କବିତା

ବୁଲିବାର ଥିଲା ଯାହା ମନେ ରହିଗଲା

Binay Mohapatra's odia poem Bulibaara Thilaa Jahaa Mane Rahigalaa

ତୁମେ ଆସିଥିଲେ, ଫୁଲ ସବୁ ଫୁଟିଥାଆନ୍ତେ
ମହକେଇ ଦେଇଥାଆନ୍ତେ ସାରା ଅଗଣାରେ,
ଝରକା ପାଖରେ ମଲ୍ଲିକା ବି
ଶୋଇବା ଘରେ ବାସ ଭରିଦେଇ ଥାଆନ୍ତା ।

ବୁଲିବାର ଥିଲା ଯାହା ମନେ ରହିଗଲା

ଦୁଆର ମୁକୁଳା ରଖିଥିଲି,
ଦୁଆରେ ତୋରଣ ସଜେଇଥିଲି,
ତୁମେ କାଳେ ଫେରିବ ବୋଲି,
ସାରା ଅଗଣାରେ ମଲ୍ଲୀ ମାଳତୀ
ଆଉ ଗୋଲାପର ଗଛ ଲଗେଇଲି ।

ତୁମେ ଆସିଥିଲେ, ଫୁଲ ସବୁ ଫୁଟିଥାଆନ୍ତେ
ମହକେଇ ଦେଇଥାଆନ୍ତେ ସାରା ଅଗଣାରେ,
ଝରକା ପାଖରେ ମଲ୍ଲିକା ବି
ଶୋଇବା ଘରେ ବାସ ଭରିଦେଇ ଥାଆନ୍ତା ।

ହେଲେ ଏଇମିତି ବିତିଗଲା ଦିନ ସବୁ,
ନିସଙ୍ଗ ସାୟାହ୍ନ ଆଉ ବିନିଦ୍ର ରଜନୀ
ହେଲେ ତୁମେ ଥରେ ଫେରିକି ଚାହିଁଲନି ।

ଯାହା କିଛି ଭୁଲିବାକୁ ଥିଲା
ସବୁ ତୁମେ ମନେ ରଖିନେଲ,
ମନେ ରଖିବାର କଥାସବୁ
କୁହ କେତେ ସହଜରେ ଭୂଲିଗଲ ?

ଆଖିର ସେ କଥା, ମୃଦୁ ମୁଦୁ ହସ
ଆଉ କୋଇଲିର କୁହୁ କୁହୁ ତାନ,
ଭୂଲିଗଲ ପ୍ରଥମ ମିଳନର
ରୋମାଞ୍ଚିତ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ସବୁକୁ ।

ଭୂଲିଗଲ ପ୍ରଥମ ମିଳନର ରାତି
ଟିକେ ଟିକେ ଡର, ଆଉ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଲାଜ,
ଉତ୍ତେଜିତ ଶରୀର କମ୍ପନ
କଂପିତ କଣ୍ଠରେ ତୁମର ସେ
ଖନିମାରି ଯାଉଥିବା ସ୍ୱର !

ଦୁହେଁ ମିଶି ଅସଜଡା ନୀଡ ସଜାଡିଲେ
ଗୋଟି ଗୋଟି କାଠିକୁଟାକୁ ସାଉଁଟିି ଆଣିଲେ,
ଘର ମୋର ଖାଲି ଘରଟିଏ ଥିଲା,
ତୁମେ ଆସିଲ,
ଘରକୁ ମୋ ସଂସାର କରିଦେଲ ।

ରାଣ ଖାଇଥିଲ, ଦୁଃଖ ସୁଖ,
ହସକାନ୍ଦ ସବୁ କିଛି ବାଣ୍ଟିନେବା
ଘରକୁ ଆମର ସ୍ୱର୍ଗ କରିଦେବା ।

ହେଲେ କଣ ହେଲା ଯେ ଏମିତି,
ପଦିଏ କଥାରେ ସବୁକିଛି ଉଜାଡି ଦେଲ,
ଲକ୍ଷେ ସୁଖର ମୁହୁର୍ତ୍ତ ସବୁକୁ
ଗୋଟିଏ ଭୂଲ ବୁଝାବଣାର
ବଳି ଚଢେଇ ଦେଲ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top