ଗଳ୍ପ

ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ

Subal Mohapatra's odia story Jeebana Sangharsha

ଓଧ କୁ କାନ୍ଦିବାକୁ ଇଛା ହେଲେ ବି ସେ କ’ଣ କାନ୍ଦି ପାରିବ? ସେ ପରା ମରଦ ପୁଅ । ମରଦ ପୁଅ କଣ କେବେ କାନ୍ଦେ ? ଆଖିର ଲୁହ ଆଉ ମନର କୋହ ସବୁ ଚାପି ରଖି ଚାଲିବାକୁ ପଡେ ।

ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ

-: ପୂର୍ବରୁ :-

ଜୀବନରେ ସୁଖ ଥିଲେ ଦୁଃଖ ଥାଏ । କିନ୍ତୁ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ଯେ ଦୁଃଖ ଆଉ ଦୁଃଖ ରେ ଭରା ଏକଥା ନକହିଲେ ଜାଣି ହୁଏନି । ସବୁଦିନ ଆମେ କେତେ ଲୋକଙ୍କୁ ଭେଟୁ । କେତେ ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥା ହେଉ ଆଉ କେତେ ଲୋକଙ୍କୁ ବାଟ ଭାଙ୍ଗି ଚାଲି ଯାଉ । କେହି କଣ ଭାବେ ଏଇ ଲୋକ ମାନଙ୍କ କଥା । କେତେ ଦୁଃଖ ଆଉ କେତେ ସୁଖରେ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି । ନା ! ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଜଞ୍ଜାଳ ରେ ବ୍ୟସ୍ତ । କିଛି ଲୋକ ତ ସଜ ମାଛରେ ବି ପୋକ ପକେଇ ଦିଅନ୍ତି । ଆଉ କିଛି ପର ର ସୁଖ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଏମିତି କିଛି ଘଟି ଗଲା ଓଧ ଆଉ ରିଲାର ଜୀବନରେ । ସହର ଛାଡି ଗାଁ କୁ ଆସିଲା ପରେ ଓଧ ଆଉ ରିଲା ନୂଆ ନୂଆ ସଂସାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।

ସମୟ ତ ଗଡି ଚାଲେ, ନା ସେ କାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ ନା କାହା ସହ ଆଗୁଆ ଚାଲି ଯାଏ । ସେ ତ ଚାଲି ଥାଏ ତା ନିଜ ବାଟରେ । ମଣିଷ କୁ ହିଁ ସମୟ ସହ ଚାଲିବାକୁ ପଡେ । ରିଲା ଆଉ ଓଧ ସମୟ ସହ ତାଳ ଦେଇ ଚାଲିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ନୂଆ ଜାଗା, ଅଚିହ୍ନା ମଣିଷ ଆଉ ନାହିଁ ନାହିଁର ସଂସାର । ରିଲାର ୭ ମାସ ପୁରି ୮ ମାସ ଚାଲି ଥାଏ । ଏତିକି ସମୟ ଭିତରେ ଓଧ ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ଅନାବାଦୀ ଜମିରେ ଚାଲ ଛପର ଘର ଖଣ୍ଡେ କରି ସାରି ଥାଏ । ମୂଲ ଲାଗି ଯାହା ଯେମିତି ଚାଲୁ ଥାଏ ଘର । ରିଲା ଆଉ ତା ଛୁଆ କୁ କେମିତି ଭଲ ରେ ରଖିବ, ସେ ଚିନ୍ତା ତା’ର ସବୁବେଳେ । ନା ସେ କାହାର ଖାଏ ନା କାହାଠୁ ଧାରେ । ନିଜ ଚିନ୍ତା ଆଉ ଘର ଚିନ୍ତା । ଶୋଇ ଶୋଇ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖେ । ତା’ର ଗୋଟେ ପୁଅ ହବ । ପୁଅ କୁ ସେ ବହୁତ ପାଠ ପଢେଇବ ଆଉ ବଡ ମଣିଷ କରିବ । ବାବୁ କରିବ । ପୁଅ ତାର ବୁଟ, ଟାଇ ପିନ୍ଧି ଇସ୍କୁଲ ଯିବ । ଆହୁରି ଆହୁରି କେତେ କଥା ।

