ଗଳ୍ପ

ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ

Subal Mohapatra's odia story Jeebana Sangharsha

ପ୍ରେମ ଏକ ଐଶ୍ୱରିକ ଆନନ୍ଦ । ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ ଯିଏ ପାଇଛି ସେ ଜାଣିଛି । ପ୍ରେମ ତ ଶାଶ୍ୱତ ଆଉ ପ୍ରେମ ତ ଅନାବନା ସ୍ୱପ୍ନର ଗଁନ୍ତା ଘର ।

ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ

-: ପୂର୍ବରୁ :-

ରିଲା ପାଖରୁ ଓଧ ଚାଲିଗଲା ପରେ ରିଲା ମସଲା ବଟା ଶିଳ ଉପରେ ବସି ପଡିଲା । ମନ ପୁରା ଦମରେ ଖୁସି ଥିଲେ ବି ସେ ହସି ପାରୁ ନଥିଲା । କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ହେଇ ଯାଇଥିଲା । ଏତେ ଦିନ ହେଲା ସେ ଯେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା, ସେ ସମୟ ଆଉ ଘଟଣା ଆଜି ଘଟି ସାରିଥିଲା । ତା ଆଖିରୁ ଲୁହ ବୋହି ଯାଉଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏ ଲୁହ ଦୁଃଖ ର ନଥିଲା, ଥିଲା ଖୁସିର । ସେ ଭାବି ଚାଲିଥିଲା ଓଧ ଘରକୁ ଆସିବ ଦିନ ଠାରୁ ଆଜି ଯାଏ କଣ କଣ ସବୁ ଘଟି ଯାଇଛି । ଏଇ ଘରେ ଯଦି ଓଧକୁ ସେ ଭାଇ ଡାକିଥାନ୍ତା ତେବେ ଆଜି ଏସବୁ ହେଇ ନଥାନ୍ତା । ଏଟା ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନୁହେଁ ତ ଆଉ କ’ଣ ।

ଏତେ ସବୁ କଥା ଭିତରେ ଭାତ ପୋଡି ସାରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଧ୍ୟାନ ନଥିଲା ରିଲା ର । ପଡ଼ିଶା ଘର ମାଉସୀ ଡ଼ାକିଲାରୁ ତା ଧ୍ୟାନ ଭାଙ୍ଗିଲା । ସେ ଉଠି ଯାଉ ଯାଉ ତା ଗୋଡ ମୋଡି ହେଇ ଗଲା ଆଉ ସେ ପଡିଗଲା । ଉଠି ପଡି ଗୋଟେ ଛୋଟ ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ମାରି ସେ ପୁଣି ଥରେ ଭାତ ବସେଇବାକୁ ଗଲା ବେଳେ ଦେଖିଲା ଆଉ ଚାଉଳ ନାହିଁ । କଣ କରିବ ଏବେ ? ଭାଇ ଆସି ଖାଇବାକୁ ମାଗିଲେ କ’ଣ ଦେବ ? ପୁଣି ଥରେ ସେ କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ହେଇଗଲା । ନିଜ ବୋକାମୀ ଉପରେ ତାକୁ ରାଗ ଲାଗୁଥିଲା । କ’ଣ କରିବ କ’ଣ କରିବ ଭାବି ଭାବି ସେ ନିଧି ଦୋକାନକୁ ଗଲା ଚାଉଳ ଆଣିବା ପାଇଁ ।

