କବିତା

ପଉଷର ଶୀତ

Manjurani Mishra's Odia Poem PAUSHARA SHEETA

ଅରଣ୍ୟର ସରୀସୃପ
ମୁଁ ପୁଣି ଆଉଥରେ
ଖେଳରେ ବିଭୋର
ମୁଁ ଶୁଣେ ମୋ ଆଦିମ

ପଉଷର ଶୀତ

ସୋରିଷ କ୍ଷେତରେ ଅଳସ
ଭାଙ୍ଗୁଥାଏ ଶୀତ
ପତ୍ରଝଡ଼ା ବ୍ୟସ୍ତ ବିପଣୀରେ
ମନର ସଉଦା କରେ
ନଈପଠା ଆରପଟେ ଅବାକ୍ ଦୃଶ୍ୟଟେ
ହାତ ଠାରେ
ଅଧା ଛାଇ ଆଲୁଅର ମୁଗ୍ଧ ଇଲାକାରେ
ପାହାଡ଼ୀ ଝିଅର ଆନତ ଗଭାରେ
ମେଞ୍ଚାଏ ଶୀତର ଫୁଲ
ଶୀତର ଗଜଲ୍ ଗାଏ ପଉଷ ମାଦଲ
ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ତାପସ ମନଟି
ଶୀତରେ ଶୀତରେ ଓଦା
ପ୍ରୀତିର ପାର୍ବଣ ହାଟ
କୁଢ଼ କୁଢ଼ ଶୀତର ଫସଲ
ଶୀତ, ବିଦେହୀ ମନର ଧୂଆଁଧାର
ଶୀତ, ଇପ୍ସିତ ମୁହୂର୍ତ୍ତମାନଙ୍କ
କିଛି ଇସ୍ତାହାର
ବହ୍ନିର ବଳୟରେ
ଶୀତ ଯେବେ ସ୍ମୃତିର ମେଖଳା ପିନ୍ଧେ
ନିଷିଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛା ସବୁ

ଅରଣ୍ୟର ସରୀସୃପ
ମୁଁ ପୁଣି ଆଉଥରେ
ଖେଳରେ ବିଭୋର
ମୁଁ ଶୁଣେ ମୋ ଆଦିମ
ପ୍ରଶ୍ନମାନଙ୍କର ସମ୍ମୋହନ ସ୍ୱର
ଜହ୍ନ ସାଥେ ଗପ କରି
କଡ଼ ଲେଉଟାଏ ପଉଷର ଶୀତ କୁହୁଡ଼ିର ଓଦା ଓଦା
ଧୂଆଁଳିଆ ମନର ସଙ୍ଗୀତ
ଶାଳବଣ ଶୀତଳ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ
ପଉଷର ଶୀତ ଏକା ଏକା
ଅଭିସାର କରେ
ରାଗ ଅନୁରାଗର ବିଚିତ୍ର ମୁଦ୍ରାରେ
ସ୍ୱପ୍ନର ସିଲହଟ୍ଟିଏ
ଲାଖିଯାଏ ତା’ର କ୍ଳାନ୍ତ
ଓଠ ଚିବୁକରେ
ଶୀତ ରାତି ଗମ୍ବୁଜ ଭିତରେ
ଅନ୍ଧ ଏକ ତୃଷ୍ଣାର ବୃତ୍ତରେ
ଚମତ୍କାର ଏକ କାବ୍ୟର ଶୃଙ୍ଗାର
ନିର୍ବାପିତ ରାତ୍ରୀର ପ୍ରତିଟି ପ୍ରହର ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top