ସେଦିନ ସେ ମଦନା ବିଲରେ ମୂଲ ଲାଗୁଥାଏ । ପଡିଶା ଘର ନିମ ଧାଇଁ ଧାଇଁ ଆସି କହିଲା, ବେଗେ ଆ । ତୋ ସ୍ତ୍ରୀ ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଉଛି । ଓଧ କଣ କରିବ ଭାବି ଭାବି କାମ ଦାମ ଛାଡି ଦୌଡିଲା । ସକାଳୁ ତ ସେମିତି କିଛି ନଥିଲା । ହଉ ଦେଖାଯାଉ କଣ ହଉଚି । ଘରେ ପହଁଚିଲା ବେଳକୁ ନିଶା ଦିଦି ଘର ଭିତରେ । କବାଟ ଭିତର ପଟୁ ବନ୍ଦ । ଆଖ ପାଖ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ଦି ଚାରି ଜଣ ଘର ବାହାରେ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଥରେ ଥରେ ଚାହିଁ ଦେଇ ଓଧ ପିଣ୍ଡା ଉପରେ ବସି ପଡିଲା । ରିଲା ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଉ ଥାଏ । ଭିତରୁ ତା ପାଟି ଜୋର ଶୁଭୁଥାଏ । ଓଧ ବିଡି ବାହାର କରି ନିଆଁ ଲଗେଇଲା । ଭଗବାନ ଭରସା କହି କହି ସେ ସୁକୁ ସୁକୁ କରି ବିଡି ଟାଣିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ନିଶା ଦିଦି ବାହାରିଲେ । ରିଲା ଭିତରେ ପଡି ଥାଏ । ନିଶା ଦିଦି ହାତରେ ତା ପିଲା । ଓଧକୁ ଥରେ ଚାହିଁ ଦେଇ ନିଶା ଦିଦି ପାଖରେ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଙ୍କୁ କହିଲେ ରିଲାକୁ ଜଗିଥା । ଓଧ ପାଖକୁ ଆସି ପିଲାକୁ ଦେଖେଇଲେ । ମଲା ଛୁଆଟା ଠେଁଙ୍ଗଣ। ହେଇ ଯାଇ ଥାଏ । ଓଧ ତା ମୁହଁକୁ ଥରେ ଚାହିଁଦେଇ ସେଠୁ ଉଠି ପଳେଇଲା ।

କେତେ ଆଶା, କେତେ ବିଶ୍ୱାସ, କେତେ ସ୍ଵପ୍ନ, କେତେ ଭରସା, ସବୁ ଭାଙ୍ଗିରୁଜି ଗଲେ । ରିଲା ରାହା ଧରି କାନ୍ଦୁଥାଏ । ଓଧ କୁ କାନ୍ଦିବାକୁ ଇଛା ହେଲେ ବି ସେ କ’ଣ କାନ୍ଦି ପାରିବ? ସେ ପରା ମରଦ ପୁଅ । ମରଦ ପୁଅ କଣ କେବେ କାନ୍ଦେ ? ଆଖିର ଲୁହ ଆଉ ମନର କୋହ ସବୁ ଚାପି ରଖି ଚାଲିବାକୁ ପଡେ ।

କଅଁଳା ଛୁଆ ଟା ଲାଲଟୁ ଭାଇ ପରି ଦେଖା ଯାଉ ଥିଲା । ରିଲା ର ଆଖି ଆଉ ନାକ । ଓଧ ପରି କାନ ଆଉ ଓଠ , ଆଉ ଲାଲଟୁ ଭାଇ ର ଚେହେରା ଆଣିଥିଲା । ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖା ଯାଉଥିଲା । କାହିଁକି କେଜାଣି ଲାଲଟୁ ଭାଇ ଆଜି ବହୁତ ମନେ ପଡୁଥିଲା । କଅଁଳା ଛୁଆଟା ର ଶବ ସଂସ୍କାର କଲା ବେଳେ ଛାତି ତାର କୋରି ହେଇ ଯାଉଥାଏ । ରିଲା କୁ କ’ଣ କହି ବୁଝେଇବ, କ’ଣ ପାଇଁ ଦଇବ ତାକୁ ଏତେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛି । ନା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବା’ଆ ମା ର ହାତ ଅଛି ନା କୋଳ କୁ ଛୁଆ । ଧେତ, ଏ ଶଳା ଜୀବନ ବଞ୍ଚି ଲାଭ କ’ଣ? ମନରେ ୟାଡୁ ସ୍ୟାଡୁ ଭାବନା ସବୁ ଉଙ୍କି ମାରୁଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ନା, ତାକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ । ରିଲା ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବ ସେ । କେତେ କଷ୍ଟ ପାଇ ବିଚାରି ପିଲାଟେ ଜନ୍ମ କଲା ଯେ ସେଟା ବି ମଲା ଛୁଆ ।