ଓଧ ଗଲା ପରେ, ଲାଲଟୁକୁ ଗୋଟେ ଭଡା ମିଳିଗଲା । ସେ ଭଡା ନେଇ ଯାଇଥିଲା ଆଉ ଫେରି ଆସି ଦେଖେ ତ ଓଧ ଏବେ ଯାଏ ଆସିନି । ଓଧକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସେ ପୋଖରୀ ଆଡେ ଆସିଲା । ବାଟରେ ଓଧ ନଳକୂଅ ପାଖରେ ବସିଥିବାର ଦେଖି ତାକୁ ପଚାରିଲା କଣ ହେଲା କିରେ? ପାଖକୁ ଆସି ଦେଖିଲା ଓଧ ଝାଳ ନାଳ ହେଇ ଯାଇଛି ଆଉ ଧଇଁସଇଁ ହେଉଛି । ଓଧ ତାକୁ ବାଆଁରେଇ ଦେଲା କହିଲା କୁକୁର ତଡି଼ଲା ବୋଲି ଧାଇଁ ଧାଇଁ ଆସୁଥିଲା ସେଥିପାଇଁ ଏ ଅବସ୍ଥା । ଦି ଜଣ ଯାକ ସାଙ୍ଗ ହେଇ କି ରିକ୍ସା ପାଖକୁ ଗଲେ । ଲାଲଟୁ ଭାଇ କାଳେ କ’ଣ ସନ୍ଦେହ କରିବ ସେଥିପାଇଁ ଓଧ ରିକ୍ସା ନେଇ ପାର୍କ ପାଖକୁ ପଳେଇଲା । ପାର୍କ ପାଖରେ ବସି ଭଡାକୁ ଅପେକ୍ଷା କଲା । ତାକୁ କିଛି ଭଡା ବି ମିଳିଗଲା ଆଉ ଆଜି ବେପାର ତାର ଜୋର ହେଲା । ଦିନ ବେଳେ ଓଧ ଖାଇବା ପାଇଁ ଆସିଲା ନାହିଁ । ତାକୁ ଆଜି ଭୋକ ହଉ ନଥିଲା । ଭଡା ବି ୩, ୪ ଟା ମିଳିଗଲା । ଲାଲଟୁ ଘରକୁ ଯାଇ ଖାଇ ଦେଇ ଆସିଲା, ଭାବିଲା ଓଧ ଭଡା ନେଇ କୁଆଡେ ଯାଇଥିବ, ଆସିଲେ ସେ ତାର ଯିବ । କିନ୍ତୁ ଓଧ କୁ ନାଁ ଭୋକ ଥିଲା ନାଁ ମନ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଥିଲା । ବେପାର ବି ଆଜି ଭଲ ହଉଥିଲା । ସେ ଭାବିନେଲା ଯେ ରିଲା ତା ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ । ନହେଲେ ଏତେ କମ ସମୟରେ ଏତେ ଭଡା ତା ଭାଗ୍ୟ ରେ କେବେ ବି ଜୁଟି ନଥିଲା । ଆଉ ଗ୍ରାହକ ମାନେ ବି ଆଜି ତାକୁ ଦି ପଇସା ଅଧିକା ଦେଉଥିଲେ ।

ଫାଙ୍କା ସମୟରେ ସେ ରିଲା କଥା ଭାବୁଥିଲା ଆଉ ତାକୁ ସବୁଆଡେ ରିଲା, ରିଲା ହିଁ ଦେଖା ଯାଉଥିଲା । ଏବେ ସେ ବୁଝୁଥିଲା ଯେ ପ୍ରେମ ହେଲେ କଣ ହୁଏ ? ମନ ଖୁସି ରେ ଉଛୁଳୁ ଥିଲା । ସେ ଦି ପାକିଟି ବିଡି ପିଇ ସାରିଥିଲା । ଆଜି ଟିକେ ଦେଶୀ କି ହାଣ୍ଡିଆ ପିଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହଉଥିଲା କିନ୍ତୁ କାଳେ ରିଲା ରାଗିବ ବୋଲି ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖୁଥିଲା । ନିଜ ପ୍ରେମ କୁ ପାଇବାର ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ତାକୁ ରଗେଇବାକୁ ସେ ଚାହୁଁ ନଥିଲା ।

ରିଲା ଚାଉଳ ଆଣି ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଭାତ ବସେଇଲା । ଭାଇ ଆସି ଖାଇ କି ଯାଇସାରିଲା ପରେ ସେ ଓଧ ର ଆସିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା । ତାକୁ ଆଜି ନାଁ ଭୋକ ଥିଲା ନାଁ ଶୋଷ । ସେ ତ ପ୍ରେମର ନଦୀ ରେ ଉବୁଟୁବୁ ହଉଥିଲା । ତା ସ୍ୱପ୍ନ ଆଜି ସତ ହୋଇଛି । ଏତେ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା ପରେ ଓଧ ତା ମନ କଥା ବୁଝି ପାରିଛି । ଓଧ ର ଛାଟିପିଟି ହୋଇ ପଲେଇବା କଥା ଭାବି କି ସେ ହସ ରୋକି ପାରୁ ନଥିଲା । କିନ୍ତୁ ବେଳ ତିନି ଘଡି ଗଡି ଯିବା ପରେ ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲା । ଆଜି ଓଧ ଖାଇବାକୁ ଆସିଲାନି କ’ଣ ପାଇଁ । ସେ ମୋତେ ମିଛ କହୁ ନଥିଲା ତ’ ? ରିଲା ଚାଲି ଚାଲି ଓଧ କୁ ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରିଲା । ବାଟରେ କିଛି ଚିହ୍ନା ଲୋକଙ୍କୁ ପଚାରି ଜାଣିଲା ଓଧ ପାର୍କ ପାଖରେ ଅଛି । ସେ ପାର୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଦୂରରୁ ଓଧକୁ ଦେଖିଲା । ଓଧ ସେତେବେଳେ ରିକ୍ସା ଉପରେ ଶୋଇ ଥକ୍କା ମାରୁ ଥାଏ ଆଉ କ’ଣ କ’ଣ ସବୁ ଭାବୁଥାଏ । ରିଲା ଲୁଚି ଲୁଚି ଓଧକୁ ବହୁତ ସମୟ ଯାଏ ଦେଖିଲା ଆଉ ମନେ ମନେ କୁରୁଳି ଉଠିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ଘରକୁ ପଳେଇ ଆସିଲା ଆଉ ଶୋଇ ଶୋଇ କଣ ସବୁ ଚିନ୍ତା କଲା ।

