ଗଳ୍ପ

ଗୋଟିଏ ବାପର ହୃଦୟ

Dr Sharat Chandra Parida's odia story Gotie Baapara Hrudaya

ଶାଗଖିଆକୁ ପେଜଖିଆ ସହି ନ ପାରିବା କଥାଟା ବାବୁ ସବୁଯୁଗରେ ଅଛି । ଆମର ଫର୍ଚ୍ଚା ଚଳଣି ଦେଖି ଗାଁର କିଛି ଲୋକ ସହି ପାରିଲେ ନାଇଁ ।

ଗୋଟିଏ ବାପର ହୃଦୟ

ସେଦିନ ବାମନ ମଉସା ଭାରି ମନରେ କହି ଉଠିଲେ, ପୁଅ ଗୁରିଆଟା ଯାଇ କାହିଁ କୋଉ ସ୍ୱର୍ଗ ପୁରରେ ରହିଲାଣି, ହେଲେ ତା’ ପ୍ରତି ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟାୟକୁ ମୁଁ ଆଦୌ ସହିପାରୁ ନାଇଁ । ସେ ପୁଲିସର ମାଡ଼ ମନେ ପଡ଼ିଲେ ମୋର ରକ୍ତ ଗରମ ହୋଇଯାଏ । ଏକଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଚମକି ପଡ଼ିଲି । ବାମନ ମଉସା ତ ଭାରି ସାଦାସିଧା ଲୋକ । ଛନ୍ଦକପଟ ଠାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ । ଯେତେ ଯାହା ହେଲେ ବି ସତ୍ୟ ସପକ୍ଷରେ ସବୁବେଳେ ଯୁକ୍ତି । ତାଙ୍କ ମନରେ ଏମିତି କ’ଣ କ୍ଷୋଭ ରହି ଯାଇଚି ଯେ ସେ କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲେ ସେ ରକ୍ତଚାଉଳ ଚୋବାଉଚନ୍ତି ।

ତୁ ଯାହା ଭାବେ ପଛେ ମଧୁ ଏ ପୁଲିସ୍ଗୁଡ଼ାକ ଅସଲ ଚୋର । ମଉସା କହି ଚାଲିଲେ । ମଉସାଙ୍କ ବୟସ ନବେ ଧରିଲାଣି । ଗାଁରେ ଜନ୍ମ । ପାଠ ଖାଲି ପ୍ରାଥମିକ ଶ୍ରେଣୀରେ ସୀମିତ । ଚାଷବାସ କରି ଜୀବନ ବିତାଇଛନ୍ତି । ପାଠ ନ ପଢ଼ିଲେ କ’ଣ ହେଲା ବିବେକ ବିଚାର ବୋଲି ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ଜିନିଷ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସବୁବେଳେ ଥାଏ । ସେଦିନ ମୁଁ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ବୁଲି ଯାଇଥିଲି । ହଠାତ୍ ଦେଖିଲି । ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ହାଟ ହୁଡ଼ିଲା ପରି ଏପଟ ସେପଟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପାଇଁ କେଉଁ ବାଟ ତାହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରି ଦେଲି- “ମଉସା କୁଆଡ଼େ ଯିବେ କି ?” ପଚାରି ବୁଝିଲି ସେ ମୋର ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କର ବାପା । ପୁଅ ପାଖକୁ ବୁଲି ଆସିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପୁଅ ପରିଚୟ ପାଇ ମୋର ପିତୃତୁଲ୍ୟ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲି । ନେଇ ଘରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଆସିଲି । ତା’ପରେ ମଝିରେ ମଝିରେ ଭେଟ ହେଲେ ସୁଖଦୁଃଖ ହୁଅନ୍ତି । ବୟୋବୃଦ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଅନେକ କଥା ଶିଖିବାକୁ ମିଳେ । ତାଙ୍କ କଥାଗୁଡ଼ାକ ଭାରି ଦାମୀ । ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଜୀଇଁବା ଭିତରେ ଅନେକ କଷାକଟୁ ମିଠା ଅନୁଭୂତି ଭରି ରହିଛ । ଉତ୍ତର ପୀଢ଼ି ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ିକ ବତିଘର ପରି କାମ କରେ । ଖାଲି ଅବଜ୍ଞାତ ଅବହେଳାର ବନ୍ଧକୁ ଡେଇଁ ସେଇ ଆଲୋକକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ହେଲା ।

ବାମନ ମଉସା ଅତି ମେଳାପୀ ବ୍ୟକ୍ତି । ମଣିଷ ରଙ୍କୁଣା । ସେ ଚାହାଁନ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଖରେ କେହି ଜଣେ ବସୁ ତାଙ୍କ କଥା ମନ ଦେଇ ଶୁଣୁ । ସେଦିନ ମୋତେ ପାର୍କରେ ଦେଖି ପାଖକୁ ଡାକିଲେ । ତାଙ୍କର ଜୀବନର ଅନୁଭୂତି ପୁଟୁଳି ଖୋଲିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ । କ’ଣ କହିବି ବାବୁ, ମୁଁ ଜଣେ ବହୁ କୁଟୁମ୍ୱୀ ଲୋକ । ପୁଅ ଝିଅ ମିଶି ସାତୋଟି । ଆମେ ଦୁହେଁ । ଏମିତି ନଜଣ ସଦସ୍ୟ ମୋ ପରିବାରରେ । ଜମି ବୋଲି ମାଣେ । କେବେ ଧୋଇଗଲାଣି ତ କେବେ ମରୁଡ଼ି ହେଲାଣି । ଘର ଛୁଆଁଣି କରବି ବି ବର୍ଷେ ବର୍ଷେ ସମ୍ଭବ ହୁଏ ନାଇଁ । ଖାଲି ଯେଉଁଠି ପାଳ ଖାଇ ଯାଇଥାଏ, ସେଠାରେ ଛଣ କେତେ ବିଡ଼ା ଖୁଞ୍ଚା ମାରି ଦେଇ ଗୋଟାଏ ବର୍ଷକୁ ଟାଣି ଆଉ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ କରି ଦେଉ । ଅଭାବ କେବେ ପାଖ ଛାଡ଼େ ନାଇଁ । ୟା’ ମୁଚୁଳା ତା’ ମୁଣ୍ଡତଳେ ଦେଇ ଯତର କତର ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପାରି ହୋଇ ଚାଲିଥାଉ ଢେଉ କାଟି ଡଙ୍ଗା ଆଗକୁ ଗଲାପରି । ଝିଅ ଦୁଇଟି ସେତେ ପାଠୋଇ ନୁହଁନ୍ତି । ଅଳ୍ପ କିଛି ଜମି ବିକି ବଡ଼ ଝିଅକୁ ବାହା ଦେଲି । ସେ ସେତେ ଭଲରେ ନଥିଲେ ବି ସେତେ ମନ୍ଦରେ ନାଇଁ । ଇସ୍କୁଲରେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଦରମା ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପାଖରେ ଟଙ୍କା ନଥାଏ । କଂସାଥାଳି ନେଇ ପର ଘରେ ବନ୍ଧା ପକାଇବାକୁ ପଡ଼େ ।