ସାତ ଦିନ, ସାତ ରାତି ବିତି ଗଲାଣି । ନା ଓଧ, ନା ରିଲା କେହି କାହା ସହ କଥା ପଦେ ବି ହେଇ ନାହାନ୍ତି । ଦିନ ରାତି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସମୟ ଗଲା । ଓଧ, ରିଲା କୁ ନା କିଛି କହି ପାରୁଛି ନା କିଛି ବୁଝେଇ ପାରୁଛି । ନିଶା ଦିଦି ଆସି ମଝିରେ ମଝିରେ ଗାଳି କଲେ ସେ ଭାତ ଗୁଣ୍ଡେ ପାଟିରେ ଦଉଚି ନହେଲେ ଖାଲି କାନ୍ଦୁଚି । ଓଧ କୁ ରାଗ ଯେତିକି ଲାଗୁଥିଲା, ରିଲା ଉପରେ ଦୟା ବି ସେତିକି ଆସୁଥିଲା । ଯାହା ହେଲେ ବି ମା ମନ । ସେ କଣ କେବେ ସମ୍ଭାଳେ । ନିଜ ଛୁଆ ପାଇଁ ମା ଜୀବନ ଦେଇ ଦିଏ । ଓଧ ର ନିଜ ମା କଥା ମାନେ ପଡୁଥିଲା । ପାଗେଳୀ ହେଲେ ବି ସେ ଘରକୁ ଆସି ଓଧ ପାଇଁ ଖାଇବା ଗଣ୍ଡେ ରାନ୍ଧି ଦିଏ । କେତେ ବେଳେ ତା ମୁଣ୍ଡ ଖରାପ ଥିଲେ ଅସଭ୍ୟ ଭାଷା ରେ ଗାଳି ଦିଏ, ନହେଲେ ପାଖରେ ବସି ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି ଦିଏ, ଗେଲ କରେ । ଓଧ କେମିତି ବୁଝେଇବ ବୋଲି ଭାବୁ ଭାବୁ ରିଲା କୁ ଛାତି ଉପରକୁ ଟାଣି ନେଲା । ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଦି ଜଣ ଯାକ ମୁଁହକୁ ମୁହଁ ଚାହାଁଚାହିଁ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ କିଛି ସମୟ ପୁଣି ଦିହେଁ ଦିହିଙ୍କି ବୋଧ ଦେଇ ତୁନି ହେଲେ । ପୁଣି ଥରେ ସଂସାର କୁ ନୂଆ କରି ଗଢିବାକୁ ଆଖିରେ ଆଖିରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ଦି ଜଣ ଦି ଜଣଙ୍କ ପାଖେ ।

ହେଲେ ଦୁଃଖ ଯେତେ ବେଳେ ଆସେ ତା ସାଙ୍ଗ ସାଥି ଭାଇ ଭଉଣୀ ଆଉ ସହୋଦରଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ଆସେ । ତୁଣ୍ଡ ବାଇଦ ସହସ୍ର କୋଶ ପରି ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଓଧ ଆଉ ରିଲା ବାହା ନହେଇଥିବା କଥା ବ୍ୟାପିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଟାଉନୁ ଲୋକ ଗାଁ କୁ ଯିବା ଆସିବା କରୁଥାନ୍ତି । କିଏ ଗୋଟେ ଓଧ କୁ ଚିହ୍ନି ପକେଇ ଗାଁ ର କୌଣସି ଗୋଟେ ଲୋକ କୁ କହିଦେଲା । ଦେଖୁ ଦେଖୁ କଥା ଟା ଗାଁ ସାରା ରାଷ୍ଟ୍ର ହେଇ ଗଲା । ଗାଁ ରେ ସଭା ବସିଲା । ଆଉ ସରପଞ୍ଚ ୟାଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ରାୟ ଦେଲେ । ହେଲେ ୧୦୦୦୦ ଟଙ୍କା ତଣ୍ଡ ଗଣିବାକୁ ପଡିବ ଆଉ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବାକୁ ପଡିବ । ନହେଲେ ନିଆଁ ପାଣି ବାଛନ୍ଦ ।

ଓଧ ଦି ଦିନ ହେଲା କାମକୁ ଯାଇନି । ଘରେ ଯାହା ଖୁଦ କଣି ଥିଲା ରିଲା ତାକୁ ଜାଉ କରି ଦେଇଛି । ପାଟିକୁ ଖାଦ୍ୟ ୠଚୁନି । ଦଶ ହଜାର ଟଙ୍କା ଏବେ କୁଆଡୁ ଆଣିବେ ? ପୁଣି ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବାକୁ ପଡିବ । କିଛି ନହେଲେ ବି ପଚାଶ କିଲୋ ଚାଉଳ, ଡାଲି, ପନି ପରିବା ଆଉ ମାଛ, ମିଶେଇ ମାଶେଇ ଆଉ ଦଶ ହଜାର । ଏତେ ଟଙ୍କା ତା ପାଖରେ ଥିଲେ ସେ କଣ ମୂଲ ଲାଗୁଥାନ୍ତା ? ଜମି ବାଡ଼ି ବି ନାହିଁ ଯେ କାହା ପାଖେ ବନ୍ଧା ପକେଇ ଦବ । ନା, ଆଉ ନୁହଁ । ଗରିବ ମାଈପ ସବୁରି ଶାଳୀ ନ୍ୟାୟ ରେ ଏମାନେ କଣ ଯାହା ଚାହିଁବେ ସେଇୟା କରିବେ ଆଉ ଆମ ପରି ଗରିବ ଗୁରୁବା ସବୁ ଜାଗା ରେ ଖଟି ଖଟି ମରିବେ । ଆମେ ବାହା ହେଇନୁ, କାହା ବୋପା ର କ’ଣ ଗଲା? ଏଇଟା ନା ମୋ ଗାଁ, ନା ମୁଁ ଏଠି କାହାର ଖାଇଛି । ରାତା ରାତି ସେ ଗାଁ ଛାଡିବାର ନିଷ୍ପତି ନେଲା । ବାସ, ପରଦିନ ସକାଳୁ ଓଧ ଆଉ ରିଲା କୁ ସେ ଗାଁ ରେ ଆଉ କେହି ଦେଖି ନାହାନ୍ତି ।

