କବିତା

ନାରୀ

Binaya Mohapatra's odia poem Naaree

କେବେ କି ହୁଏନା ମନ,
ଧରି ନେବାକୁ ତୁମର ସେ କରାଳ
କାଳିକାର ରୂପ ଅବା ଦୁର୍ଗା,
ଦୂର୍ଗତୀ ନାଶିନୀର ଅବତାର?

ନାରୀ

ହେ ମାଆ,
ସବୁ କିଛି ଏଇମିତି ହସି ହସି,
କେମିତି ସହୁଛ ତୁମେ, ଏତେ ଲାଞ୍ଛନା,
ଏତେ ଅପମାନ, ନିରାଦର, ହତାଦର ?

କେବେ କି ହୁଏନା ମନ,
ଧରି ନେବାକୁ ତୁମର ସେ କରାଳ
କାଳିକାର ରୂପ ଅବା ଦୁର୍ଗା,
ଦୂର୍ଗତୀ ନାଶିନୀର ଅବତାର?

ହଁ, ତୁମକୁ ତ କେବଳ ସହିବା ର,
ନୀରବ ରହିବାର କଳା ଜଣା ଅଛି ।

ପଣତ କାନିରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନେତ୍ର ଆଢୁଆଳେ,
ଲୁହ ପୋଛି ନେଇ, ସବୁ କିଛି ସହିବାର,
ଶପଥ ନେଇଛ ଯେପରି ।

ଏଠି ମାଗିଲେ ମିଳେନି କିଛି,
ମାଆ ଗୋ, କେହି ନୁହେଁ ଏତେ ଦୟାବନ୍ତ,
ନାରୀ କୁ ଅବଳା, ଦୁର୍ବାଳର
ଖୋଳପା ଭିତରେ ବନ୍ଦି କରି,
ଏ ସମାଜ, ଯୁଗେ ଯୁଗେ ନେଇ ଅଛି,
ବହୁତ ପରୀକ୍ଷା ତୁମର ।

ପରିଶେଷେ ‘ସପ୍ତସତୀ’ ର
ଉପାଧି ଦେଇଛି ଖାଲି,
ଦେଇ ନାହିଁ କେବେ କିଛି,
ତୁମ ତ୍ୟାଗ ଉପହାର ।

ନାରୀ ତ ଅବଳା ନୁହେଁ ‘ଅତି ବଳା’
ଦୁର୍ବଳା ନୁହେଁ ସେ ‘ଦୁଇ ଗୁଣ ବଳା’
ଏ କଥା ଭୁଲୁଛ କିପରି ?

ତୁମ ବଳ, କଳ, କୌଶଳର ନମୁନା
ଦେଖିଛି, ଦେଖୁଛି, ଦେଖିବ
ଏ ଦୁନିଆଁ ସବୁ ଯୁଗେ ।

କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଃଖ ମାତ୍ର ଅବଶୋଷ,
ତୁମେ ତୁମ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନନା ।

ତୁମେ ପାର୍ବତୀ, କନ୍ୟା, ଜାୟା, ଜନନୀ ପୁଣି,
ତୁମେ ଦୁର୍ଗା, ଭବାନୀ, କାତ୍ୟାୟନୀ, ଭଗବତୀ,
ପାର୍ବତୀର କୋମଳ ଅବତାରେ
ଅଟକି ଯାଅନା ମାଆ,
ଭୁଲ ନାହିଁ ତୁମ କତ୍ୟାୟନୀ ଶକ୍ତି ।

ତୁମେ ଯଦି ତୁମ ନିଜକୁ ଭୂଲିବ,
କୁହ, କିଏବା କାହିଁକି ପୋଛି ଦେବ ଲୁହ,
ନିରିମିଖି ତୁମ ଦୁଇ ନୟନରୁ?

ହେ ମାତା ମହାଶକ୍ତି ସ୍ୱରୂପିଣୀ
ଜାଗିବାକୁ ତୁମକୁ ତ ଅଛି,
ମୁଁ ଥରେ ଖାଲି ଜଗାଇ ଦେଲି।

ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଯାଇଛ ଭୂଲି
ମନେ ପଡିଯିବ ତୁମ ପରାକ୍ରମ
ତୁମେ ଯଦି ଥରେ ଜାଗି ଯିବ
ମନେ ପକାଇବାକୁ ଚାହିଁବ
ତୁମର ସେ ଦିବ୍ୟ ଅବତାର ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top