ପୁଅମାନେ ମନ ଦେଇ ପାଠ ପଢୁଥାନ୍ତି । ମୋ ଅବସ୍ଥା ଅଙ୍ଗେ ନିଭଉ ଥାନ୍ତି । ସବୁବେଳେ ନିଜ ବୋଝ ନିଜେ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି । କେଉଁଠି ଟିଉସନ କରି କେଉଁଠି କେଉଁ ସଂସ୍ଥାକୁ ଆର୍ଥିକ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆବେଦନ କରି ନିଜର ଖର୍ଚ୍ଚ ଭରଣା କରୁଥାନ୍ତି । ମୋତେ ଜୋର୍ କରି ମାଗନ୍ତି ନାଇଁ, ମୋ ପାଖରେ ସୁବିଧା ହେଲେ ବେଳ ଅବେଳ ଦେଖି କିଛି ଦିଏ । ହଉ ପଛେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶଙ୍ଖେ ତଥାପି ଭାଗବତ ଗୋସାଇଁଙ୍କ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବଡ଼ ପୁଅ ରବି, ତମ ସାଙ୍ଗ, ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରଥମ ହୋଇ ପାଶ୍ ହେଲା । ସେ ମଧ୍ୟ ସରକାରୀ ବୃତ୍ତି ପାଉଥିଲା । ବଡ଼ ମଝିଆ ଓ ସାନଟା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଦେଖା ଦେଖି ଘର ପାଖ କଲେଜରୁ ବି.ଏ. ପାଶ୍ କରିଗଲେ । ତମେ ତ ଜାଣ ରବି ଏହି କମ୍ପାନୀରେ ଅଫିସର ଚାକିରିଟି କରିଚି । ବଡ଼ ମଝିଆ ପୁଅ ଓ ବୋହୂ ସରକାରୀ ଚାକିରୀ କରିଛନ୍ତି । ସାନଟି ମଧ୍ୟ ଏବେ କୂଳରେ ଲାଗିବା ଲାଗିବା ହେଉଚି । ପିଲାମାନେ ଚାକିରୀ ବାକିରୀ କଲା ପରେ ସାନ ଝିଅଟିକୁ ମଧ୍ୟ ବିଭା ଦେଲି ।

ପିଲାମାନେ ଦି’ପଇସା ରୋଜଗାର କରି ମୋ ପାଖକୁ ପଠାନ୍ତି । ମୁଁ ତ ପିଲାବେଳୁ ପଇସାପତ୍ର କାରବାର କରେ ନାଇଁ । ପିଲାମାନଙ୍କର ମା’ ତମ ମାଉସୀ ସବୁ ବୁଝାବୁଝି କରେ । କିଏ କେତେ ଦେଲା କିଏ କେତେ ନେଲା, କେଉଁଠି କେଉଁ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବ ଏ ସବୁ ଅଟକଳ ସେ କରେ । ମୋତେ ଖାଲି ସୂଚନା ଦିଅନ୍ତି । ପିଲାଙ୍କ ପଇସା ଏକାଠି କରି ଘର ଛଅ ବଖରା କଲି । ଯେଉଁଠି ଦିନେ ଛଣ ପଣେ ମିଳୁ ନ ଥିଲା ଘର ଛୁଆଁଣି କରିବା ପାଇଁ ସେଠି ଠାକୁରଙ୍କ ଦୟାରୁ କୋଠା ଘରଟି ଛିଡ଼ା ହେଲା । ଆମର ଚଳଣି ମଧ୍ୟ ବଦଳିଲା । ଗୋଟିଏ ନଳ କୂଅ ବସିଲା । ଗାଧୁଆ ଘର ପାଇଖାନା ଘର ଗୋଟିକ ପରେ ଗୋଟିଏ ସବୁ ତିଆରି ହେଲା । ବିଜୁଳିବତି ଜଳିଲା । ଶୋଇବା ଘରେ ପଙ୍ଖା ଘୂରିଲା । ବାବୁ, ପାଠପଢ଼ାର ଏମିତି କରାମତି ଅଛି ବୋଲି ମୁଁ ଆଦୌ ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ନଥିଲି । ମୁଁ ନିଜ ଆଖିରେ ଏସବୁ ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି । ମୁଁ ନିଜେ କେବେ ଭାବି ନଥିଲି ମୋ ପିଲାମାନେ ପାଠ ପଢ଼ି ମଣିଷ ହେବେ କି ଆମ ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥା ଦିନେ ବଦଳିଯିବ । ଜମି ମଧ୍ୟ କିଛି କିଣିଲି । ଆଗ ପରି ମୋତେ ଆଉ ପର ଜମି ଭାଗ ବଘରା କରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ନାଇଁ କିମ୍ୱା ଆଉ ଶଗଡ଼ ଗାଡ଼ି ଚଳାଇବାକୁ ପଡ଼ିଲା ନାଇଁ । ତିନି ତିନୋଟି ମଟର ସାଇକେଲ ମୋ ଦୁଆରେ ଛିଡ଼ା ହେଲା । ହେଲେ ସାନ ମଝିଆ ଗୁରିଆର ପାଠ ଘରେ ଶୂନ । କଷ୍ଟେମଷ୍ଟେ ଦଶମ ଯାକେ ଗଲା । କିନ୍ତୁ ମାଟ୍ରିକ୍ ପାଶ୍ କରିପାରିଲା ନାଇଁ । ପାଠ କଥା କହିଲେ ବାଁ କାଲିଆ ମାରେ । ବରଂ ଲୁଚିଛପି ବିଲବାଡ଼ିକୁ ପଳାଇ ଯାଏ । ସେଠାରେ କାମ କରିବାକୁ ଭଲ ପାଏ । ବଡ଼ ଭାଇ ଦୁହେଁ ସାନ ଭାଇର ମାନସିକତା ଦେଖି ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ପାଠ ନପଢ଼ି ଆଉ କ’ଣ କରିବ । ଅଶିକ୍ଷିତ ହୋଇ ରହିଲେ ଭବିଷ୍ୟତ ଅନ୍ଧକାର । ହଉ, ପାଠ ନ ପଢ଼ିଲେ ନାଇଁ ଆଇ.ଟି.ଆଇ. କରୁ । ରବି କଟକରୁ ଆଇ.ଟି.ଆଇ. ସ୍କୁଲ୍‌ରୁ ଫର୍ମ ଆଣି ପକାଇଲା । ନାମ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଡାକରା ଆସିଲା । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଅଡ଼ି ବସିଲି, ତମେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାଠ ପଢ଼ି ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲେ ମୋ ପାଖରେ କିଏ ରହିବ ? ମୋତେ ଚାଷବାସରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ କିଏ ? ଭଲମନ୍ଦରେ ଆମ କଥା ବୁଝିବ କିଏ ? ନାଇଁ ସେ କଟକ ନ ଯାଉ । ଆଇ.ଟି.ଆଇ. ପାଠ ନ ପଢୁ । ମୋ ମନା ଶୁଣି, ପୁଅମାନଙ୍କ ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଆମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଆମେ କଲୁ । ତା’ ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ଥିବ ତାହା ଘଟିବ । ଶେଷରେ ଗୁରିଆ ମୋ ପାଖରେ ରହିଲା । ଚାଷବାସରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା ।