ସନ୍ଧ୍ୟା ସୁଦ୍ଧା ଓଧ ଆଉ ଲାଲଟୁ ସବୁଦିନ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକା ପଇସା ପାଇଥିଲେ । ମହାଜନ ଘରେ ରିକ୍ସା ଛାଡି ଫେରିଲା ବେଳକୁ ଓଧ କହିଲା, “ଲାଲଟୁ ଭାଇ ଆଜି ଟିକେ ଖାସି ମାଂସ ନେଇ କି ଯିବା, ଆଜି ବେପାର ଜୋର ହେଇଚି ଆଉ ଏମିତି ବି ବହୁତ ଦିନ ତଳେ ଖାସି ମାଂସ ଖାଇ ଥିଲେ ” । ଲାଲଟୁ ଆଉ ଓଧ ଖାସି ମାଂସ ନେଇକି ଆସିଲେ । ଓଧ ଆଉ ରିଲା ଆଖିରେ ଆଖିରେ ଇସାରା କରି ଖୁସି ହଉଥିଲେ ଯେ ଆଜି ଖାସି କଣ ପାଇଁ ଆସିଛି । ଲାଲଟୁ କୁ କିନ୍ତୁ କିଛି ବି ଜଣା ନଥିଲା । ଲାଲଟୁ ଗାଁ ବୁଲିବାକୁ ପଳେଇଲା ପରେ ରିଲା ଓଧକୁ କଣେଇ କଣେଇ ଚାହିଁଲା ଆଉ ଗୋଟେ ବୋତଲ ହାଣ୍ଡିଆ ବଢ଼େଇ ଦେଲା । ଏମିତି ରେ ହାଣ୍ଡିଆ ପିଇଲେ ରିଲା ଚିଡ଼େ କିନ୍ତୁ ଆଜିର ଏଇ ଖୁସି ର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ଓଧର ଟିକେ ପିଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହଉଥିବ ଆଉ ସେ ଓଧର ଖୁସି ରେ ବାଧା ଦେବାପାଇଁ ଚାହୁଁ ନଥିଲା । ଆଉ ଦିଟା ବୋତଲ ବଢ଼େଇ ଦେଇ ସେ ଓଧ କୁ କହିଲା, “ଯା.. ତୋ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ ଆଜି ପାର୍ଟି ଦେଇ ଦେ “। ଓଧ ଟିକେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ରିଲା କୁ ଚାହିଁଲା ଆଉ ତାକୁ ଆଖି ମାରିଦେଇ ବାହାରିଗଲା ।

ରାତିରେ ଭାତ ଆଉ ଖାସି ମାଂସ ଖାଇସାରି ଲାଲଟୁ ଆଉ ଓଧ ବାହାରେ ଶୋଇବାକୁ ଚାଲିଗଲେ । ରିଲା ଘରର କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ଶୋଇବାକୁ ଆସିଲା । ହେଲେ ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗ ଯେତେବେଳେ ଲାଗିଛି ନାଁ ରିଲାକୁ ନିଦ ଆସିଲା ନାଁ ଓଧ କୁ । ଦି ଜଣ ଯାକ ଶୋଇ ଶୋଇ ସ୍ୱପ୍ନ ରେ ଭାସିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସ୍ୱପ୍ନ ମାନେ ଆସି ଧସେଇ ପଶିଲେ ଆଉ କେତେ ଯେ କୁଆଡେ ଲୁଚି ଛପି ଗଲେ ଜଣା ନାହିଁ । ଗୋଟେ ସ୍ୱପ୍ନ ନ ସରୁଣୁ ଆଉ ଗୋଟେ ଆସି ମନର ଭାବନାରେ ପଶି ଯାଉଥାଏ ।