କିଛି ଦିନ ଆଡେ ସାଡେ ଯାଯାବରଙ୍କ ପରି ବୁଲା ବୁଲି କରି ସେ ପହଁଚିଲା ଯାଇ କି ରିଲା ର ଗାଁ ରେ । ଯେଉଁଠି ଲାଲଟୁ ରହୁଥିଲା । ଲାଲଟୁ ତା ଜମି ରେ କାମ କରୁ ଥାଏ । ଲାଲଟୁ ସ୍ତ୍ରୀ ଘରେ ଭାତ ରାନ୍ଧୁ ଥାଏ । ଲାଲଟୁ ର ସ୍ତ୍ରୀ ତ ଏମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ନଥାଏ । ସେ ଦୋ ଦୋ ଚିହ୍ନା ହୋଇ ବାରଣ୍ଡା ରେ ବସେଇଲା । ଲାଲଟୁ ପାଖକୁ ଖବର ପଠେଇଲା । ରିଲା କିନ୍ତୁ ଭାଉଜ କୁ ଦେଖି ଭାରି ଖୁସି । ଲାଲଟୁ ଆସି ପହଁଚିଲା ପରେ, ଭାଇ ଭଉଣୀ ଦୁହେଁ କୁଣ୍ଢା କୁଣ୍ଢି ହୋଇ କନ୍ଦାକଟା କଲେ । ଓଧ ର ଲାଲଟୁ ମୁହଁ କୁ ଯିବାକୁ ସାହସ ନଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଲାଲଟୁ ତାକୁ କୋଳେଇ ନେଲା । ଯାହା ହେଲେ ବି ଏଇ ହାତରେ ତାକୁ ମଣିଷ କରିଛି । ବାପା ନହେଇ ବି ବାପା ର ଭଲ ପାଇବା ଦେଇଛି । ଯେତେ ଯାହା ହେଲେ ବି, ବାପା ମା କଣ କେବେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଉପରେ ରାଗି ପାରିବେ । ଲାଲଟୁ ରିଲା କୁ ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲା ଆଉ ତା ଦୁଃଖ କାହାଣୀ ଶୁଣି ଦୁଃଖ ବି କଲା । ଯାହା ହେଲେ ବି ଭଉଣୀ ପୁଣି ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଛି । ତା’ର ଖୁସି କହିଲେ ନସରେ । ରିଲା ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରି ଠିଆ ହେଇ ଥାଏ । ଲାଲଟୁ ତାକୁ ବୋଧ ଦେଲା ଆଉ ସବୁ ଭୁଲି ଯାଇ ପୁଣି ଥରେ ନୂଆ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ କହିଲା ।

ଏବେ ଓଧ ଆଉ ଲାଲଟୁ ମିଶି ତା ଜମି ରେ କାମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଲାଲଟୁ ସ୍ତ୍ରୀ ର ଜମାରୁ ଇଛା ନଥାଏ ଏମାନେ ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ ବୋଲି । କାଲି ସକାଳୁ ତା’ର ବି ପିଲା ପିଲି ହବ ।ଏଡିକି ଟିକେ ଘରେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ରହିବେ କିପରି ? ସେ ଚାହୁଁଥାଏ ଏମାନେ ଏଠୁ ଯାଆନ୍ତୁ ଭାରି, କିନ୍ତୁ ଲାଲଟୁ ଏମାନଙ୍କୁ ଛାଡିବାକୁ ଚାହୁଁ ନଥାଏ । ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଲାଲଟୁ ର ଘର ଅଶାନ୍ତ ହେବାରେ ଲାଗିଲା । ଲାଲଟୁ ଆଉ ସ୍ତ୍ରୀ ର କଥା ନମିଶିବା ଆଉ ଲାଲଟୁ ତା ସ୍ତ୍ରୀ କଥା ନଶୁଣିବା ଫଳରେ, କଳି ତକରାଳ ଲାଗି ରହିଲା । ଲାଲଟୁ ନା ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ବିରୋଧ କରିପାରେ ନା ଭଉଣୀ କୁ କିଛି କହେ । ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ କଳି ତକରାଳ ବଡ ରୂପ ନେଲା ଆଉ ଘରେ ସବୁ ବେଳେ ଅଶାନ୍ତି ଲାଗି ରହିଲା । ଲାଲଟୁ ର ସ୍ତ୍ରୀ ରିଲା କୁ ହିଁ ଏଥି ପାଇଁ ଦାୟୀ କରେ ।