ଶାଗଖିଆକୁ ପେଜଖିଆ ସହି ନ ପାରିବା କଥାଟା ବାବୁ ସବୁଯୁଗରେ ଅଛି । ଆମର ଫର୍ଚ୍ଚା ଚଳଣି ଦେଖି ଗାଁର କିଛି ଲୋକ ସହି ପାରିଲେ ନାଇଁ । କଥାରେ କହନ୍ତିନି, ତୋର ଦେଖି ମୋର ଡେଇଁଲା ଡାହାଣ ଆଖି । ଭାଇ ଭଗାରି । ଗାଁରେ କେଉଁଠି ଅଘଟଣ ଘଟିଲେ, ଚୋରି ହେଲେ ଗୁରିଆକୁ ସନ୍ଦେହ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି । ମୋର ଭାୟାର କେତେଜଣ ମଧ୍ୟ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ତିଳକୁ ତାଳ କରନ୍ତି । ହଁ, ଗୁରିଆ ଏଠାକୁ ରାତିରେ ଆସିଥିଲା, ହଁ କାଲି ରାତିରେ ଅମୁକ ସାଙ୍ଗରେ ବୁଲୁଥିଲା ଏମିତି କେତେ ମନ ଗଢ଼ା କଥା କହି ନିଆଁରେ ଘିଅ ଢାଳନ୍ତି । ପ୍ରତି ଗାଁରେ ଜଣେ ଅଧେ ଶକୁନି ଥାନ୍ତି । ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ନ ଆରମ୍ଭିଲେ ତାଙ୍କୁ ରାତିରେ ନିଦ ହୁଏ ନାଇଁ । ଈର୍ଷା ପରାୟଣ ହୋଇ ଥାନାକୁ ଯାନ୍ତି । ମିଛସତ ଯୋଡ଼ି ଥାନାରେ ଏତଲା ଦିଅନ୍ତି । ଗାଁର କିଛି ଅସହଣିକ ଲୋକ ଥାନା ବାବୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଏଣୁତେଣୁ କରି ଗପନ୍ତି, ଦେଖନ୍ତୁ ସାର୍, ବାମନ ସ୍ୱାଇଁ ଆଉ ମଣିଷ ମାନୁନି । ୟା’ବ କାଲି ସକାଳେ ହାଣ୍ଡି ମାଙ୍କଡ଼ଚୁତି ମାରୁଥିଲା, ଆଜି ତା’ ଟାଣପଣ ଦେଖନ୍ତୁ । ଶେଷରେ ଭାଇଙ୍କର ଚାକିରୀ ପଇସା ନିଅଣ୍ଟ ହେଲା ଯେ ଘରେ ଥିବା ପୁଅଟା ଇସ୍କୁଲ ତିଆରି ପାଇଁ ଆସି ଥିବା କାଠଗୁଡ଼ାକ ଚୋରି କରି ରାତାରାତି କୁଆଡ଼େ ଚାଲାଣ କରି ଦେଲା । ଯେତେ ପଚାରିଲେ ଫାଙ୍କୁଚି । ବୁଢ଼ାଟା ଦୋ’ ଅକ୍ଷରରେ ଆମକୁ ଶୋଧୁଛି । ଆମ ପାଖରେ ଓକିଲାତି କରୁଛି । ଥାନାବାବୁ ତ ପଇସାର ପ୍ୟାରା । ବୁଢ଼ା ପୁଅମାନେ ଚାକିରି ବାକିରି କରୁଛନ୍ତି ଶୁଣି ତା’ ପାଟିରୁ ଖାଲି ଲାଳ ଗଡ଼ିଲା । ମୋରି ଗାଁ ଲୋକେ ମୋତେ ଯେମିତି ଜୁଇ ଗାତକୁ ପେଲି ଦେଲେ । ତେଣେ ଥାନାରେ ଏତଲା ଦେଇ ଏଣେ ଗାଁରେ ଢୋଲି ପିଟିଲେ । ଗୁରିଆ ଇସ୍କୁଲ୍ ଘରୁ କାଠ ଚୋରି କରିଚି ।