ସ୍ୱପ୍ନ, ମନର ଏକ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଭାବନା, ଏଠି କେତେ ଯେ ଚରିତ୍ର ଗଢା ହୁଏ ଆଉ କେତେ ଯେ ଚରିତ୍ର ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ । ଏଠି ଚରିତ୍ର ମାନେ ଲୀଳା ଖେଳା କରନ୍ତି ଆଉ ସମୟ ଆସିଲେ ବାହୁଡ଼ି ଯାନ୍ତି । କିଛି କିଛି ଚରିତ୍ରତ ସେମାନଙ୍କର ଆସିବା ଆଉ ଯିବାର ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନିଜେ ହିଁ କରନ୍ତି । କିଛି ଲୋକ ରାତିରେ ଶୋଇ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି ଆଉ କେତେ ଲୋକ ଦିନ ବେଳେ ଆଖି ଖୋଲା ରଖି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି । ରାତିର ସ୍ୱପ୍ନ ସତ ହୁଏ ନାହିଁ । ସେଠି ଚରିତ୍ର ମାନେ କିଏ କୁଆଡୁ ଆସି କୁଆଡେ ଯାଆନ୍ତି ଜଣା ନଥାଏ କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମାନେ ଦିନରେ ଆଖି ଖୋଲା କରି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି ସେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନ ସତ କରିବାରେ ଲାଗି ଯାଆନ୍ତି । ଦିନ ବେଳେ ଆଖି ଖୋଲା ଥିଲା ବେଳେ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖା ଯାଏ, ସେଥିରେ ଜଣା ଥାଏ ତୁମ ନିଜର ପରିପାର୍ଶ୍ଵିକ ଅବସ୍ଥା, ନିଜର ସ୍ଥିତି, ନିଜର ଦୈନଦିନ ଜୀବନ ଆଉ ନିଜର ଷ୍ଟେଟସ । କଥା କଥା ରେ କୁହା ଯାଏ ଯେ ଦିବାସ୍ୱପ୍ନ ମାନେ ମିଛସ୍ୱପ୍ନ କିନ୍ତୁ ଦିବାସ୍ୱପ୍ନ ମାନେ ହିଁ ସତ ହବାର କ୍ଷମତା ରଖନ୍ତି ।

ଏମିତି ଏମିତି ର ବିତି ଯାଏ ୬ ବର୍ଷ । ଏଇ ୬ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଓଧ ଯେ ରିଲାକୁ ଭଲ ପାଇ ବସିଛି ଆଉ ରିଲା ବି ଓଧକୁ ଭଲ ପାଉଛି, ଏ କଥା ଲାଲଟୁକୁ ଜଣା ନଥିଲା । ଲାଲଟୁତ ସେମାନଙ୍କୁ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲା । ଦିନ ବେଳେ ଓଧ ବେଳେ ବେଳେ ରିକ୍ସା ଛାଡି କୁଆଡେ ପଳାଏ । ଲାଲଟୁ ଭାବେ ହଁ ଏଠି କଉଠି ଥିବ କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ବି ଭାବି ନଥିଲା ଯେ ଓଧ ରିକ୍ସା ଛାଡି ଘରକୁ ଆସେ ଆଉ ରିଲା ସହ କିଛି ସମୟ ବିତେଇଲା ପରେ ପୁଣି ଯାଏ । ଦିନେ ଲାଲଟୁକୁ ଭୋକ ଲାଗିବାରୁ ସେ ଓଧକୁ ଖୋଜିଲା ଖାଇବା ପାଇଁ ଘରକୁ ଯିବାକୁ । ହେଲେ ପାଇଲାନି ଆଉ ଏକା ଏକା ଘର ମୁହଁ ହେଲା । ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖେ ତ ଓଧ ଘରେ ଅଛି ଆଉ ଲାଲଟୁର ପ୍ରଶ୍ନର ବି ଠିକ ସେ ଉତ୍ତର ବି ଦେଲାନି । ଲାଲଟୁର କାହିଁକି ଟିକେ ସନ୍ଦେହ ହେଲା କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି କହିଲାନି । ଖାଇ ଦେଇ ପୁଣି ରିକ୍ସା ପାଖକୁ ପଳେଇଲା । ଏବେ ଲାଲଟୁ ଓଧ ଉପରେ ନଜର ରଖିଲା ଆଉ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲା ଯେ ଓଧ ମଝିରେ ମଝିରେ ଘରକୁ ଆସୁଛି । କିନ୍ତୁ ଘରେ ତାର କାମ କଣ ? ସେ ଦିନେ ଓଧ ପଛେ ପଛେ ଘରକୁ ଆସିଲା ଆଉ ଯାହା ଦେଖିଲା ସେ ନିଜ ଆଖି କୁ ବି ବିଶ୍ୱାସ କରି ପାରିଲା ନାହିଁ । ସେ ଓଧକୁ ଘରୁ ବାହାରି ଯିବ ପାଇଁ କହିଲା ଆଉ ରିଲାକୁ ବି ତାଗିଦ କଲା ଓଧ ସହ ନା ମିଶିବା ପାଇଁ । ତା ପରଠୁ ଓଧ ବାହାରେ ଘର ଭଡା ନେଇ କି ରହିଲା ।

