କବିତା

କେବେକେବେ ଅଝରା ବର୍ଷା ସହ

Dr Mousumi Parida's Odia poem Kebekebe Ajharaa Barsaa Saha

ଯୋଉଠି ଜୀବନ ବଂଚିବାକୁ ଦିଏନି
କି ମୃତ୍ୟୁ ଆଶ୍ଳେଷି ନିଏନି?
ତାରି ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିହେବାଟା ହିଁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ!

କେବେକେବେ ଅଝରା ବର୍ଷା ସହ

ପଚାରୁଛ, କିପରି ବଂଚିଛି ମୁଁ ?

ଦିନ ଦିନ ଧରି ବିଛଣାରେ ବେଡସିଟ୍ଟେ ଭଳି
ଅପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୋଇ, ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ କୋହରେ ବତୁରାଇ..
ଶୂନ୍ୟତାକୁ ଛାତିରେ ଜଡାଇ
ଅନ୍ଧାରକୁ ଭିଡି ଧରି ପଚାରିଛି ବିକଳରେ..
“ଆଣିଦେବୁ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁର ଶୀତଳ ସ୍ପର୍ଶ,
କ୍ଳାନ୍ତ ଶରୀରକୁ ଉତେଜନାରେ ଜଡାଇପାରିବୁ? ”

ମୋ ହାତକୁ ନିର୍ଦ୍ଧୟ ଭାବେ ଛିଂଚାଡି ଦେଇ
ସେ ଚାଲିଯାଏ ହସିହସି ।

କହେ-“ମୃତ୍ୟୁ କି ଏତେ ସହଜ?
ତା ପାଇଁ ବି ଦେବାକୁ ହୁଏ ଅଗଣିତ ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷା”!

ଜନ୍ମ / ମୃତ୍ୟୁ ଭିତରେ କୋଉଟା କଷ୍ଟକର ସତେ!

ଯୋଉଠି ଜୀବନ ବଂଚିବାକୁ ଦିଏନି
କି ମୃତ୍ୟୁ ଆଶ୍ଳେଷି ନିଏନି?
ତାରି ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିହେବାଟା ହିଁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ!

କେବେକେବେ ମନେପଡିଲେ ଖୋଜେ ନିଜକୁ,
କେବେ ବର୍ଷାଟୋପାରେ ତ
କେବେ କାକର ବିନ୍ଦୁରେ.. ।

ଲୁହର ଝଲକ ଦେଖିଛି
ସତେଜ ଫୁଲଙ୍କ ପାଖୁଡା ମେଳରେ ।

ହସର ଫୁଆରା ମାପିଛି
ପୋଡା ଅଙ୍ଗାରଙ୍କ ଗହଣରେ ।

ମୁଁ ବାରବାର ମରିବା ଶିଖିଛି ଜୀବନକୁ ଧରି!
ମରିବା ପରେ ବି ଜୀଇଁବା ଶିଖିଛି ।

ସନ୍ଦେହ ହେଲେ ଏ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପଚାରିବ-
କେତେବାର ନୀରବତା ସହିତ ଛଳନା କରିଛି!!

ଏସବୁ ବାଦ୍ ବି ମୁଁ ହସିବା ଜାଣିଛି!!

 

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top