ନାରୀ ମାୟା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅଗୋଚର । ସ୍ତ୍ରୀ ମାୟା ଆଜି ଯାଏ ତ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ବି ଜାଣି ପାରିଲେନି । ସ୍ତ୍ରୀ କଥା ରେ ତ ଠାକୁର ଖଣ୍ଡିଆ । ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ କେତେ ବେଳେ କେଉଁ ମାୟା ଲଗାଏ ତା’ କେହି ବି ଜାଣନ୍ତିନି । ଲାଲଟୁ ର ସ୍ତ୍ରୀ ହାତରେ ଏମିତି ଗୋଟେ ଖବର ଲାଗିଗଲା ଯେଉଁଟା କି ଓଧ ଦୀର୍ଘ ୧୦ ବର୍ଷ ଧରି ଏ ଦୁନିଆ ପାଖରୁ ଲୁଚେଇ କି ରଖିଥିଲା । ଲାଲଟୁ ସ୍ତ୍ରୀ ର ଲେଖାଯୋଖା ମାମୁଁ ର ମାଉସୀ ପୁଅ ଭାଇ ର ଝିଅ ର ଶାଶୁ ଘର ଓଧ ଗାଁ ରେ । ସେମାନେ ଦିନେ ଲାଲଟୁ ଘରକୁ ବୁଲି ଆସିଥିଲେ । ଓଧ କୁ ଦେଖି ସେ ଦୋ ଦୋ ଚିହ୍ନା ହେଇ ସମ୍ପର୍କର ସୁତା ଖିଅ ଯୋଡୁ ଯୋଡୁ କେଉଁଠୁ କେମିତି ସୁରାଗ ମିଳିଲା ଯେ ଓଧ ର ବାପା ମା ମରିଗଲା ପରେ ସେ ସବୁ ଜମିବାଡି ମହାଜନ କୁ ବିକ୍ରି କରି ଗାଁ ଛାଡି ଚାଲି ଯାଇ ଥିଲା । ଆଉ ସେ ଜଣେ ହରିଜନ । ବାସ, ଏତିକି ଯଥେଷ୍ଟ ଥିଲା ଲାଲଟୁ ର ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ । ସେ ଘରେ ଅଶାନ୍ତି ର ନିଆଁ ଲଗେଇ ଦେଲା ଆଉ ରିଲା ଓ ଓଧ କୁ ଘରୁ ବାହାର କରିଦେଲା । ଲାଲଟୁ ଶୁଣିଲା ପରେ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ବସି ପଡିଲା । ଏତେ ବଡ କଥା, ଆଉ ବିଶ୍ୱାସ ରେ ବିଷ ତାର ହଜମ କରିବା ବାହାରେ ଥିଲା । ଆଉ ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଲା ଯେ ରିଲା ଏକଥା ଆଗରୁ ଜାଣିଛି, ସେ ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ । ଆଜି ଯାଏ ହାତ ଉଠେଇ ନଥିବା ଭଉଣୀ ଉପରକୁ ସେ ପାଞ୍ଚଣ ଉଠେଇ ଦେଲା । ତା’ ଘର ଛାଡି ଚାଲି ଯିବାକୁ କହିଲା । ରିଲା ଆଉ ଓଧ ବି ସବୁ କିଛି ସହି ନେଲେ । ଭୁଲ ତ କରି ସାରିଛନ୍ତି । ଆଉ କଣ ବାଟ ଅଛି ? ନିଜର କାନ ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି କର୍ମ ଫଳ ଭୋଗିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଲାଲଟୁ ଯେତେ ପାରେ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ ରିଲା ଆଉ ଓଧ ଠାରୁ ସମ୍ପର୍କ ଛିନ୍ନ କରିଦେଲା । ଏବେ ସେମାନେ କୁଆଡେ ଗଲେ, ନଗଲେ, ରହିଲେ, ନ ରହିଲେ ତା’ର କିଛି କହିବାର ନାହିଁ ।