କିଛି ଦିନ ପରେ ଜଣା ପଡିଲା ଯେ ରିଲା ଅନ୍ତଃସତ୍ଵା । ରିଲା, ଓଧ ପାଖକୁ ଖବର ପଠେଇଲା ଦେଖା କରିବ ପାଇଁ ଆଉ ଓଧ ବି ଠିକ ସମୟରେ ଆସି ପହଁଚିଲା । କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେମାନେ କରିବେ କ’ଣ । ଗୋଟିଏ ସମାଧାନ ହେଲା ବାହାଘର । କିନ୍ତୁ ଲାଲଟୁ ରାଜି ହେଲେ ତ । ଲାଲଟୁ ତ କେତେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲା ଭଉଣୀ ର ବାହାଘର ଖୁବ ଧୁମ ଧାମରେ କରିବ । ଭଲ ଘର ଭଲ ବର ଦେଖି ଜ୍ୱାଇଁ କରିବ ଯେମିତି ରିଲା ଆଉ କେବେ ଦୁଃଖ ରେ ରହିବନି । କିନ୍ତୁ କଣ ସବୁ ଘଟିଗଲା । ରିଲା କହିଲା ମୁଁ ଭାଇକୁ କହି ପାରିବିନି, ତୁ ଯଦି କିଛି କରିବୁ କର ନହେଲେ ମୁଁ ବିଷ ପିଇ ଦେବି । ସେଦିନର ସେ ଘଟଣା ପରେ ଓଧର ବି ଲାଲଟୁ ମୁହଁ କୁ ଯିବାକୁ ସାହସ ନଥିଲା । ଯାହା ହେଲେ ବି ସେ ବଡ ଭାଇ ପରି ଥିଲା, ତାକୁ କାମ ଶିଖେଇ ଥିଲା, କାମ ରେ ଲଗେଇ ଥିଲା, ଏପରିକି ତା ରିକ୍ସା ର ୩୦୦ ଟଙ୍କା ବି ଦେଇ ଥିଲା ଯେଉଁଟା କି ଓଧ ଆଜି ଯାଏ ଫେରେଇନି । ସେ ବି ତ ଓଧ ର ଜୀବନ ବଞ୍ଚେଇ ଥିଲା ଆଉ ଘରେ ଆଶ୍ରୟ ବି ଦେଇଥିଲା । ଓଧ ର ମନ କୁ ବି ପାପ ଛୁଁଥିଲା ଆଉ ସେ ମନେ ମନେ ପସ୍ତାଉଥିଲା ଯେ ସେ ଏମିତି କିଛି ଗୋଟେ କରି ଦେଇଛି ବୋଲି ।

ପ୍ରେମ ନା ଜାତି ଦେଖେ ନା ଧର୍ମ, ନା ବୟସ ଦେଖେ ନା ସମୟ । ନା ରାଶି ଦେଖେ ନା ଗୋତ୍ର ଆଉ ନା ରାଜ୍ୟ ଦେଖେ ନା ଦେଶ । ପ୍ରେମ ତ ହଉ ହଉ ହେଇ ଯାଏ । ପୁଅ ଆଉ ଝିଅ ଯୌବନର ଉତ୍ତାଳ ତରଙ୍ଗ ରେ ତରଙ୍ଗାୟିତ ହୋଇ ଯେତେ ବେଳେ ଭାସି ଭାଇ ଚାଲି ଥାନ୍ତି ସେତେ ବେଳେ ନା ଭାଇ ଦେଖାଯାଏ ନା ଭଉଣୀ , ନା ବାପା ମା ନା ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବ । ନା ସମାଜ ନା ଆଉକିଛି । ପ୍ରେମ ତ ଏକ ମଧୁର ଅନୁଭବ, ଏଥିରେ ନା ଥାଏ ଆବିଳତା ନା ଥାଏ କପଟ । ନା ଥାଏ ଡର ନା ଥାଏ ବିକୃତ ମାନସିକତା । ଗୋଲାପ ପ୍ରେମ କରେ ତା ସୁଗନ୍ଧ କୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରେମ କରେ ତା ଆଲୁଅକୁ । ଝରଣା ପ୍ରେମ କରେ ତା କୁଳୁ କୁଳୁ ନାଦ କୁ ଆଉ ଜଙ୍ଗଲ ପ୍ରେମକରେ ତା ସବୁଜତାକୁ । ପ୍ରେମ ଏକ ଐଶ୍ୱରିକ ଆନନ୍ଦ । ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ ଯିଏ ପାଇଛି ସେ ଜାଣିଛି । ପ୍ରେମ ତ ଶାଶ୍ୱତ ଆଉ ପ୍ରେମ ତ ଅନାବନା ସ୍ୱପ୍ନର ଗଁନ୍ତା ଘର ।

