କବିତା

ସଂଘର୍ଷ

Nrushingha Tarai's odia poem Sangharsha

ହାତ ହତିଆର ନେଇ
ଶେଷ କିନ୍ତୁ ଆଦିମ ଲଢ଼େଇ
ମନ ସଂଗେ ମନ
ମନ ଓ ବିବେକ
ଚିନ୍ତା ଆଉ ଚେତନାର
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଖାଲି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ
କିଏ ହାରେ କିଏ ଜିତେ
କିଏ ହେବ ସେନାପତି
କିଏ ସେ ନାୟକ ।

ସଂଘର୍ଷ

ତୁମେ ଲଢ଼ ତୁମ ସଂଗେ
ମୁଁ ମାରେ ମୋତେ
ନିଜ ପାଇଁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର
ଗଭୀର ସଂଘାତେ ।

ହାତ ହତିଆର ନେଇ
ଶେଷ କିନ୍ତୁ ଆଦିମ ଲଢ଼େଇ
ମନ ସଂଗେ ମନ
ମନ ଓ ବିବେକ
ଚିନ୍ତା ଆଉ ଚେତନାର
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଖାଲି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ
କିଏ ହାରେ କିଏ ଜିତେ
କିଏ ହେବ ସେନାପତି
କିଏ ସେ ନାୟକ ।

ଶ୍ଵାସରୁଦ୍ଧ ଦୁଃସ୍ୱପ୍ନ ଗୁଡ଼ାଏ
ମଲାଜହ୍ନ ମଉଳା ସ୍ତବକ ପରି
ନିସ୍ତେଜ ଜୀବନ ଛଟପଟ ହୁଏ
ନିଯା ହାତେ ସେ କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ ।

ନିଃସଙ୍ଗ ନାବିକ ପରି
ନିଃଶବ୍ଦ ପାଦଚିହ୍ନ ଆଙ୍କେ
ତତଲା ବାଲିରେ
ଅସହାୟ ଅବୋଧ ମଣିଷ
ଜଳଜଳ ଚାହିଁରହେ
ବସିବସି ମାଟିପିଣ୍ଡା
ଦାଣ୍ଡ ଅଗଣାରେ ।

ମନେ ମନେ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କେ
ସ୍ମୃତି ଫେରେ
ମନ ଅଙ୍ଗନରେ
ସାଦାସିଧା ଜୀବନ ଓ
ଶାନ୍ତ ଆକାଶର
ଧୋବ ଫରଫର
ବର୍ଷିଲା ବାଦଲ କିମ୍ବା
ସୌମ୍ୟ ସବୁଜିମା
ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦିଗ୍‌ବଳୟ ।

ତଥାପି କମୁନି ଝଡ଼
ଅଶାନ୍ତ ଆକାଶ
ତଥାପି କମୁନି କ୍ଷୋଭ
ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ପରାଣ
ତଥାପି କମୁନି ଶିଖା
ସେଇ ସଂଘାତର ।

କାହିଁକି ଏ ରକ୍ତପାତ
କାହିଁକି ସଂଘର୍ଷ
ଏତେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ, ଏତେ କଳି
ସ୍ନାୟୁରେ ସ୍ନାୟୁରେ
ସରଳ ମନରେ କାହିଁ
କେତେବେଳେ କିଏ
ଭରିଦେଲା ଏତେ ଗୁଡ଼ା ବିଷ ?

ଲୋକପ୍ରିୟ ଲେଖା

To Top