କଥା ଏତିକି ରେ ସରି ଯାଇଥାନ୍ତା ଯଦି ଲାଲ ଟୁ ର ସ୍ତ୍ରୀ ଏ କଥା ଗାଁ ପଞ୍ଚଙ୍କ ପାଖକୁ ନ ନେଇଥାନ୍ତା । ଘରେ ଗୋବର ପାଣି ଆଉ ଗଙ୍ଗା ପାଣି ପକେଇ ସଫା କଲା ପରେ, ଲୁଗା ପଟା ସବୁ ଧୋବା ତୁଠ ରେ ପକେଇ, ପଞ୍ଚଙ୍କୁ ନାଲିଶ କଲା ଲାଲଟୁ ର ସ୍ତ୍ରୀ । ଗାଁ ରେ ତ ଗୋଟେ ପ୍ରକାର ଗଣ୍ଡଗୋଳ ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଗଲା । ଟୋକା ଟାକିଳିଆ ପିଲା ସବୁ ତାତି ଉଠିଲେ । ଗୋଟେ ହରିଜନ, ଅସବର୍ଣ୍ଣ, ଅଛୁଆଁ ଜାତି ଟୋକା ର ଏତେ ସାହସ, ସେ ଆମ ଗାଁ ଗୁଡ଼ିଆ ଘର ଝିଅକୁ ଉଠେଇ ନବ ? ଆଉ ଆମେ କଣ ସବୁ ଚୁଡ଼ି ପିନ୍ଧି ବସିଛୁ ? ନା, ଯେମିତି ହେଲେ ତା’କୁ ମଜା ଚଖେଇବାକୁ ପଡିବ । ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଠାକୁରାଣୀ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ମିଟିଂ ବସିଲା ଆଉ ପଞ୍ଚାୟତ ର ରାୟ ରେ ଲାଲଟୁ କୁ ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇ ଜାତି ହବା ପାଇଁ ଗାଁ ଯାକ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଜି ଦେବା ପାଇଁ କୁହା ଗଲା । ସେପଟେ କିନ୍ତୁ ଗାଁ ର ପଞ୍ଚ ମାନେ ମିଶି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଲେ ଯେ ରିଲା ଆଉ ଓଧ କୁ ମାରି ଦେବାକୁ ପଡିବ । ସେମାନେ ସମାଜ କୁ ଅବମାନନା କରିଛନ୍ତି । ଜାତି ର ଇଜ୍ଜତ କରି ନାହାନ୍ତି । ଆଜି ସେମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ନଦେଲେ କାଲି ଗାଁ ର ପିଲା ବି ସେଇୟା କରିବେ । ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ମରିବାକୁ ପଡିବ । କିଛି ଟୋକା ଙ୍କୁ ନେଇ ଗୋଟେ ଟିମ ଗଢା ହେଲା । ଗାଁ ର ପଞ୍ଚ ମାନେ ବି ସେମାନଙ୍କର ସାଥ ଦେଲେ ଆଉ ଓଧ ଆଉ ରିଲା କୁ ଖୋଜିବାର ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଲାଲଟୁ କୁ ଖବର ମିଳି ଗଲା ଯେ, ଗାଁ ଲୋକ ମିଶି ଓଧ ଆଉ ରିଲା କୁ ମାରି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ସେ ବି ଖୁସି ନଥିଲା କିନ୍ତୁ ଚାହୁଁଥିଲା ଏ ଦି ଜଣ ବଞ୍ଚି ରୁହନ୍ତୁ । ଏମାନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ସେ ଚାହୁଁ ନଥିଲା । ଯାହା ହେଲେ ବି ରକ୍ତ, ରକ୍ତ କୁ ଟାଣେ । ଲାଲଟୁ ଓଧ ପାଖକୁ ଖବର ପଠେଇଲା କି ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ପାରିବେ ସେମାନେ ଗାଁ ଛାଡି ଚାଲି ଯାଆନ୍ତୁ । ନହେଲେ ଗାଁ ବାଲା ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେବେ ।

ରିଲା ଆଉ ଓଧ ଜୀବନ ବିକଳରେ ସେ ଜାଗା ଛାଡି ଚାଲି ଯିବାକୁ ବସିଲେ । ପିନ୍ଧା ଲୁଗା ଛଡା ଆଉ କିଛି ବି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନଥାଏ । ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ର ବାଜି ଲାଗିଯାଏ ସେଠି ଆଉ କଣ ବା ଦରକାର ? ଆପେ ବଞ୍ଚିଲେ ବାପ ର ନାଁ । ସେମାନେ ଦିନ ଦ୍ୱିପହରେ ସବୁ କିଛି ଛାଡି ଚାଲି ଗଲେ । କିନ୍ତୁ କେତେ ବାଟ ? ଯେଉଁଠି ପୁରା ପାଞ୍ଚ ଖଣ୍ଡ ଗାଁ ର ଲୋକ ତାଙ୍କ ପଛରେ ପଡିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ବାଟ ବା ଯାଇ ପାରିବେ । ରାଜ ରାସ୍ତା ରେ ପହଞ୍ଚି ବସ ଧରିବା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ହାତରେ ଧରା ପଡି ଗଲେ ଆଉ ବିନା କିଛି ବାକ୍ୟ ବ୍ୟୟ ରେ ସେମାନେ ବିଧା, ଚାପୁଡ଼ା, ଗୋଇଠା କଷି ଦେଇ ଗଲେ । ଓଧ ଆଉ ରିଲା କିଛି ସମୟ ପ୍ରତିବାଦ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବାତ୍ୟା ଆଗରେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ପରି ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରତିବାଦ କୌଣସି କାମ ଦେଲା ନାହିଁ । ଓଲଟା ସେମାନଙ୍କ ରାଗ ଆହୁରି ବଢ଼ିଲା । ଓଧ ଆଉ ରିଲା ଦୁଇ ଜଣ ଯାକ ହୋଶ ରେ ନଥାନ୍ତି । ୪୫ ମିନିଟ ଧରି କ୍ରିକେଟ ଷ୍ଟମ୍ପ ରେ ମାଡ ପରେ, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କର ରାଗ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ନଥାଏ । ସେମାନେ ଓଧ ଆଉ ରିଲା ପେଟରେ ଭୁଜାଲି ଭୁସି ଦେଲେ । ନାଳ କଡ଼କୁ ଗଡେଇ ଦେଇ ମରିଗଲେ ବୋଲି ଭାବି ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ ।