ଓଧ ଆଉ ରିଲା ଠିକ କଲେ ଯେ ସେମାନେ ଏ ଜାଗା ଛାଡି ଚାଲିଯିବେ । ଆଉ କିଛି ବିକଳ୍ପ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖା ଯାଉ ନଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଯିବେ କୁଆଡେ । ଯୁଆଡେ ଗଲେ ବି ସେମାନଙ୍କୁ ରହିବା ଆଉ ଖାଇବା ପାଇଁ କିଛି ତ ପଇସା ଦରକାର । ପୁଣି ଅଚିହ୍ନା ଜାଗା ଆଉ ଅଚିହ୍ନା ଲୋକ, ସେମାନଙ୍କୁ କାମ କିଏ ଦବ? ଏତିକି ବେଳେ ଓଧ ବି ଠିକ କଲା ଯେ ସେମାନେ ଯିବେ କିନ୍ତୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ରିଲା କୁ ସେ ସତ କଥା କହିଦେବ । ସେ ଯେ ଜାତିରେ ଗୁଡ଼ିଆ ନୁହେଁ ହରିଜନ ।

ରିଲା ମୁଣ୍ଡରେ ପାହାଡ ଟା ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହେଇ ଛିଡି ପଡିଲା । ତା ନିଜ ପ୍ରତି ତାକୁ ଘୃଣା ଆସିଲା ଆଉ ଓଧ ଉପରେ ରାଗ ବି । ଲୋକେ କଣ କହିବେ ? ସମାଜ କଣ କହିବ? ଏ ସମାଜ ତାଙ୍କର ଏଇ ସମ୍ପର୍କକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବ ତ ? ସେ କିଛି ବି ଚିନ୍ତା କରି ପାରୁ ନଥିଲା କଣ କରିବ ଏବେ, କଣ ହବ, ଆଉ ସେ ଯିବ କୁଆଡେ । ମନ ହେଉଥିଲା ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ କିନ୍ତୁ ପେଟରେ ଥିବା ଛୁଆଟା କଥା ଚିନ୍ତା କରି ସେ ଜିଭ କାମୁଡି ଦେଲା । ଭୁଲ ସେ କରିଛି ତା ଛୁଆ ନୁହଁ । ଏବେ ତ ଲାଲଟୁ ଭାଇ ଜମାରୁ ରାଜି ହବନି । ଏକ ତ ଓଧ ହରିଜନ କିନ୍ତୁ ମିଛ କହିଥିଲା । ଦୁଇ ସେ ଆଜି ବିନା ବାହାଘର ରେ ତା ଛୁଆ ର ବାପା ହବ । ତିନି ରେ ସେ ଘରେ ରହି ଲାଲଟୁ ଭାଇକୁ ଧୋକା ଦେଲା । ଭାଇ ଭାବୁଥିଲା ଓଧ ଆଉ ରିଲା ଭାଇ ଭଉଣୀ ହେଲେ ଏସବୁ … ନା ଆଉ ନୁହଁ । ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ବି ସେ ଓଧ ସହ ଯିବା ପାଇଁ ରାଜି ହେଲା । ଘୃଣା ରେ, ରାଗ ରେ ଆଉ ଅଭିମାନ ରେ ତା ମୁହଁ ଲାଲ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ସଫା ସଫା ସେ ଓଧ କୁ କହିଦେଲା ତୁ ମୋତେ ଆଉ ମୋ ଭାଇ କୁ ଧୋକା ଦେଲୁ, ମୁଁ ତୋ ସହ ଯିବା ପାଇଁ ରାଜି ଅଛି କିନ୍ତୁ ମୋ ଘରୁ ମୁଁ କାଣୀ କଉଡ଼ି ଟିଏ ବି ଆଣିବିନି । ତୁ ଆମ ମା ଆଉ ଛୁଆ କୁ କେମିତି ରଖିବୁ ରଖ । ରିଲାର ସବୁ କଥା ରେ ଓଧ ହଁ ଭରିଲା । ଓଧ ରିଲା କୁ ସତରେ ଭଲ ପାଉଥିଲା, ତା ପାଖରେ ଜାତି, ଧର୍ମର କିଛି ମାନେ ନଥିଲା । ଭୋକ ମଣିଷର ସବୁ ଜାତି ଧର୍ମ ଭୁଲେଇ ଦିଏ । ପାଠ ଦି ଅକ୍ଷର ସିନା ପଢି ନଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏ ସଂସାର ର ସଳିତାରେ ତିଳ ତିଳ କରି ଜଳିଲା ପରେ ଜୀବନକୁ ଭଲ ରେ ବୁଝି ପାରିଥିଲା ।

