କବିତା

ପାହାଡ଼

ପାହାଡ଼ କି କଥା କହେ ।
ଗୀତ ଗାଏ
ପରଖେ ମନକୁ
ପାହାଡ଼ କି ଦୁଃଖ ଶୁଣେ ।

ପାହାଡ଼

ନିରୁଦ୍‌ବିଗ୍ନ
ସେମାନଙ୍କ ମନ ଆଉ ଛାତି
କଳା, ଧୂସର ମାଳମାଳ
ନିଷ୍ଠୁର ପ୍ରହରୀ ।

ସତେ କି ସେ ଜାଣି ନାହିଁ
ଦେଖି ନାହିଁ କେବେ
ବାଘ ମାତେ
ଭାଲୁ ମାତେ
ଲୁଟ୍‌ପାଟ୍ କରେ ହାତୀ
ପାଗଳ ପଣକେ
ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଫାଟିପଡେ଼
ସକାଳ ଓ ରାତି
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ମରି ଶୁଏ
ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ହୁଏ ଜାକିଜୁକି ।

ପାହାଡ଼ କି କଥା କହେ ।
ଗୀତ ଗାଏ
ପରଖେ ମନକୁ
ପାହାଡ଼ କି ଦୁଃଖ ଶୁଣେ ।
ବୋଧହୁଏ ଦେଖି ଦେଖି
ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା
ନିଥର ନିସ୍ପନ୍ଦ, ଅନେକ ଦିନରୁ

ସିଏ କି ବୁଝିବ ହାଏ
ମାଟିର ବେଦନା
କାହିଁକି ନଦୀର ସ୍ରୋତ
ମଳୟ ପବନ
ହୁଏ ଆନମନା ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top