କବିତା

ରେ ଆତ୍ମନ

Binay Mohapatra's odia poem Re Atman

ତୁ ତ ମାୟା ନିର୍ମାୟା, ପର ଆପଣା
ସ୍ୱାର୍ଥ ନିସ୍ୱାର୍ଥର ଗୋଳିଆ ପାଣିରେ ଉବୁଟୁବୁ,
କେବେ ପୁଣି ପାଣି ଭଅଁରରେ ଚକ୍କର କାଟୁଚୁ।

ରେ ଆତ୍ମନ

ରେ ଆତ୍ମନ
ତୁ ଏମିତି କେମିତି ଭୁଲି ଗଲୁ ?

ତୁ କେଉଁଠୁ ଆସିଛୁ, କାହିଁକି ଆସିଚୁ
କିଏ ତୋତେ ଏ ବିଷମ ଦୁନିଆକୁ
ସତ ମିଛର, ପ୍ରେମ ବିରହର, ହସ କାନ୍ଦର
ପଙ୍କରେ ଲଟ ପଟ ହୋଇ
କେଉଁ ମୋତି ଖୋଜିବାକୁ ପଠେଇ ଦେଲା ?

ତୁ ତ ମାୟା ନିର୍ମାୟା, ପର ଆପଣା
ସ୍ୱାର୍ଥ ନିସ୍ୱାର୍ଥର ଗୋଳିଆ ପାଣିରେ ଉବୁଟୁବୁ,
କେବେ ପୁଣି ପାଣି ଭଅଁରରେ ଚକ୍କର କାଟୁଚୁ ।

କେବେ ଯଦି ଥକି ଯାଉ ତାକୁ ଥରେ ମନେ ପକାଇ
ଢେର ସାରା ଗାଳି ବକିଯାଉ ।

କିଛି ଦେଇନି ବୋଲି ଅଭିମାନ କରୁ ।

ପୁଣି କେବେ ହାରିଗଲେ ତାକୁ ହିଁ ଖୋଜୁଚୁ
କେବେ ମନ୍ଦିର, ଗୁରୁଦ୍ୱାରରେ
କେବେ ପୁଣି ଗିର୍ଜା ଅବା ମସ୍ଜିଦ୍ ର ଚକ୍କର କାଟୁଛୁ ।

ଆରେ କସ୍ତୁରୀ ମୃଗ ତୁ
ଅଗନା ଅଗନୀ ବନସ୍ତରେ
କେଉଁ ସୁଗନ୍ଧର ଆଶାରେ, କଅଣ ଖୋଜୁଚୁ ?

ଆରେ ମୂଢମତି
ସେଇତ ତୋରି ଭିତରେ ଅଛି
ତୋ ମିତ୍ର, ତୋ ଶତୃ, ତୋ ଆପଣାର,
ତୋ ପରର ଭିତରେ ରହିଛି ।

ତୋ ଆଖରୁ କଳା ଚଷମା ଖୋଲିଲେ
ଦେଖିବୁ କେତେ ଯେ ରୋଷଣୀ ଏଠି
ସାରା ସୃଷ୍ଠି ଜଗମଗ ଚମକୁଚି ।

ସବୁ ଜଳ ଜଳ ଦିଶୁଚି ।

ଅନ୍ଧାର ତ ତୋରି ଭିତରେ ଅଛି ।

ନା କେହି ବାବା ମାତା ନା କେହି ମୌଲବି କି ପାଦ୍ରୀ
ତୋ ଆଖିର ଅନ୍ଧାକାର ଦୁର କରି ପାରିବନି ।

ମନର ଆଇନାରୁ ଧୁଳି ଝାଡି ଦେଇ
ପୁଣି ଥରେ ନିଜ ଚେହେରାକୁ
ଭଲଭାବେ ନିରିକ୍ଷଣ କର
ତୁ ନିଜେହିଁ ଜାଣିବୁ
ତୋ ମୁହଁରେ କେଉଁଠି ଲାଗିଛି ଦାଗ,
ଆଉ କେତେ ସଫା ଅଛି ?

ଯିଏ ତୋତେ ପଠେଇଚି
ସିଏ ତୋତେ କେବେବି ଭୁଲିନି ।

ତୋତେ କେବେ ଅକେଲା ଛାଡିନି ।

ସିଏ ତୋ ସାଥିରେ ଅଛି, ତୋରି ସାଙ୍ଗରେ ଚାଲୁଛି
ପ୍ରତି ମୁହୁର୍ତ୍ତ ରେ ତୋତେ ନିରିକ୍ଷଣ କରୁଚି ।

ଚାଲୁ ଚାଲୁ କେବେ ଯଦି ଝୁଣ୍ଟି ଯାଉ
ସିଏ ତାର ହାତ ବଢାଇ ଦିଏ ଆଉ କହେ
ଆରେ ପଡି ଗଲୁକି ?

ନେ ଧର ମୋ ହାତ ଆଉ ଉଠିଆ।

ହେଲେ ତୁ ହତଭାଗା ଆଖି ବନ୍ଦ କରି
ଅନ୍ଧ ହେବାର ବାହାନା କରିଲୁ ।

ରାସ୍ତାରେ ଲକ୍ଷ୍ମି ଦତ୍ତ ଧନ ପୁଡିଆକୁ
ଅଣଦେଖା କରିଲୁ ।

ପୁଣି ଜିବନ ସାରା ଅଭିମାନ କରି
ତାକୁ ହିଁ ଭୁଲିଗଲୁ ।

ଆରେ ମୁଢ ମତି
ହାତ ଡିଆସିଲି ଭୁଲି ତୁ ଖୋଜୁଛୁ
ଅନ୍ଧାରେ କାହିଁ ବତୀ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top