ରଖେ ହରି ମାରେ କିଏ ଆଉ ମାରେ ହରି ରଖେ କିଏ । କିଛି ସମୟ ପରେ ଓଧ ର ଚେତା ଆସିଲା । ଯନ୍ତ୍ରଣା ରେ ଦେହ ଶୀତେଇ ଯାଉ ଥାଏ । ଦେଖିଲା ରିଲା ପାଖରେ ପଡିଛି, ହୋଶ ନାହିଁ । ନାକରେ ହାତ ମାରି ଦେଖିଲା ବଞ୍ଚିଛି । ତା କାନ ରେ କାହାର ପାଦ ଶବ୍ଦ ଆସି ବାଜିଲା । ସେମାନେ ଯାଇ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ସେ ମଲା ପରି ପଡି ରହିଲା । ପାଦ ଶବ୍ଦ ଗୋଟିଏ ଲୋକର ବୋଲି ଠଉରେଇଲା ପରେ ସେ ପାଣି ପାଣି ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା । ଚିତ୍କାର କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ଫୁଟ ରୁ ଅଧିକା ବାଟ ଶୁଣା ଯାଉ ନଥାଏ । ତା ତଣ୍ଟି ଶୁଖି ଯାଉ ଥାଏ । “ଯେତେ ବି ବାଧା ବିଘ୍ନ ଆସୁ ସେ ରିଲା କୁ ସବୁଥିରୁ ରକ୍ଷା କରିବ ” ନିଜକୁ ନିଜେ କରିଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତା’ର ମନେ ପଡିଗଲା । ରିଲା ର ଶାନ୍ତ ସରଳ, ଶେଥା ପଡି ଆସୁଥିବା ମୁଁହକୁ ଦେଖି ଦେଲା ପରେ ତା ଦେହର ବଳ ଯେମିତି ଶତ ଗୁଣ ବଢିଗଲା ପରି ଲାଗିଲା । ମଝି ନଈରେ ବୁଡି ଯାଉଥିବା ବେଳେ କୁଟା ଖିଅ କୁ ଆଶ୍ରା କଲା ପରି ସେ ତାର ସମସ୍ତ ବଳ ଖଟେଇ ପାଣି ପାଣି ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା ।

ବାଞ୍ଛାନିଧି ବାବୁ କାରରେ ସହରକୁ ଫେରୁଥାନ୍ତି । ଗାଡି ରଖି ପରିସ୍ରା ଯିବା ବେଳେ ସେ କାହାର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ପାରିଲେ । ଚୋର ଖଣ୍ଟ ହେଇ ଥିବେ ଭାବି ସେ ଟିକେ ଅଟକି ଗଲେ । ପାଣି ପାଣି ର ଡାକ ଶୁଣି ପାଖକୁ ଆସି ଦେଖନ୍ତି ତ, ପୁରୁଷ ଆଉ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ଦୁଇ ଜଣ ପାଖ ପାଖି ପଡ଼ିଥାନ୍ତି । ରକ୍ତ ବୋହି ମାଟି ଓଦା ହେଇ ଯାଇ ଥାଏ । ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ର ହୋଶ ନଥାଏ । କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷ ଲୋକ ଜଣକ ତା’ର ସମସ୍ତ ବଳ ପ୍ରୟୋଗ କରି ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ ଥାଏ । ପିନ୍ଧା ଲୁଗା ରକ୍ତ ରେ ଜୁଡୁବୁଡୁ । କଣ ହେଲା କଣ ହେଲା ପଚାରିଲା ବେଳକୁ ପୁରୁଷ ଲୋକର ଚେତା ବୁଡି ଯାଉ ଥାଏ, ପୁଣି ପାଣି ମାରି ଚେତା କରୁଥାନ୍ତି । ବାଞ୍ଛାନିଧି ବାବୁ ତୁରନ୍ତ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଖାନା ନେବା ବ୍ୟବସ୍ତା କଲେ ।