ମଣିଷ ଯେତେ ବେଳେ ଜନ୍ମ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ନା ଜାତି ଥିଲା ନା ଧର୍ମ । ସେ ତ ଗୋଟେ ମାତ୍ର ଜାତି ଥିଲା “ମଣିଷ” । ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ମଣିଷ ପଶୁ ଶିକାର କଲା । ନିଆଁ ଆଉ ପାଣି ର ବ୍ୟବହାର ଶିଖିଲା । ଗୋଷ୍ଠୀ ରେ ରହିବା ଶିଖିଲା । ଚାଷ ବାସ କରିବା ଶିଖିଲା । ଆଉ ତାପରେ ଜନ୍ମ ହେଲା ଜାତି । ସେତେବେଳେ ଯିଏ ଯେଉଁ କାମ କରୁଥିଲା ସେଇ ଅନୁସାରେ ସେ ସେଇ ଜାତି ର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଉ ଥିଲା । ସେଥିପାଇଁ ତ କିଛି ଲୋକଙ୍କର ଗୋତ୍ର ସମାନ ଥାଏ କିନ୍ତୁ ଜାତି ଅଲଗା । ଗୋତ୍ର ନିଜ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦାନ କିନ୍ତୁ ଜାତି, କର୍ମ ଅନୁସାରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ ।

ଏ ସବୁ ସେ କେଉଁ ଗୋଟେ ପ୍ରବଚନ ରେ ଶୁଣିଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏତେ ସବୁ ଅଡୁଆ ସୁତା ଭିତରେ ଘାଣ୍ଟି ନ ହୋଇ ସେ କେବଳ ଏତିକି ଜାଣି ଥିଲା ଯେ ମୋ ଗୋତ୍ରର ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବି ଅଛନ୍ତି ଆଉ କେଉଟ ବି ଅଛନ୍ତି । ଆଜି ଯଦି ମୁଁ ରିକ୍ସା ଟାଣୁଛି ମୋ ଜାତି ଯାହା ଲାଲଟୁ ଭାଇ ବି ରିକ୍ସା ଟାଣୁଛି ତା ଜାତି ବି ସେଇୟା । ତେବେ ସେ ଆଉ ରିଲା ବାହା ହବାରେ ଅସୁବିଧା କ’ଣ ।

