କବିତା

ନିଆଁ

Matrudatta Mohanty's odia poem Niaan

ଠିକ୍ ସେହି ନିଆଁ ଦିନେ ପୁଣି ଜଳିବ,
ଜୀବନର ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ ପରେ ।

ନିଆଁ

ଆରମ୍ଭର ନିଆଁ, ଶେଷ ନିଆଁ
ପାର୍ଥକ୍ୟ ଅନେକ,
ପୁଣି କିଛି ବି ନଥିଲା ପରି ଲାଗେ ।

ସେଦିନ ନିଆଁ ଜଳୁଥିଲା ମୋ ଏନ୍ତୁଡ଼ିଶାଳରେ,
ଫଡ଼ା ଫଡ଼ା ଘସି ଓ ଗୁଣ୍ଡକାଠର ନିଆଁ,
ଦେହଟାକୁ ଟାଣ କରିବାକୁ
ଜୀବନ ସାରା ଦୁଃଖ ସହିବାକୁ
ଗର୍ବ ଅହଙ୍କାର ମାନ ଅଭିମାନକୁ
ଜାଳିଦେବାକୁ ।

ଜାଣିଲା ଶୁଣିଲା ବୁଢ଼ୀଟିଏ ତା’ର ଥର ଥର ହାତରେ
ପୁଳା ପୁଳା ନିଆଁ ଏଠି ସେଠି
ମାଡ଼ି ଦେଉଥିଲା ।

ଠିକ୍ ସେହି ନିଆଁ ଦିନେ ପୁଣି ଜଳିବ,
ଜୀବନର ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ ପରେ ।

ସେଦିନ ନରମ କପଡ଼ାର ପୁଡ଼ା ନଥିବ,
ମା’ର କୋଳ ନଥିବ ।

ଶ୍ମଶାନର ଭୂଇଁ ଥିବ
ଥିବ ଜୁଇର ବିଛଣା ।

କାଠଗୋଛାରେ ଦେହଟାଏ
ମୁହଁ ମାଡ଼ି ପଡ଼ିଥିବ ।

ସେଇ ନିଆଁ ମେଞ୍ଚା ପୁଣି ଥରେ
ମୁହଁରେ କିଏ ମାଡ଼ି ଦେବ ।

ଶୁଖିଲା ଚମ ମେଞ୍ଚାକୁ ଜାଳିବା ପାଇଁ
ଦେହଟାକୁ ପାଉଁଶ କରିଦେବା ପାଇଁ ।

ଏହି ତ ନିଆଁର କାହାଣୀ
ଯିଏ ଖାଲି ନିଜେ ଜଳେ
ଅନ୍ୟକୁ ଜାଳିବା ପାଇଁ !

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top