କବିତା

କ୍ୟାମେରା

Minati Pradhan's odia poem Camera

କ୍ୟାମରା ବି ଆଖି ଭଳି,
ମାତ୍ର ସେ କଣ ପରଖି ପାରେ?
ଖଟାଏ ବିବେକ ?

କ୍ୟାମେରା

ଆଖି ତ’ ଝରକା ମଣିଷ ମନର
ଗୋଟାଇବାକୁ ବାହାର
ଦୁନିଆର ଅନୁଭୂତି,
ସ୍ନାୟୁ ଓ ଦୁଇ ମାଂସ
ପେଣ୍ଡୁଳାର ଅଜବ ମିଶ୍ରଣ ।

କ୍ୟାମରା ବି ଆଖି ଭଳି,
ମାତ୍ର ସେ କଣ ପରଖି ପାରେ?
ଖଟାଏ ବିବେକ ?

ଆଖି କେବେ ଛାପିନିଏ
କେବେ ଲିଭି ଯାଏ,
ଖାଲି ଯାହା ଦେଖିଥାଏ
କେବେ ବିଶ୍ଵାସ କରେ, ଆଉ
କେବେ ସନ୍ଦେହରେ ତା
ପାରିଲା ପଣିଆ ।

ସେଠି ଲୋଡ଼ା ଯାଏ
ତାର ମାନସ ସନ୍ତାନ
ଲୁଚି ଛପି ରହିଥିବା ସତ୍ୟର
ଖୋଳ-ତାଡ ପାଇଁ
ହଜିଯାଇ ଥିବା ଖିଆଲର ସୂତ୍ର ନେଇ ।

ବିଡମ୍ବନା ଏମିତି, କ୍ୟାମେରାକୁ
ଯାହା ଦେଖା ଯାଏ
ସେଇଆକୁ ଦେଖେ,
ତା ପରିଧି ଓ ସମୟର ସୀମା ନେଇ ।

କେବେ ବି ଥକେନା
ପଲକ ଝୁକାଇ, ନା ତାକୁ କରିବାକୁ
ହୁଏ ମସ୍ତିଷ୍କର ବ୍ୟବହାର ।

ଆଖି, ଖୋଲା ରହି ଦିବା ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖେ
କଳ୍ପନାରେ ବୁଡି ରହି ଅନେକ ପରଖେ,
କେବେ ଦୁଖ-କଷ୍ଟ ଭୁଲାଇବା ପାଇଁ ।

କ୍ୟାମେରାତ ଲୋଡା,
ବାସ୍ତବ-ନିଛକ ଚିତ୍ର ପାଇଁ
କେତେ ସମାନତା, ଅସାମଞ୍ଜସ୍ୟତା,
ଜୀବନରେ ଏ ଦୁଇଟି ଯାକର ।

ଜୀବନ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବାକୁ
ଜିଇଁବାକୁ, ସାଜିବାକୁ ଭାବୁକ
ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି ଅନେକ
ତଥାପି ଦୁହିଙ୍କର ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top