କାବିକ୍ୟ ଶୈଳୀରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ଚାଲିଲେ
“ମୋର ସବୁ ସନ୍ତାନର ମୋର କୋଳରେ ସମାନ ଅଧିକାର
ମାତ୍ର ମୋର ଗୋଟିଏ ସନ୍ତାନ ସବୁ ସ୍ଥାନ ଆବୋରି ବସିଛି –
ମୋର ରୋଷେଇଶାଳାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ସାଇତା,
କିନ୍ତୁ ସେହି ସନ୍ତାନଟି ସର୍ବଭକ୍ଷ – ଅନ୍ୟମାନେ ଭୋକ ଓପାସରେ ବିକଳ
ସେହି ସନ୍ତାନ ପାଖରେ ଦୟା, କ୍ଷମା ଓ ଭାତୃଭାବର
ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବୁଝିବାପାଇଁ ପରିପକ୍ୱତା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେ
ସ୍ୱାର୍ଥରୂପକ ମହା ଯଜ୍ଞରେ ଜୀବନର ସବୁ ମହାମନ୍ତ୍ରକୁ
ଆହୁତି ଦେଇ ଚାଲିଛି
ଗୃହରେ ଶାନ୍ତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯାହାପାଖରେ ଯଥେଷ୍ଟ କ୍ଷମତା,
“ଅନ୍ୟାୟ” ରୂପକ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରି ସେ କ୍ଷମତା ବିସ୍ତାର
କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ
ସର୍ବୋପରି ମୋର ଗୃହର ମୌଳିକତାର
ମୂଳୋତ୍ପାଟନ ପାଇଁ ସେ ଉଦ୍ୟମରତ ”

ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହରାଇ କହି ଉଠିଲି – “ଆପଣ କିଏ ?”
ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଶୂନ୍ୟତାରେ ଭରିଗଲା
ସେ ମହାଶୂନ୍ୟରୁ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ବାକ୍ୟ ମୋର
କର୍ଣ୍ଣ ଗୋଚର ହେଲା –
“ମୁଁ ‘ପ୍ରକୃତି’ ଓ ମୋର ସେଇ ଅତିପ୍ରିୟ ସନ୍ତାନଟି ‘ମନୁଷ୍ୟ’ …”