କବିତା

ଏକ ଆହ୍ୱାନ : ସମୟକୁ

Minati Pradhan's odia poem Eka Aahwaan Samayaku

ପବନ !
ବି ପହଞ୍ଚି ପାରିନି
ମୋ ପାଖେ, ମୁଁ ହସୁଛି
ତାର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଦେଖି ।

ଏକ ଆହ୍ୱାନ : ସମୟକୁ

ସମୟ !
ମୁଁ ଆଜି ଉପରେ,
ବହୁତ ଉପରେ
ବାଦଲ କୋଳରେ,
ଯେଉଁଠି ଜହ୍ନ ବି ଖେଳୁଚି,
ଲୁଚକାଳି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ।

ପବନ !
ବି ପହଞ୍ଚି ପାରିନି
ମୋ ପାଖେ, ମୁଁ ହସୁଛି
ତାର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଦେଖି ।

ସାଗର !
ଦୂରରୁ ଆକାଶକୁ
ଅନନ୍ତ ଯାଏ ଯାହା ବ୍ୟାପି ଥାଏ
ମୋତେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ତାହା
ଆଜି ପକ୍ଷୀ ନଜରରେ ।

ସମୟ !
ତୁମେ କଣ ପହଞ୍ଚି ପାରିବ
ମୋ ପାଖେ ?
ତୁମର ବଳୟ
ସେଇ ପବନ, ସାଗର ଓ ବାଦଲ ଭିତରେ ।

ମୁଁ ଫେରିବାକୁ
ଚାହୁଁ ନାହିଁ ଆଉ ସେ ଧାରା ପୃଷ୍ଠକୁ ।
ସେଠି ଥିବେ ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ
ବାଦଲ, ପବନ ଆଉ ସାଗର ସମସ୍ତେ ।

ତୁମ ପରେ ଭରସା ନାହିଁ
ବଞ୍ଚାଇ ପାରିବ ମୋତେ ଏମାନଙ୍କ କବଳରୁ ।
ସଜାଇବ ରାଜରାଣୀ ପରି ସପନ ରାଇଜେ ।
ମୁକ୍ତ କରି ପାରିବ ଆବାହମାନ କାଳର ସେ
ଅଭିଶପ୍ତ ଜୀବନରୁ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top