ଆଖି ବୁଲାଇ ଆଣି ଚିରିଦେଲେ ଅକ୍ଷୟବାବୁ ।

‘ଆରେ ଏକଣ କରୁଛନ୍ତି ? ଭି.ଆର.ଏସ୍ ସାଙ୍କସନ୍ ହେବାକୁ ପୁଣି ଡେରି ହୋଇଯିବ ।’

“କ୍ଷମା କରିଦେବେ ସାର୍ । ମୋ ଦରଖାସ୍ତଟା ଫେରାଇ ଆଣନ୍ତୁ । ବୋରିପଲ୍ଲୀରେ ଜଏନ୍ କରିବାକୁ ମୁଁ ରାଜି । ଏଇ ନିଅନ୍ତୁ ମୋର ନୂଆ ଦରଖାସ୍ତ । ପୁରା ଚାକିରୀ କାଳ ସାରିବାକୁ ପଡିବ ମୋତେ ।”

ଅକ୍ଷୟ ବାବୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁ ପଚାରିଲେ, ଏତେ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ନିଷ୍ପତ୍ତିଟା ବଦଳାଇ ଦେଲେ ଅଥବା ମୋ କଥାକୁ ଗୁରୁତର ଭାବେ ବିଚାର କଲେ ? ଆପଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଭାରତ ଦର୍ଶନ, ବହିପଢା, ବିଳାସ ଜୀବନ…କଣ ହେଲା ?

ଗୋଟେ ଶୁଖିଲା ହସ ମୁଁହରେ ଖେଳାଇ, ଭଲ୍ୟୁଣ୍ଟାରୀ ରିଟାୟାରମେଣ୍ଟ ଓ୍ଵିଥଡ୍ର ଆପ୍ଲିକେସନ୍ ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁଙ୍କ ହାତକୁ ବଢାଇ ଅକ୍ଷୟବାବୁ କହିଲେ, ଗୋଟେ ବାପା କଣ କେବେ ଅବସର ନେଇପାରେ ? ତା ପୁଣି ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ?

ଅକ୍ଷୟବାବୁଙ୍କ ଉତ୍ତର ଏକ ଗୋଲକଧନ୍ଦା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ବାବୁଙ୍କ ପାଇଁ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top