ଆମେ ଦିନେ ବାପ ପୁଅ ବିଲରେ ଧାନ ବୁଣାବୁଣିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାଉ । ଗୋଟାଏ କୁକୁଡ଼ା ଚୂଳିଆ ଜମାଦାର ଆସି ଆମ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଗଲା । ଗାଁକୁ ପୁଲିସ୍ ଆସିଛି ବୋଲି ଟୋକାଭେଣ୍ଡିଆ ଡରିମରି ଛାନିଆ । କିନ୍ତୁ ଥାନାକୁ ଯାଇ ଏତଲା ଦେଇଥିବା କୁତୁରୁପିଆ ଯାକ ମନେ ମନେ ଖାଲି କୁତୁ କୁତୁ ହେଉଥାନ୍ତି । ଏତେ ସମୟ ପରେ ମଧୁ ପାଟି ଖୋଲିଲେ । ଆଚ୍ଛା ମଉସା, ତମକୁ ଡର ଲାଗୁ ନଥାଏ । ଡର କ’ଣ ମ ବାବୁ ? ମୁଁ ସିନା କୋଉ ଇସ୍କୁଲ କଲେଜ ମାଟି ମାଡ଼ି ନାଇଁ, ମୋତେ କଥାରେ ପାରିବା କଷ୍ଟ । ମୁଁ ନବାବ ପୁଅକୁ ଜବାବ ଦେବା ଲୋକ । ଘରୁ ମୋ ପାଖକୁ ଖବର ଗଲା । ଜମାଦାର ବାବୁ ଡାକୁଛନ୍ତି । ତୁରନ୍ତ ଘରକୁ ଆସ । ଆଉ ଅଳ୍ପ ଚାଷ ବାକି ଥାଏ । ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଘରକୁ ଆସିଲି । ଜମାଦାର ବାବୁ କହିଲେ- “ବଡ଼ ବାବୁ ଡକାଇଛନ୍ତି । ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଗୁରିଆକୁ ପଠାଅ ।” ମୁଁ ରୋକଠୋକ୍ କହିଲି- “ବର୍ତ୍ତମାନ ଗୁରିଆ ବିଲରେ କାମ କରୁଚି । ଆଜି ଯାଇ ହେବ ନାଇଁ । ବଡ଼ବାବୁଙ୍କୁ କହି ଦେବ ଗୁରିଆ କାଲି ଯାଇ ପହଞ୍ଚିବ ।” ଲୋକେ ଭାବିଥିଲେ ଜମାଦାର ବାବୁ ଗୁରିଆକୁ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବାନ୍ଧି ନେଇଯିବ । ମୋ କଥାର ହାବେଳି ଦେଖି ସେ ଅଧିକ କିଛି ନ କହି ନିଜ ବାଟରେ ନିଜେ ପଳାଇଗଲା ।

ତା’ପରଦିନ ଖରାବେଳ ସୁଦ୍ଧା କାମ ସାରି ବାପ ପୁଅ ଯାଇ ବଡ଼ ବାବୁଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଗଲୁ । ବଡ଼ବାବୁ ସେତେବେଳକୁ ରାଗରେ ପାଚି ଗଲେଣି । ଗାଁର କୁତୁରିପିଆ ଯାକ ଯାଇ ନୁଙ୍ଗୁ ନୁଙ୍ଗୁ ହେଉଥାନ୍ତି । ବଡ଼ ବାବୁଙ୍କୁ ଟିଆଇ କାନେ କାନେ କହୁଥାନ୍ତି- ଦେଖନ୍ତୁ ସାର୍, ବାପପୁଅଙ୍କ ବହପକୁ ଦେଖନ୍ତୁ । ଆପଣ କାଲି ଆସିବାକୁ କହିଲେ । ଗତ କାଲି ଆସିଲା ନାଇଁ । ଆଜି ଆସି ଦିନ ତିନିଟା ବାଜିଲାଣି । ହଲି ହଲି ଏବେ ନାଟ ସାହେବ ପରି ଆସୁଛନ୍ତି । ଏ ଦି’ଟାକୁ ଏମିତି ପାନେ ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ ଆଉ ଦିନେ ହେଲେ ଆପଣଙ୍କ କଥାକୁ ବେଖାତିର କରିବାକୁ ସାହସ କରିବେ ନାଇଁ । ଏମାନେ ତ ଆଗରୁ ବଡ଼ ବାବୁଙ୍କ ପକେଟ ଗରମ କରି ଦେଇଛନ୍ତି । ସେ ତାଙ୍କ କଥା ନ ଶୁଣି ଆଉ କାହା କଥା ଶୁଣନ୍ତା । ଆମ ଲୋକେ କହନ୍ତିନି, ଯେବେ ପୁରି ଥାଇ ଡୋଲି ମଧୁର ବଚନ ବୋଲି । ବଡ଼ ବାବୁ ତାଙ୍କୁ କଅଁଳ କଥା କହି ଆମ ଉପରକୁ ବାଘ ପରି ଚମକି ପଡ଼ିଲା । ସତେ କି ଜୀଅନ୍ତା ଖାଇ ଯିବ ଆମକୁ । ଆମକୁ ପୁଲିସିଆ ଧମକାଣ ଦେଇ ଧଣ୍ଡଷଣ୍ଡ ଶୋଧିବାକୁ ଲାଗିଲା । ମୁଁ ନିଉନ ହୋଇ କହିଲି- ବାବୁ ଆମକୁ କ’ଣ ପଚାରିବା କଥା ଅଛି ଯଦି ପଚାରନ୍ତୁ, ଏମିତି ଅକଥା କାହିଁକି କହୁଚନ୍ତି । ସେ ଭାବିଲା ମୋ ପୁଅ ଚୋରି କରିଛି କାଠ । ତେଣୁ ପ୍ରକୃତ ଚୋର କିଏ ତାକୁ ନ ଧରି ଗୁରିଆକୁ କୋବୋଲେଇଲା । ରୁଲ ବାଡ଼ିରେ ଦୁଇ ପାହାର ଦେବାକୁ ଉଁଚେଇଲା । ମୁଁ କହିଲି ଖବରଦାର ବାବୁ, ଆପଣ ଯିଏ ଦେଷୀ ତାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତୁ । ବିନା ଦୋଷରେ ମୋ ପୁଅକୁ ମାରନ୍ତୁ ନାଇଁ । ଆମେ ବାପ ପୁଅ ଦୁଇ । ସେମାନେ ଗାଁ ବାଲା ମିଶି ଦଶ । ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ଏକା ଓକିଲାତି କଲା ବେଳକୁ ସେମାନେ ବଡ଼ ବାବୁ ପାଖରେ ଦଶ ଜଣ ଦଶ ପଦ କରି ଫେରାଦ ହେଉଥାନ୍ତି । ଗାଁ ଲୋକେ ଅସଲ ଚୋର କିଏ ଜାଣନ୍ତି । ତାଙ୍କରି ଭିତରୁ ହିଁ ଚୋର ଥାନ୍ତି । ଏ କଥା ଆମେ ଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ କାଉ ଖାଏ ପଣସ ବଗ ମୁଣ୍ଡରେ ଅଠା ବୋଳିବାକୁ ସେମାନେ ଲାଗି ପଡ଼ିଥାନ୍ତି । ମୋ ପରିବାର ଉପରେ ଅକଶ ସାଧିବା ସେମାନଙ୍କର ମତଲବ ।

