କବିତା

ଆହା କି ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀ

Kanishtha Kishore Sahu's odia poem for children Aahaa Ki Sundara Pruthibi

ଅନ୍ନଦାତା ଭାଇ ହଳବଳ ଧରି
ଲାଗିଯାଏ ତା’ର କାମେ
କି ଖରା ବରଷା ଦିବା ଓ ନିଶିରେ
ବୁଝି ଦେଶର ଧରମେ ।

ଆହା କି ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀ

ଅନ୍ଧାର ଫଟାଇ କିରଣକୁ ବୁଣି
ସକାଳ ସୂରୁଜ ହସେ,
ପାଖୁଡ଼ାକୁ ଖୋଲି ସୁମନ ସୁନ୍ଦରୀ
ମହ ମହ ହୋଇ ବାସେ ।

ଅନ୍ନଦାତା ଭାଇ ହଳବଳ ଧରି
ଲାଗିଯାଏ ତା’ର କାମେ
କି ଖରା ବରଷା ଦିବା ଓ ନିଶିରେ
ବୁଝି ଦେଶର ଧରମେ ।

ଝରୁଥାଏ ଝର ବହୁଥାଏ ନଦୀ
ସଦା କଳ କଳ ନାଦେ,
ଜଳ ମଧ୍ୟେ ମୀନ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଅଣ୍ଡଜ
କ୍ରିଡ଼ନ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦେ ।

ବନେ ଉପବନେ ଛାୟା ଦେଇ ତରୁ
କ୍ଳାନ୍ତି କରିଥାଏ ଦୂର ,
ପାହାଡ଼ ଉହାଡ଼େ ଅସ୍ତ ହୋଇ ରବି
ଭରିଥାନ୍ତି ଅନ୍ଧକାର ।

ଶର୍ବରୀ ମଧ୍ୟରେ ଅଗଣିତ ତାରା
ଜଳିଥାନ୍ତି ହୋଇ ଦୀପ,
ରାତିସାରା ଜଳି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୁଅନ୍ତି
ଡାକିଲେ ଶାରୀ ମଧୁପ ।

ଆହା କି ସୁନ୍ଦର ଏ ମୋର ପୃଥିବୀ
ମାଟି ଯାହାର ଚନ୍ଦନ,
ସରସୀ ତଟିନୀ ପୂଣ୍ୟତୋୟା ଗଙ୍ଗା
ବନ ନନ୍ଦନ କାନନ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top