ବାଞ୍ଛାନିଧି ବାବୁ ବହୁତ ବଡ ବ୍ୟବସାୟୀ । ସହରରେ ତାଙ୍କର ବହୁତ ନାଁ ଡାକ । ପୁଅ ଦି ଜଣ ବଡ ଇଞ୍ଜିନିଅର । ବିଦେଶରେ ରହନ୍ତି । ଘରେ ବୁଢା ବୁଢ଼ୀ ଦି ଜଣ । ଓଧ ଆଉ ରିଲା ଭଲ ହୋଇ ଡାକ୍ତର ଖାନା ରୁ ଫେରିଲେ । ବହୁତ ପଇସା ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଲା । ବାଞ୍ଛାନିଧି ବାବୁ ସବୁ ପଇସା ଖର୍ଚ୍ଚ କଲେ । ଗୋଟେ ବିଶ୍ଵସ୍ଥ ଲୋକ ଦରକାର ଥିଲା । ଓଧ ଆଉ ରିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଘର ର ଅଗଣା ଭିତରେ ଘର ଖଣ୍ଡେ ତିଆରି କରି ଦେଲେ ଆଉ ପାଖରେ ରଖିଲେ । ଭାଗ୍ୟ ଯେତେ ବେଳେ ସାଙ୍ଗରେ ଥାଏ ସେତେବେଳେ ଭିକାରି ବି ଘୋଡା ଚଢେ ଆଉ ଭାଗ୍ୟ ସାଙ୍ଗରେ ନଥିଲେ ନଳ ରାଜା ବି ଘୋଡା ପାଇଁ ଘାସ କାଟେ । ଓଧ ଆଉ ରିଲା ଜୀବନ ର ସଂଘର୍ଷ ରେ ଜିତି ଗଲେ । ଆଉ ବାପ ମା ହେବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ବି ପାଇଲେ । ପ୍ରଥମ କରି ବାପ ମା ହେଲା ପରେ ଓଧ ଆଉ ରିଲା ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ଖୁସି ଦେଖେ କିଏ ? ପିଲାଟି ର ଛୋଟ ଛୋଟ ହାତ ଗୋଡ, କୁନି କୁନି ଆଙ୍ଗୁଠି, ଚେପେଟା ନାକ, କୁଆଁ କୁଆଁ କାନ୍ଦ, ସେମାନଙ୍କ ସବୁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ଥିଲା । ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ପିଲା ଟି ବଡ ହେବାରେ ଲାଗିଲା । ତାର ଦରୋଟି କଥା ଶୁଣି ଓଧ ଆଉ ରିଲା ଯେମିତି ଦୁନିଆଁ ର ସବୁ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଭୁଲି ଯାଉଥିଲେ ।

ପିଲାଟି ର ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ସେ ସବୁ ଦୁଃଖ, ପଛ କଥା ସବୁ ଭୁଲି ଯିବାକୁ ବସିଲେ । ମରଣ ମୁହଁ ରୁ ବଞ୍ଚେଇବା ଲୋକ କୁ କଣ କିଏ କେବେ ଧୋକା ଦେଇ ପାରେ । ଓଧ ଆଉ ରିଲା ବି ବାଞ୍ଛାନିଧି ବାବୁଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ଵସ୍ଥ ହୋଇ ରହିଲେ । ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଓଧ, ବାଞ୍ଛାନିଧି ବାବୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପାତ୍ର ହୋଇ ଗଲା । ଏବେ ସେ ବାଞ୍ଛାନିଧି ବାବୁଙ୍କ ମ୍ୟାନେଜର ।

ସହରରେ ଲୋକେ ଜାତି କି ଗୋତ୍ର ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ ଦେଖନ୍ତି ପଇସା । ଯାହାର ଯେତେ ପଇସା ସେ ସେତେ ବଡ଼ଲୋକ । ତା’ର ସେତେ ବଡ ଜାତି । ଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଆଉ ଶୁଦ୍ର ଜାତି ନଥାଏ, ଏଠି ଥାଏ ପଇସା ର ଜାତି, ଧନୀ ଆଉ ଗରିବ । ଓଧ ପୁଣି ଥରେ ଉଦ୍ଧବ ହୋଇ ଗଲା । ଏବେ ସେ ଉଦ୍ଧବ ବାବୁ । ମ୍ୟାନେଜର ସାର । ଏଠି କେହିବି ତାକୁ କେବେ ତା ଜାତି କି ଗୋତ୍ର ପଚାରି ନାହାନ୍ତି । ଏପରିକି ବାଞ୍ଛାନିଧି ବାବୁ ବି ନୁହଁ । ସେ ଏବେ ଘର ର ଜଣେ ମେମ୍ବର ।

ଉଦ୍ଧବ ବାବୁଙ୍କର ଗୋଟେ ପୁଅ ଆଉ ଗୋଟେ ଝିଅ । ରିଲା ର ସଂସାର କହିଲେ ଓଧ, ପୁଅ ଆଉ ଝିଅ । ପୁଅ ଏବେ ଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ପରୀକ୍ଷା ଦେବ ଆଉ ଝିଅ ର କ୍ଲାସ ୧୦ । ପୁଅ ର ନାଁ ସୌମ୍ୟ ସୁଦର୍ଶନ ଆଉ ଝିଅ ର ନାଁ ପ୍ରିୟଙ୍କା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ । ନାଏକ ର ସାଙ୍ଗିଆ କୁ ସେ କେବେଠୁ ପୋଛି ଦେଇଛି । ନିଜ ନାଁ ରଖିଛି ଉଦ୍ଧବ ଚରଣ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top