ଥାନାର ବଡ଼ ବାବୁ ଖାଲି ଅନ୍ଧାରରେ ବାଡ଼ି ବୁଲାଉଥାଏ । ଥାଏ ଥାଏ ଆମ ଉପରକୁ ଚିହିଁକି ଉଠୁଥାଏ। ମୁ କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିବାଦ କରୁଥାଏ। ଥାନା ବାବୁ ରାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମର କିଛି କରି ପାରୁ ନଥାଏ। ଟିକେ ଖରା ଟିକେ ବର୍ଷା ଭଳି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଚାଲୁ ରହିଥାଏ। ଥାନା ବାବୁ ତ ପଇସା ଖାଇଚି। ତା’ର କରାମତି ତାକୁ ଦେଖାଇବାକୁ ପଡିବ। ଆମ ବାପ ପୁଅଙ୍କ ଉପରେ ଯେତେ ଅଧିକ ଜୁଲମ ହେବ ଗାଁ ଟାଉଟରମାନେ ସେତେ ଅଧିକ ଖୁସୀ। ଥାନା ବାବୁ ଏ ରହସ୍ୟ ନ ଜାଣି କପା କର୍ପୁରକୁ ଏକା ମୂଲ୍ୟରେ ତଉଲୁଥା’ନ୍ତି। ଗାଁ ଟାଉଟରମାନେ ପୁଲିସ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମକୁ ଜବତ କରିବା ପାଇଁ ନଇଁ ପଡ଼ିଥିବ ଯେତିକି ବେଳେ ବିଧାଏ ମାରିବ ସେତିକିବେଳେ ନୀତିରେ ଚାଲୁଥା’ନ୍ତି। ଭାବୁଥା’ନ୍ତି ଏତେଦିନେ ବାଘହାତୀ ଯନ୍ତାରେ ପଡିଛନ୍ତି। ଯିବେ କୁଆଡେ। ଏମିତି ଛକାପଞ୍ଝାରେ ରାତି ଘଡ଼ିଏ ହେଲା। ଟାଉଟରମାନେ ଗୋଟାକ ପରେ ଗୋଟାଏ ଅପେରା ସରିଲା ପରେ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ପରି ଉଭାନ ହୋଇ ଯାଉଥା’ନ୍ତି । ଫେରିବା ବେଳେ ବାଟରେ କିଏ ପଚାରିଲେ କହନ୍ତି, ହେଇଠି, ଆମେ ଆସିଲୁ। ଯେଉଁ ଦଫା ଲଗେଇ ଦେଇ ଆସିଚୁ ବୋପା ପୁଅ ଆଉ ମୁକୁଳିବାର ନାଇଁ । ମୋର ଯିଏ ଭାଇ ହେବ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ କଥା କହିଲା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଜିଭ ଅଟକୁ ନଥାଏ । ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ଛବିଲା ସେମାନଙ୍କ କଥା କ’ଣ କହିବା ? ଲୁଚି ଲୁଚି ଦୁଇ ପକ୍ଷଙ୍କ କାନରେ ମନ ମଟାଣିଆ କଥା ଫିସ୍ ଫିସ୍ କହୁଥା’ନ୍ତି। ଆମର ବିପକ୍ଷ ଦଳ ଶୁଖିଲା ଖୁସିରେ ଖାଲି କୁରୁଳି ଉଠୁଥା’ନ୍ତି।
ବିରୋଧୀ ପକ୍ଷ ସବୁ ଚାଲିଗଲା ପରେ ମୁଁ ପଚାରିଲି-ଆମକୁ କାହିଁକି ବସେଇଲେ ବାବୁ । ଆଉ କ’ଣ ପଚାରିବା କଥା ପଚାରନ୍ତୁ । ଆଉ କିଛି କହି ନ ପାରି ବିରକ୍ତି ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲା- ଯା କାଲି ଆସିବ। ତମର ବିଚାର କରାଯିବ। ତା’ପର ଦିନ ସକାଳ ଓଳି ଚାଷବାସ କାମ ସାରି ଉପରବେଳା ବାପପୁଅ ଦୁହେଁ ଥାନାକୁ ଚାଲିଲୁ । ପୁଣି ପୂର୍ବ ଦିନର ନାଟକ ଦ୍ଵିତୀୟ ଦିନ ମଞ୍ଚସ୍ତ ହେଲା ।ଗୁରିଆକୁ ବୁଲେଇ ବଙ୍କେଇ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ସବୁ ପଚାରି ଗଲା ଥାନାର ବଡ ବାବୁ । ସତ୍ୟର ଖିଅ କୋଉଠି ହେଲେ ଧରି ପାରୁ ନଥାଏ ସେ । ବାହାରେ ଯେତେ ନାଲି ଆଖି ଦେଖାଇ ଦାନ୍ତ ରଗଡ଼ିଲେ କ’ଣ ହେବ ଭିତରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଯାଉଥାଏ । ତଥାପି କାଳେ ଧମକଚମକ ଦେଲେ ବଡ଼ବାବୁର ଗୋଡ ହାତ ଧରି କିଛି ଟଙ୍କା ଓଜାଡି ଦେବୁ ଭାବି ସେ ତା’କଲା କାମ କରୁଥାଏ । ମଢ଼ ଯେଉଁଟି ଶାଗୁଣା ସେଇଠି ନ୍ୟାୟରେ ଥାନାବାବୁ ଚାହିଁ ବସିଥାଏ । କେତେବେଳେ ତାକୁ ଆମେ ଡରିମରି ଟଙ୍କା ପୁଳାଏ ଧରାଇ ଦେବୁ । ଆମେ ତ ଦୋଷ କରି ନାହୁଁ ଟଙ୍କା ଦେବାର ପ୍ରଶ୍ନ କେଉଁଠି ଅଛି ତା’ର ଖାଲି ଛାଇକି ନାତ ମାରିବା ସାର ହେଉଥାଏ । ପୁଣି ସଞ୍ଜଯାଇ ରାତି ଆସିଲା । ମୁଁ କହିଲି ବାବୁ – ଆମକୁ କାହିଁ ବୃଥାଟାରେ ଥାନାକୁ ଡାକି ହଇରାଣ କରୁଚନ୍ତି । ଆମେ ଚାଷବନ୍ଧୀ ଲୋକ। ଆମ ସମୟ କାହିଁକି ନଷ୍ଟ କରୁଚନ୍ତି । ଯଦି ଦୋଷ କରିଚୁ ବୋଲି ତମେ ଆପଣ ପ୍ରମାଣ ପାଉଚନ୍ତି ଉପରକୁ କେଶ୍ ପଠାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମକୁ ଆଉ ଏମିତି ଦହଗଞ୍ଜ କରନ୍ତୁ ନାଇଁ । ନିକମା କରି ବସାନ୍ତୁ ନାଇଁ । ଆମ ଚାଷ ତେଣେ ଉଜୁଡି ଯିବ ।

