କବିତା

ସଞ୍ଚୟ

Odia Writer Aparna Mohanty

ମୋ ପରି
ଭିଖାରୁଣୀର
ସାଧ୍ୟ କାଇଁ
ଚୁଡ଼ି, ହାର କି
ମଥାମଣିରେ ଖଞ୍ଜିବ !

ସଞ୍ଚୟ

ମୁଁ ଏବେ
ସାଇତି ଦେଲିଣି ତତେ
ନିସ୍ତରଙ୍ଗ ଲୁହର
ସାତତାଳ ଦରିଆତଳେ
ଅଖୋଜା ମଣି ଫରୁଆରେ ।

ତୋ
ଯିବା ଆସିବା ବାଟକୁ
ଚାହିଁ ରହୁଥିବା
ଯୋଡ଼େ ଉଛୁଳା ଆଖି
ଓ ହଳେ ମୁକୁଳା କବାଟକୁ
ରଖାଥୁଆ କରୁଁ କରୁଁ
କେତେବେଳେ
କୋଉଠି ହଜେଇ ଦେଲି
ତୋ ଛାତିରେ
ନିଜକୁ ସମର୍ପିଦେବାର
ତିବ୍ର ବ୍ୟାକୁଳତା ।

ଆହା
ସେତକ ନଥିଲେ
ତୁ କ’ଣ ?

ମୋତି
କି ମାଣିକଟିଏ ତ !

ମୋ ପରି
ଭିଖାରୁଣୀର
ସାଧ୍ୟ କାଇଁ
ଚୁଡ଼ି, ହାର କି
ମଥାମଣିରେ ଖଞ୍ଜିବ !

ଫେରେଇଦେଲି
ସେ ଧନ
ଗଭୀରତମ ଲୋତକାର୍ଣ୍ଣବକୁ
ଦିନେ ଯୋଉଁଠୁ
ପାଇଥିଲି ମୁଁ ତାକୁ
ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାର
ପୂର୍ବ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ।

ଶୁଣିଛି
ଏ ସମୁଦ୍ର
ହଜାଏନାହିଁ କିଛି ।

ହୁଏତ
କିଛିଦିନ ପରେ
ମୁଁ ହଜିଯାଇଥିବି
ସମୟର ଅନନ୍ତ ଗର୍ଭରେ ।

ନାରୀଟିଏ
ଯେତେବେଳେ ଆସି
ହାତଯୋଡ଼ି
ମୃତ୍ୟୁ ମାଗିବ ତାକୁ
ସେ ତତେହିଁ
ଫେରେଇଦେବ
ଛଳ ଛଳ ଜୀବନ ରୂପରେ ।

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top