କବିତା

ଏବେ

Ranjan Kumar Das

ଏବେ ଆଉ ଏମିତି ଜାଗା ନାହିଁ
ଯୋଉଠି ଆସ୍ୱାଦନ କରିପାରିବି
ଜୀବନ ଆହ୍ଲାଦ ଅନାୟାସରେ ।

ଏବେ

ଏବେ ଆଉ ଏମିତି ସମୟ ନାହିଁ
ଯୋଉଠି ନିଃଶ୍ୱାସ ନେଇପାରିବି
ମୁହୂର୍ତ୍ତଟେ ଶାନ୍ତିରେ ।

ଏବେ ଆଉ ଏମିତି ଜାଗା ନାହିଁ
ଯୋଉଠି ଆସ୍ୱାଦନ କରିପାରିବି
ଜୀବନ ଆହ୍ଲାଦ ଅନାୟାସରେ ।

ଏବେ ଆଉ ଏମିତି କେହି ନାହାନ୍ତି
ଯାହା ସହ ବାଣ୍ଟିପାରିବି
ସୁଖ ଦୁଃଖ ନିଃସଂକୋଚରେ ।

ଏବେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି ଅତଡ଼ା ଖସିବା ପାଇଁ
ଏବେ ଆଉ ଆଶିଷ ମାଗୁନାହିଁ
ଏବେ ଆଉ ଆୟୂଷ ମାଗୁନାହିଁ ।

ଏବେ ହାତ ପତେଇ ମାଗେ ତ
ମାଗେ ଅନ୍ଧକାର, ମାଗେ ଅବଶେଷ
ଏବେ ତଣ୍ଟି ଫଟେଇ ଡ଼ାକେ’ ତ
ଡାକେ ଲୁହକୁ ଡାକେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ।

ତଥାପି କିଛି ମିଳେନି
ତଥାପି କେହି ଶୁଣନ୍ତିନି
ଶୁନ୍ୟ ଆକାଶରେ ମିଳେଇଯାଏ
ମୋ ଡାକ…

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top