କବିତା

ଗୋବରୀ ବେଦନା

Matrudatta Mohanty's odia poem Gobari Bedanaa

ତା’ ବାଲିରେ ଦେଖେ ପକ୍ଷୀଝଡା ପର
କେତେ ଫୁଟେ ଫୁଲ ବାସନା
ଲେଖିବା ପାଇଁକି ଭାବି ବସିଲେ ବି
ଶବଦ ମୁଁ ଖୋଜି ପାଏନା ।

ଗୋବରୀ ବେଦନା

କେହି ଜାଣିବେନି ଜାଣି ପାରିବେନି
ଗୋବରୀ ନଈର ବେଦନା
ବହିଯାଏ ପାଣି ରାତି ଦିନ ହୋଇ
ପୁଣି କେବେ ଫେରି ଆସେନା ।

ଦେଇଯାଏ ସୁଖ, ନେଇଯାଏ ଦୁଃଖ
ସହିଯାଏ କେତେ ଯାତନା
ତା’ ପାଇଁ ମାଟି ହସିବା ଶିଖିଛି
ଭୁଲି ସବୁ ଦୁଃଖ ବେଦନା ।

ତା’ ବାଲିରେ ଦେଖେ ପକ୍ଷୀଝଡା ପର
କେତେ ଫୁଟେ ଫୁଲ ବାସନା
ଲେଖିବା ପାଇଁକି ଭାବି ବସିଲେ ବି
ଶବଦ ମୁଁ ଖୋଜି ପାଏନା ।

ନଈଟିଏ ସେ ମା’ ଠାରୁ ବଳି
ତା’ ପରି କେହି ହୁଏନା
କେନ୍ଦରାପଡ଼ାର ଗଙ୍ଗାନଦୀ ସିଏ
ତା’ ପାଣିରୁ ଛୁଟଇ ବାସନା ।

ତା’ କୂଳେ ହସଇ କାଶତଣ୍ଡୀ ଫୁଲ
ଦେଖି ଶରତ ଆକାଶେ ଜୋଛନା
ମୁଁ ହଜିଯାଏ ଦେଖି ତା’ର ରୂପ
ଚାହିଁଲେବି ଭୁଲି ପାରେନା ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top