କବିତା

ବର୍ଷା

Monalisha Dash's odia poem Barshaa

ବର୍ଷା ଆସେ ଆରଣ୍ୟକ କ୍ଷୁଧା ନେଇ ମିଠା ମିଠା ଆଦିମ ତୃଷ୍ଣାରେ
ଆନମନା ହୁଏ, ସ୍ମୃତି ଆଉ ଶୂନ୍ୟତାରେ ମୋତେ ଖୋଜି ହୁଏ
ରାତ୍ରିର ବୟସ ବଢ଼େ ପ୍ରିୟା ମୋତେ ଏକା ଏକା ଝୁରେ

ବର୍ଷା

ବର୍ଷା ଆସେ ମୋ ଘର ସାମ୍ନା ଲଣ୍ଡା ପାହାଡ଼ରେ
ଲେଉଟାଣି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଘରମୁହାଁ କାକଳିରେ
ବାଲକୋନୀରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଚାର ଆସର ସରି ଆସୁ ଆସୁ
ବର୍ଷା ଆସେ ମୋ ବଗିଚା ବତୁରା ମାଟିର ସୁରଭିରେ । ୧ ।

ବର୍ଷା ଆସେ ଅଚାନକ, ଅଜଣା ଅତିଥି ପରି ଅସୂର୍ଯ୍ୟ ସହରରେ
ଏକା ରହୁଥିବା ମୋ ପ୍ରେମିକାର ସିକ୍ତ କବରୀରେ
ବର୍ଷା ଆସେ ଆରଣ୍ୟକ କ୍ଷୁଧା ନେଇ ମିଠା ମିଠା ଆଦିମ ତୃଷ୍ଣାରେ
ଆନମନା ହୁଏ, ସ୍ମୃତି ଆଉ ଶୂନ୍ୟତାରେ ମୋତେ ଖୋଜି ହୁଏ
ରାତ୍ରିର ବୟସ ବଢ଼େ ପ୍ରିୟା ମୋତେ ଏକା ଏକା ଝୁରେ
କେବେ ଲେଖି ରଖେ ତା’ର ଅଧାଲେଖା ବର୍ଷା ଡାଏରୀରେ । ୨ ।

ବର୍ଷା ଆସେ ଗାଁ ହାଟ ବ୍ୟସ୍ତ ବିପଣୀରେ
ଝୁଣ୍ଟି ପଡୁଥିବା ଦୁଃଖସୁଖକୁ ଗୋଟେଇ
ବର୍ଷା ଆସେ ଝୁମ୍ପୁଡ଼ିର ଦରଭଙ୍ଗା ଖୋଲା ଝରକାରେ
କାଠଚୂଲିର ଆଲୁଅରେ ତେଲ ଲୁଣକୁ ପରଖି ନଉ ନଉ
ବର୍ଷା ଆସେ ସାତସିଆଁ ରେଜେଇରେ, କେବେ ପୁଣି କ୍ଳାନ୍ତି ଫେଣ୍ଟା ଅଜସ୍ର ସ୍ୱପ୍ନରେ । ୩ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top