ବାହାଘର କ’ଣ ଗୋଟେ ପିଲା ଖେଳ । ଖାଲି ପାଞ୍ଚ ଲୋକଙ୍କୁ ଜଣେଇଲେ ଯାଇ ବାହାଘର ହେବ ନହେଲେ ନାହିଁ । ଯଦି ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଭିତରେ ମନ ନ ମିଶିଲା ତେବେ ସେଟା କି ବାହାଘର ? ଜାତି, ସମାଜ ନାଁ ରେ ଲୋକ ମାନେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତା କରିବେ ? ସେମିତି ବି ବହୁତ ଦମ୍ପତି ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁ ମାନେ ଲୋକ ଲଜ୍ୟାକୁ ଡରି କିଛି ବି କହୁ ନାହାନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନାଁ ଅଛି ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ର ସମ୍ପର୍କ ନାଁ ଅଛି ଭଲ ପାଇବା । ନିଜ ନିଜ ଭିତରେ ଜଳି ଜଳି ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବା ଆଉ ଲୋକ ଲଜ୍ୟା କୁ ଡରି ଏକାଠି ରହି ସବୁଦିନ ବାଡିଆପିଟା ହେବା କାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି । ନାଁ ନିଜେ ବଞ୍ଚୁଚ ନାଁ ଆଉ କାହାକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେଉଛ । ତା ଠୁ ତ ଶତ ଗୁଣରେ ଭଲ ଅଲଗା ହେଇ ନିଜ ବାଟରେ ବଞ୍ଚିବା । ଆମ ସମାଜ ଏହାକୁ ଅନୁମତି ଦିଏ ନାହିଁ । ରାସ୍ତାରେ ଗୋଟେ ପୁଅ, ଗୋଟେ ଝିଅର ହାତ ଧରିବା ଖରାପ । ପାଞ୍ଚ ଲୋକ ପାଞ୍ଚ କଥା କହିବେ କିନ୍ତୁ ସେଇ ରାସ୍ତାରେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ବାଡ଼େଇଲେ ସେଟା ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବ୍ୟାପାର, କାହା ମୁହଁରୁ ପଦେ ବି କଥା ବାହାରିବ ନାହିଁ । ସମାଜର ବଡ ପଣ୍ଡା ମାନେ ଯାହା କହିବେ ସେଟା ବେଦର ଗାର କିନ୍ତୁ ସେଇ ବଡ ପଣ୍ଡା ମାନଙ୍କ ପୁଅ ଝିଅ ସମାନ କାମ କଲେ ସେଟା ଚଳିବ । ଇଏ କେଉଁ ପ୍ରକାର ନ୍ୟାୟ ? ଯେମିତି କଥାରେ ଅଛି ପଣ୍ଡିତ ପୁଅ ଷଣ୍ଢ ବାଡ଼େଇଲେ ଦୋଷ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ନାଁ ସେ ପଣ୍ଡିତ ପୁଅ ନାଁ ସମାଜ କୁ ସେ ବଦଳେଇ ପାରିବ । ବାତ୍ୟା ଆସିଲା ବେଳେ ଯେଉଁ ଗଛ ମାନେ ଲଇଁ ପଡନ୍ତି ସେମାନେ ହିଁ ବଞ୍ଚି ଯାନ୍ତି ସେମିତି ସମାଜର ଚିରାଚରିତ ପ୍ରଥା କୁ ମାନିନେଇ ଏସବୁ ଠାରୁ ଦୁରକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ସେ ଠିକ କଲା । କେତେ ବି ବାଧା ବିଘ୍ନ ଆସୁ ସେ ରିଲା କୁ ଆଉ ତାଙ୍କ ଛୁଆ କୁ ସବୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିବାର ଶପଥ ନେଲା ଆଉ ସେ ସହର ଛାଡି କେଉଁ ଗୋଟେ ଅନାମଧେୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଚାଲି ଗଲା । ଯେଉଁଠି ନା ତାର କିଏ ଚିହ୍ନା ଜଣା ଲୋକ ଥିଲେ ନା ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବ । ସେମିତି ବି ଲାଲଟୁ ଭାଇ କୁ ଛାଡିଲେ ଏ ପୁରା ଦୁନିଆଁ ରେ ସେମାନେ ଏକା । ବିନା ବାହାଘରରେ ସେମାନେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇ ଖୁସିରେ ରହିଲେ ।

ଲାଲଟୁ ଭାଇ ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଲା ରିଲା, ଓଧ ସହ ଘରୁ ଲୁଚି କି ପଳେଇଚି, ସେ କିଛି ଦିନ ମନ ଦୁଃଖରେ ରହିଲା । ତା ପରେ ଘର ଆଉ ରିକ୍ସା ବିକ୍ରି କରି ସେ ତା ନିଜ ଗାଁ କୁ ପଳେଇ ଆସିଲା । ଯେଉଁଠି ତାର ଘର ଡିହ ଖଣ୍ଡକ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଛି ବି ନଥିଲା । ରିଲାର ବାହାଘର ପାଇଁ ରଖିଥିବା ପଇସାରେ ଜମି ଦୁଇ ଖଣ୍ଡ କିଣି ବାହା ହେଇ ଖୁସିରେ ରହିଲା । ବେଳେ ବେଳେ ମନହୁଏ ରିଲା କୁ ଟିକେ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ତା ଖବର ଜାଣିବା ପାଇଁ । କିନ୍ତୁ ସେ ନାଚାର । ମନରେ ତା’ର ବିଶ୍ୱାସ ଥାଏ କେବେ ନା କେବେ ରିଲା ଫେରିବ । ତାକୁ ଭୁଲ ମାଗି ବହୁତ କାନ୍ଦିବ ଆଉ ସେ ବି ରିଲା କୁ କ୍ଷମା କରିଦେବ । ଯାହା ହେଲେ ବି ଗୋଟିଏ ବୋଲି ଭଉଣୀ ତା’ର । ବାପା ମା ଛେଉଣ୍ଡ ପରେ ସେ ହିଁ ଥିଲା ତା’ର ବାପା,ମା ।

କିନ୍ତୁ ଏବେ ଯାଏ ବି ଲାଲଟୁ ଜାଣି ନଥିଲା ଯେ ଓଧ ଜଣେ ହରିଜନ ପିଲା । ……

ତା’ପରେ

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top