ମଧୁ ଏକଥା ଶୁଣି ତାଜୁବ୍ । ପାଠଶାଠ ପଢି ନଥିବା ବାମନ ମଉସାଙ୍କ ଜୀବନ ଅନୁଭୂତି ଏତେ ଗାରିମାମୟ ସେ ଆଦୌ ଭାବି ପାରୁ ନଥିଲେ। ଉଚ୍ଚନ୍ୟାୟାଳୟର କ୍ରୋଣସି ଓକିଲଙ୍କ ଠାରୁ ଗାଁଗହଳିର ନିହାତି ଅପାଠୁଆ ବାମନ ମଉସା କ୍ରୋଣସି ଗୁଣରେ କମ୍ ନୁହଁନ୍ତି । ପୁଲିସର ଗୋଟାଏ ଧମକାଣରେ ଗାଁଗହଳିର ଚାଷୀମୂଲିଆ ଧାନଚାଉଳ ଛେଳିମେଣ୍ଢାବିକ୍ରି କରି ତାକୁ ଘୁଷ୍ ଦେଇ ନିଜକୁ ମୁକାଳିଥା’ନ୍ତି । ଦୋଷ ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଲିସର ସବୁ ଅତ୍ୟାଚାର ମଥାପାତି ସହ ନିଅନ୍ତି । ଏ ଗୋଳିଆ ପାଣିରୁ କଥାକୁହା କପିଳା ବେଶ୍ ମୁନାଫା ଉଠାନ୍ତି । ଏ ଅନ୍ଧଯୁଗରେ ସତ୍ୟ କାହାରିକୁ ତ ଦେଖାଯାଉ ନାଇଁ, କହିବ କାହାକୁ ଶୁଣିବ କିଏ ! ସରକାର ପୁଲିସବାଲାଙ୍କୁ ପୋଷୁଚି ଶାନ୍ତି ବଜାଇ ରଖିବା ପାଇଁ । କିନ୍ତୁ ପୁଲିସଵାଲା ଯେ ମଶାଙ୍କ ପରି ନିରୀହ ଜନତାର ରକ୍ତ ଶୋଶୁଚି ଏ କଥା ସମସ୍ତେ ଚାହିଁ ଜଳକା । ବାମନ ମଉସାଙ୍କୁ ମଧୁ କହିଲେ- ମଉସା ତା’ପରେ କ’ଣ ହେଲା । ନାଇଁ ବାବୁ ତାହା ପରେ ଆଉ କ’ଣ ହୋଇଥା’ନ୍ତା, ଢୋଲ ଖାଏ ମାଡ ହାଡ଼ି ଖାଏ କଉଡ଼ି ରୀତିରେ ଥାନାବାବୁ ତାଙ୍କ ଠାରୁ ଭଲ ଦି’ପଇସା ଖାଇଲା । ଉପାୟ ଆଉ କିଛି ନ ପାଇ ଆମକୁ ଛାଡି ଦେଲା । ତନ୍ତୀ ଘରର କଣ୍ଡା ପରି ଗାଁ ଟାଉଟର ଦଳ ସେଠାରେ ଦମେ ଏପଟ ସେପଟ ହେଲେ । ଶେଷରେ ଜାତିଗଲା ପେଟ ପୂରିଲା ନାଇଁ ନୀତିରେ ମୁହଁ ତଳକୁ କରି ଛତ୍ରଭଙ୍ଗ ଦେଲେ ।

