କବିତା

ମୋ ଗାଁ

Manjurani Mishra's odia poem Mo Gaan

କୁଆଁରୀ ଫସଲ ବିଧି ବିଞ୍ଚିଦିଏ
ମୋ ମନରେ ବିଚିତ୍ର କାଉଁରୀ
ତାଳ ବଣ ସରହଦରେ ଜହ୍ନ
ଧାଡ଼ି ଧାଡ଼ି ଗୁଆ ଗଛ

ମୋ ଗାଁ

ସହରଟା ଶୋଇପଡ଼େ ଯେବେ
ମୋ ଗାଁ ମନେ ପଡ଼େ
ବିଲବଣ ଆମ୍ୱତୋଟା
ନୀଳ କଇଁ ଉତ୍ତାଳ ଲହରୀ
କୁଆଁରୀ ଫସଲ ବିଧି ବିଞ୍ଚିଦିଏ
ମୋ ମନରେ ବିଚିତ୍ର କାଉଁରୀ
ତାଳ ବଣ ସରହଦରେ ଜହ୍ନ
ଧାଡ଼ି ଧାଡ଼ି ଗୁଆ ଗଛ
ମୋ ଗାଁର ଅଭିସାର
ପ୍ରୀତିର ପାର୍ବଣ ଝର
ସ୍ନେହ ଶିକୁଳିରେ ବନ୍ଧା
ଆଞ୍ଜୁଳାଏ ସ୍ମୃତିର ସ୍ୱାକ୍ଷର
ମୋ ଗାଁର ମୁକୁଳା ଛାତିରେ
ମୋ ଦୁଃଖର ନିରୀହ ନଦୀଟେ
ଆକସ୍ମାତ୍ ଲୁଚିଯାଏ
ମମତାର ଫଗୁ ମୁଠେ ମୋ ଦେହରେ
ବୋଳି ହୋଇଯାଏ

ମୋ ଗାଁ
ପ୍ରଶାନ୍ତିର କଳସୀରେ
ସଞ୍ଜିବନୀ ଜଳ ଢାଳିଦିଏ
ଅମୃତ ମଣୋହୀ ହୁଏ
ସୁନାଫୁଲ ରୂପାଫୁଲର ନଅରେ
ସରଗର ପରୀଟିଏ
ମତେ ଖାଲି ବାଟବଣା କରେ
ଇପ୍ସିତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସବୁ
ମତେ ଆସି ଛୁଇଁଯାଏ
ପରିତୃପ୍ତ ନୀଳାଭ ଋତୁର ସ୍ୱପ୍ନ ସବୁ ଦେଇଯାଏ
ମୁଁ ହୁଏ ଉନ୍ମୁକ୍ତା ଶାନ୍ତା ସୁଚିସ୍ମିତା
ପରିଚିତ ଜହ୍ନ ଆଲୁଅରେ ଲେଖିଯାଏ
ମନର କବିତା
ପୁଣି ଥରେ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ଦେଖିବାକୁ
ପୁରନ୍ତା ନଦୀର ଢେଉ
ଆଶ୍ୱିନର ରୂପା ଥାଳି ଜହ୍ନ
ମାର୍ଗଶିର ସକାଳର ଗୁରୁବାର ଚିତା

ସୋରିଷ ଫୁଲର ହସ
ନଈପଠା ଉଠାଣିର ସରୁଚଲା ରାସ୍ତା
ଇଚ୍ଛାହୁଏ ଭିଜିବାକୁ ଫଗୁଣର ଅବିର ଜଳରେ
ଗାଁ ମେଲଣରେ
ଶୁଭ ଟିକେ ମନାସିଯିବାକୁ
ଗ୍ରାମଦେବତୀର ନିରୋଳ ବେଢ଼ାରେ
ଆଜି ଏଠି ଏତେ ଦୂରେ
ମୋ ଗାଁର ଅକ୍ଷାଂଶ ଦ୍ରାଘିମା ଚିହ୍ନିବାକୁ
ଭାରି କଷ୍ଟ
ଭାରି ଅପହଞ୍ଚ ସେ ଗାଁର ରାସ୍ତା
ଖୋଜିବାକୁ ସମୟ ମିଳେନା ସେ ଗାଁର
ଚିତ୍ରିତ ଋତୁକୁ
ସହରରେ କୋଳାହଳ
ମୋ ଗାଁର ମାନଚିତ୍ର ଲୁଚେ
ମୁଁ ଏକାକୀ ପଣ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ପରି
ମୋ ନିଜକୁ ବିକ୍ରି କରେ
ସହରର ବାର୍ ଆଲୁଅରେ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top