କବିତା

କଙ୍କଣ ନା କଲିଜା

Annapurna Mohanty's odia poem Kankana Naa Kalijaa

ବେଳେବେଳେ
କହିବା ଆଗରୁ
କିଛି କଥା ସରିଯାଏ ମୋର,
ସରିବା ଆଗରୁ କବିତା
ବୁଝିନେଇ ହଁ ହଁ ଶୁଭେ ତମର ।

କଙ୍କଣ ନା କଲିଜା

କଥାବାର୍ତ୍ତାର ବିହ୍ୱଳତା
ମଧ୍ୟରେ,
ଅନେକ ଥର ଛୁଇଁଚ
ମୋ ହାତ ପିଠି
ମଥାର ଚୂନା ଚୂନା କେଶ
ହସଖୁସିର ଭିଡ଼ ଭିତରେ
କେତେଥର ମିଶାଇ ନେଇଚ
ସ୍ୱରରେ ସ୍ୱର
ଶବ୍ଦ ସହ ଶବ୍ଦ
ଭାବନାକୁ କବିତାରେ ଆଣିବାକୁ
ସମାନ ଆବେଗ ।

ବେଳେବେଳେ
କହିବା ଆଗରୁ
କିଛି କଥା ସରିଯାଏ ମୋର,
ସରିବା ଆଗରୁ କବିତା
ବୁଝିନେଇ ହଁ ହଁ ଶୁଭେ ତମର ।

ଏ ସବୁ ତମର
ପ୍ରଜ୍ଞା ନା ପ୍ରତିଭା ।
ଚଗଲାମି ନା ଚପଳାମି
ଜାଣିବାର ବାଟ ନଥାଏ ।

ତମର ସ୍ୱଚ୍ଛ ଗୁଣ
ସମସ୍ତ ଆଚରଣ
ମୋତେ ବୁଡ଼ାଇ ରଖେ
ବିଶ୍ୱାସରେ, ଆପଣା ପଣରେ
ମୁଁ ଭାବି ପାରେନି
ୟା’ ପରେ ଆଉ କିଛି ଥାଇପାରେ
ଦର୍ପଣର ଉହାଡ଼ରେ
ବାଘର କଙ୍କଣ ଦାନ
ଅଥବା
ମଝିନଈରେ କଲିଜା ମାଗିବା
କୁମ୍ଭୀର ମନ ।

ଶତଚେଷ୍ଟାରେ
ନିବୃତ୍ତ ରହିପାରିନି
ପଙ୍କ ପୋଖରୀରୁ
ପହଁରି ଫେରି ପାରୁନି
ନଦୀର ମଝିରୁ ।

ତଳକୁ ତଳ
ଗୋଡ଼ ଖସୁଥିବାବେଳେ
କିଏ ଫେରାଇନିଏ
ବାଟ ଭୁଲା ପଥରୁ ତ
ତମ ଆରଣ୍ୟକ କ୍ଷୁଧାର
ଅରଣ୍ୟ ଭିତରୁ ।

ତମେ ତଥାପି
ଯାଚୁଥା କଙ୍କଣ
ମାଗୁଥା କଲିଜା
ମୋ ଆଗରେ ରଖି
ଛଳନାର ପ୍ରୀତି ଦାନ ।

ମୁଁ ଅହରହ
ଆକୁଳ ବିକଳ ତମ ପାଇଁ
ତମ ମାୟା ଘେରରେ
ତଥାପି ମଗନ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top