କବିତା

ଦରିଦ୍ରର ଜାତି

Binay Mohapatra's odia poem Daridra ra Jaati

ଏତିକି ଟଙ୍କାରେ ଏବେ ଘର ତ ଚଳୁନି,
ଆଗକୁ କେମିତି ଚଳିବ?

ଦରିଦ୍ରର ଜାତି

ନିଷ୍ପାପ ପିଲାଟି,
ଆଣ୍ଠୋଉ ଆଣ୍ଠୋଉ ଦିନେ
ଠିଆହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା ।

ବାପ ଦେଖିଲା, ଡରିଗଲା,
ଭାବିଲା, ଠିଆ ହେଲେ ପୁଣି ଚାଲିବ,
ଚାଲିଲେ ବାହାରକୁ ଯିବ,
ପେଣ୍ଟ ସାର୍ଟ ମାଗିବ, ପାଠ ପଢିବାକୁ କହିବ,
ଅଧିକ ଖାଇବ, ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢିଯିବ ।

ଏତିକି ଟଙ୍କାରେ ଏବେ ଘର ତ ଚଳୁନି,
ଆଗକୁ କେମିତି ଚଳିବ?

ବଡ ବିକଳ ଲାଗିଲା, ନିରାଶେ କହିଲା,
ନା’ରେ ପୁଅ, ଠିଆ ହୁଅନା
ଠିଆ ହେବା ଭଲ କଥା ନୁହେଁ,
ଏଇ ସଂସାରଟା ଭଲ ଜାଗା ନୁହଁ,
ଚାଲି ବୁଲି ଦୌଡି ଖେଳିବାକୁ ।

ଯେମିତି ଅଛୁ, ଭଲରେ ଅଛୁ,
ସେମିତି ସବୁଦିନ ଆଣ୍ଠୋଉଥା ।

ବଡଭାଇ ଦେଖିଲା,
ରାଗ ତମ ତମ ହୋଇ ଦଉଡି ଆସିଲା,
ମାରିଲା ଗୋଇଠାଟାଏ, କହିଲା,
ଶଳା ଭାବୁଛି ଠିଆ ହେବ !

ତୁ ଠିଆ ହେଲେ ମୋ ଭେଳା ବୁଡିଯିବ,
ମୋ ଭାଗ କମ୍ ହେବ ।

ସେମିତି ଆଣ୍ଠୋଉ ଥା ସବୁଦିନ,
ଠିଆ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ,
ଶଳା ତୋର ଗୋଡ ଭାଙ୍ଗିଦେବି ।

ମାଆ ତାର ବାହୁନି କାନ୍ଦିଲା,
ବିଚରା ଛୁଆଟାକୁ କେହି
ଠିଆ ହେବାକୁ ଦେଉ ନାହାନ୍ତି ।

କେମିତି ସେ ବଡ ହେବ?

ନିଜ ଗୋଡେ ଠିଆ ହେବ,
କେମିତି ଆଗକୁ ବଢିବ?

ବିଚରା ସବୁଦିନ କଣ ଏମିତି ଗୁରୁଣ୍ଡୁ ଥିବ ?

ଏଇଠି ଦରିଦ୍ରତା ମାପଦଣ୍ଡ ନୁହେଁ,
ଭୋଟ ବ୍ୟାଙ୍କର ଯେ ହିସାବ ଚାଲିଛି,
କିଏ ପଚାରୁଛି ଗରୀବକୁ
ତୁମ ଘରେ ଖାଇବାକୁ ଅଛି କି ନାହିଁ ।

ଜାତିଆଣ ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଅଛି ତ
କେହି ପଚାରିବନି,
ତୁମେ ପାଠ ପଢିଚକି ନାହିଁ,
ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟତାର କିଛି ଲୋଡା ନାହିଁ ।

ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯୋଗ୍ୟ ସବୁ କାମ ପାଇଁ,
ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ଅଛି ।

ଗରିବର ଖାଲି ଭୋକ ଥାଏ ଜାତି ତ ନଥାଏ
ତାର ନା’ ବାପା ଥାଏ ନା’ ଥାଏ ମାଆ,
ଥାଏ ଖାଲି ବଡଭାଇ, ଲୁଟି ଖାଇବାକୁ ।

ଆଉ କୁମ୍ଭୀରର ଲୁହ ଦେଖାଇ,
ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଇ ସତ୍ତାସୁଖ ଭୋଗିବାକୁ,
ଛୋଟ ଆଉ ବଡ କେତେ ରାଜନେତା ।

ତୋର ତ କେବଳ ସେ ଭଗବାନ ଭରଷା
ତାଙ୍କରି ଆଶ୍ରାରେ ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଥା ।

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top