କବିତା

ରହିବା ସଫାସୁତୁରା

Prasanta Kumar Nath's odia poem for children Rahibaa Saphaa Suturaa

ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ କରେନି ଭଲରେ
ହାତକୁ ନଧୋଇ ଖାଏ
ଗୋଡ ହାତ ସିଏ ନଧୋଇ ରାତିରେ
ବିଛଣାରେ ଯାଇ ଶୁଏ ।

ରହିବା ସଫାସୁତୁରା

କୁନା ବୋଲି ଗୋଟେ ପିଲାଟିଏ ଥିଲା
ଅସନା ହୁଅଇ ଭାରି
ବାଲିରେ ଧୂଳିରେ ନିତି ଖେଳୁଥାଏ
ନଥାଏ ଜମା ଖାତିରି ।

ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ କରେନି ଭଲରେ
ହାତକୁ ନଧୋଇ ଖାଏ
ଗୋଡ ହାତ ସିଏ ନଧୋଇ ରାତିରେ
ବିଛଣାରେ ଯାଇ ଶୁଏ ।

ମାଛ ଧରିବାକୁ ଅସନା ପାଣିରେ
ଆନନ୍ଦରେ ପଶିଯାଏ
ସାବୁନୁକୁ ଡରି ପୋଖରୀ ପାଣିରେ
ବୁଡ ମାରି ଉଠିଯାଏ ।

ଶୁଣେ ନାହିଁ କେବେ କାହାରି କଥାକୁ
ହୁଏନି ସଫା ସୁତୁରା
ସାଙ୍ଗସାଥୀ ପରା କହୁଥିଲେ ତାକୁ
ଆସିଲା ଦେଖ କୋତରା ।

କାଛୁ କୁଣ୍ଡିଆରେ ଦେହଟା ତାହାର
ଯାଇଥିଲା ପୁରା ପୁରି
ମଳା ମଳା ଯାଦୁ ହୋଇଥିଲା ଦେହେ
କାଦୁଆର ମେଣ୍ଢା ପରି ।

ଆସିଗଲା ସତେ ଏମିତି ଦିନଟେ
ବଢିଗଲା ରୋଗ ବ୍ୟାଧି
କାମବି କଲାନି ଖାଉଥିଲା ଯେତେ
ଡାକତର ଓଉଷଧି ।

ଡିଟେଲ୍ ପାଣିରେ ଗାଧୋଇବା ପାଇଁ
କହିଲେ ଡାକ୍ତର ବାବୁ
ସଫା ଓ ସୁତୁରା ହୋଇତ ପାରିଲେ
ରୋଗକୁ କରିବ କାବୁ ।

ସେହି ଦିନ ଠାରୁ ବୁଝି ପାରି କୁନା
ସଫା ଓ ସୁତୁରା ହେଲା
କିଛିଦିନ ସଫା ସୁତୁରା ରହିକି
ରୋଗ ତାର ଭଲ ହେଲା ।

ସେହିଦିନ ଠାରୁ କୁନାଟା ବୁଝିଲା
ନହେଲେ ସଫା ସୁତୁରା
ରୋଗ ବଇରାଗ ଆସିକି ଦେହରେ
ଖୋଲିବେ ତାଙ୍କ ପସରା ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top