ଗୋଟିଏ କଥା ମଉସା ଆପଣ ଯଦି ସେ ଦିନ କୋର୍ଟ ଚାଲାଣ କରାଯାଇଥା’ନ୍ତେ ତେବେ ଆପଣ କଣ ନ୍ୟାୟ ପାଇଥାନ୍ତେ । ମୁଁ ସବୁ ଜାଣିଛି ବାବୁ । ଆଜି କାଲି ତ ଆଳୁ ପିଆଜ ପରି ବିଚାର ହାତରେ ନ୍ୟାୟ ବିକ୍ରି ହଉଚି । ଯାହାର କ୍ଷମତା ବଳ ଟଙ୍କା ବଳ ଅଛି ଓ ଲମ୍ବା ହାତ ଅଛି ସେ ନ୍ୟାୟ କିଣି ପାରୁଚି । ଧର୍ମାବତାର ଧର୍ମଛଡା ହେଉଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସବୁ ଜାଗାରେ ସବୁବେଳେ ନୁହେଁ । ଓକିଲ, ବିଚାରପତି ଦୁର୍ନୀତି କରୁଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଶହେଉ ଶହେ ନୁହେଁ । ତାଙ୍କ ଭିତରୁ କିଛି ଭଲ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି କଚେରୀ ଚାଲୁଚି । ନିରପେକ୍ଷ ବିଚାର ଆଦୌ ମିଳୁ ନାହିଁ ତାହା ନୁହେଁ । କିଛି ଶାମୁକାର ରତ୍ନ ମିଳେ । ସବୁ ଶାମୁକାରେ ନୁହେଁ । ସେଥିପାଇଁ ଧର୍ମଡ଼ଙ୍ଗା ଚାଲିଛି । ସବୁ ଦୁର୍ନୀତି ଅନୀତି କୁନୀତି ସତ୍ୱେ କଦଵା କ୍ଵଚିତ ମରୁଡ଼ିର ଧାନକେଣ୍ଡା କେଉଁଠି ଗୋଟାଏ ରହିଗଲା ପରି, ଅଦିନିଆ ମେଘ ପରି ନ୍ୟାୟ ମିଳୁଥିବାରୁ ଆଶାୟୀ ହୋଇ ମଣିଷ ଧାଇଁଚି ଅଦାଲତକୁ । ତଥାପି ମଣିଷର ଆସ୍ଥା ପୂରାପୂରି ତୁଟି ଯାଇ ନାହିଁ ।

ଆଉ ଦିନକର କଥା । ଆମର ଦୂର ଜାଗାରେ କିଛି ଚାଷଜମି ଥିଲା । ସେଠାରେ ହଲ ବଳଦ ରଖି ଚାଷ କରୁ । ଧାନ ଅମଳ ହେଲେ ନିଜ ଶଗଡ଼ଗାଡିରେ ଘରକୁ ଆଣୁ । ଠାରେ ଆମେ ବାପ ପୁଅ ଶଗଡ଼ରେ ନଡା ନଦୀ ରାସ୍ତାରେ ଆସୁଚୁ । ରାସ୍ତାର କିଛି ବାଟ ପୂରା ଅଣଓସାରିଆ । ଶଗଡ଼ ଚାଲିଲେ ଆଉ ଜଣେ ବାଟ କାଟି ଆଗକୁ ବା ପଛକୁ ଯାଇପାରିବ ନାହିଁ । ଠିକ୍ ରଟିକି ବେଳେ ଥାନାର ବଡ଼ବାବୁ ଶଗଡ଼ ପଛରୁ ମାତ୍ର ସାଇକେଲରେ ବସି ହର୍ଣ୍ଣରେ ରଡି ଛାଡିଲା । ମୁଁ ପଛରେ ଦଣ୍ଡା ଧରି ଥାଏ । ଗୁରିଆ ଆଗରେ ବଳଦ ଦି’ଟାଙ୍କର ପଘା ଧରିଥାଏ । ଜାତିରେ ପଶୁ । ସାଇକେଲ ମଟର ସାଇକେଲ ପରି ସେମାନଙ୍କୁ କଣ ସଡକ ଦାଢ଼େ ଦାଢ଼େ ଚଳାଇ ହେବ । ମୋତେ ପଛରୁ ଦେଖି ଦେଇ ଚିହ୍ନି ପକାଇଲା ଥାନାର ବଡ଼ବାବୁ । ଆଗରୁ ଗୁରିଆକୁ ଦେଖି ଦାନ୍ତ କଡ଼ମଡ଼ କଲା । ମୁଁ ନେହୁରା ହୋଇ କହୁଥାଏ – ବାବୁ, ଆଉ ଟିକେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଆଗକୁ ରାସ୍ତା ଚଉଡା ପଡ଼ିବ । ମୁଁ ସେଠାରେ ଶଗଡ଼କୁ ଗୋଟିଏ ପଟରେ ଅଟକାଇ ଦେବୀ । ଆପଣ ଆରାମରେ ଯିବେ । ଆପଣ ଦେଖୁଛନ୍ତି , ଆଦୌ ବାଟ ନାହିଁ । ଟିକିଏ ରହିଯା’ନ୍ତୁ ବାବୁ !

ଚୋର ନ ଶୁଣେ ଧର୍ମର ବାଣୀ ପରି ପୁଲିସ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ରାଜି ନୁହେଁ । ଆମକୁ ଦେଖିଲେ ଗର୍ଭିଣୀ ଗାଈ ବାଟ ଛାଡି ଦିଏ , ତମେ ଶଳା ରାସ୍ତାଟା ନିଜ ବୋପାର ଭାବି ପୂରା ରାସ୍ତାରେ ଶଗଡ଼ ଚଳାଇବ । ଆମକୁ ଶଗଡ଼ ପଛେ ପଛେ ଚଲାଇ ନେବ । ଶଳା, ତମର ତ କମ୍ ସାହସ ନୁହେଁ ଦେଖୁଚି । ରହ ତମକୁ ଆଜି ପାନେ ନ ଦେଲେ ମୋ ମନ ଶାନ୍ତ ହେବ ନାହିଁ । ଯେମିତି ଚୌଡା ରାସ୍ତା ଦେଖିଲୁ , ଶଗଡ଼ ଅଟକାଇଲୁ । ତାକୁ ବାଟ ଛାଡିଦେଲୁ । ସେ ମାତ୍ର ସାଇକେଲଟା ଠିଆ କରାଇ ଗୁରିଆ ପେଟକୁ ତିନି ଚାରି ଥର ରୁଲ୍ ବାଡ଼ିରେ ଭୁସି ଦେଲା । ବିଚାରା ପିଲାଟା ଆଖି ତରାଟି ‘ଇଲୋ ବୋପାଲୋ ମରିଗଲି’ କହି ମଝି ରାସ୍ତାରେ କଚାଡି ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା । ଆଖପାଖରେ ଲୋକ କେହି ନଥା’ନ୍ତି । ବ୍ଲଡ଼ ଇଆଡ଼େ ଟର୍କୀ ଗଲେଣି । କ’ଣ କରିବି ମୋତେ ବୁଦ୍ଧିବାଟ କିଛି ଦିଶୁ ନ ଥାଏ । ହଠାତ ରାସ୍ତା କଡ଼ରୁ ଆଞ୍ଜୁଳାଏ ପାଣି ଆଣି ମୁହଁରେ ଛିଞ୍ଚିଲି । ପେଟରେ ଦେଲି । କିଛି ସମୟ ପରେ ଚେତା ଫେରିଲା । ଚାଲି ପାରୁ ନଥାଏ । ରହି ରହିକରେ ବହୁ କଷ୍ଟରେ ଘରେ ଆଣି ପହଞ୍ଚାଇଲି । କିଛି ଦିନ ପରେ ଗୁରିଆର ପେଟ ଖରାପ ହେବାରୁ କଟକର ବଡ଼ ମେଡିକାଲ ଆସି ଔଷଧ ଖାଇଚି । ଭିତରେ ଭିତରେ ରୋଗ ବଢ଼ିଯାଇ ଅଣଆୟତ ହୋଇ ପଡିଚି । ରବି ଆଉ ବଡ଼ ମଝିଆ ତାକୁ ହରିଦ୍ୱାର ନେଇଛନ୍ତି । ଚିକିତ୍ସା କରାଇଚନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଭାଇକୁ ବଞ୍ଚାଇ ପାରି ନାହାନ୍ତି । ଗୁରିଆ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଯାଇଚି । ତା ପରିବାର ଉଚ୍ଛନ ହୋଇ ଯାଇଚି । ପରେ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲି – ଥାନାର ବଡ଼ ବାବୁ ଘୁଷ୍ ମାମଲାରେ ଫସି ଯାଇ ଜେଲ ଯାଇଛନ୍ତି । ଭାବିଲି ଗୁରିଆର ଆତ୍ମା ଟିକେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିଥିବ ।

କିଛି ମାସ ପରେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଛି – ସେହି ଥାନା ବଡ଼ ବାବୁ ଏସ୍.ପି ସାହିବା ପାଖରେ ଗୁହାରିଆ ହୋଇଚି । ଏସ୍.ପି ସାହେବା ତା ଜାତି ଭାଇ । ସେ ତାଙ୍କୁ ଅଭୟବାଣୀ ଶୁଣାଇ କହିଚନ୍ତି , “ଆରେ ତମର ଦୋଷ କ’ଣ ହେଲା ? ଆଜି କାଲି କିଏ ଲାଞ୍ଚ ଖାଉ ନାହିଁ । ମିଛ କହୁ ନାହିଁ । ଚପରାଶି ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମନ୍ତ୍ରୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳିମିଶି ଭାଗବଣ୍ଟୁଆର କରି ଲାଞ୍ଚ ଖାଉଛନ୍ତି । ଆମେ ସବୁକିଛି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସୁଖ ସୁବିଧା ଭୁଲି ରାତିଦିନ ଡିଉଟି କରୁଚୁ । ପର୍ବ ର୍ବାଣିରେ ସମସ୍ତେ ମଉଜ ମଜଲିସ୍ କଲାବେଳେ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ସୁଖସୁବିଧା ଦେଖି ଦେଖି ନିଜ ପିଲା ପରିବାର ଅଣଦେଖା କରୁଚୁ । ପାଦେ ପାଦେ ବିପଦ ଭାରି ରହିଚି । କେଉଁଠି କିଏ ଖୁସିରେ ଟଙ୍କା କେଇଟା ଦେଲା ବୋଲି କ’ଣ ଲାଞ୍ଚ ଖାଇଗଲା ! ତମେ ଆଦୌ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନ୍ତା । ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଥଇଥାନ କରିଦେବି ” । ତାହା ହିଁ ହୋଇଚି ।

ମୋତେ ଆସି ବାବୁ ନବେ ବର୍ଷ ହେଲାଣି । ଏ ଦୁନିଆର ବିଚିତ୍ର ଚିତ୍ର ଦେଖି ମୁଁ ଘୁଂଘା ପାଲଟି ଯାଉଚି । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ସବୁ ଭୁଲିଯିବି, ସବୁ କ୍ଷମା ଦେଇଦେବି । କିନ୍ତୁ ସେ ଅମଣିଷ ପୁଲିସ୍ର ଲାଠିମାଡ଼ ଏବେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଚି । ମୋ ପୁଅର ବିକଳ ଚିତ୍କାର ସ୍ୱର୍ଗ ରାଜ୍ୟରୁ ମୋ କାନରେ ଏବେବି ଶୁଭା ଯାଉଚି – ଇଲୋ ବୋପାଲୋ ମରିଗଲି !

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top