ପୋଛି ନେଲା ମଥାରୁ ସିନ୍ଦୂରର ବିନ୍ଦୁ କୁନି କୁନି ଓଠରୁ ହସ ଲିଭିଗଲା ଘରେ ଘରେ ଜଳିଲାନି ଚୁଲି ମଶାଣିରେ ମଣିଷର ଜୁଇ ଜଳୁଥିଲା ।
ଖାଲି ମାଟି ନୁହେଁ ଭିଜେ ରାତି ଭିଜେ ମୋର ପ୍ରତିଟି ସପନ ବରଷାରେ ଶ୍ରାବଣର ମେଘ ସିନା ପୋଛିଦିଏ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମାଟିର ହେଲେ ବିନ୍ଦୁଟିଏ ବରଷେନା ମୋ ମନର ନିଆଁରେ...
ସେଇ ଟିକକ ପାଇନାହିଁ ବୋଲି ବୋଧହୁଏ ଚାହିଁ ପାରିନି କିମ୍ୱା ମନ ଖୋଲି କହିପାରିନି ମୋ ମନ କଥା ।
ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଛୁଟିଛି ବର୍ଷାପାଣିର ସୁଅ ମଝିରେ ଗୋହିର ନଈପଠାର ଅତଡ଼ା ପରି ମାଟି ପଡୁଛି ଲଥ ଲଥ ।
ସେ ରାତିର ବର୍ଷାରେ ଯଦିଓ ଭିଜିଥିଲା ଦେହ ତୁମର ତଥାପି ତୁମ ସ୍ପର୍ଶର ଉଷ୍ମତାରେ ମୁଁ ଜଳି ଯାଉଥିଲି ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ।
ଶ୍ରାବଣ ଆଖିରେ ଲୁହ ଛାତିରେ ଛାତିଏ କୋହ କଇଁ କଇଁ କାନ୍ଦି କହେ ରାତି ତା'ର କେହି ନୁହଁ !
ସ୍କୁଲ୍, ଖେଳପଡ଼ିଆ, ଘର ମୋ ଦୁନିଆଁ ଅତି ନିଜର ।
ମୋ କବିତାରେ ଜହ୍ନକୁ କେତେ ଗାଳି ଦେଇଛି, ଜହ୍ନକୁ କଳଙ୍କିନୀ କହି ତୁମକୁ ସୁନ୍ଦରୀ କହିଛି ।
ଲେଖିବାର ସ୍ପୃହା ନାହିଁ ଜାଣେନା ଏ ମନ ଲେଖି ଚାଲେ କାହା ପାଇଁ, କାଗଜର ଛାତିରେ ପ୍ରେମର ବରଷା ପାଇ ଲଟେଇଛି କବିତାର ଲମ୍ୱା ଲମ୍ୱା ଲତା ଏଇ ତ...
ମୁଁ ଛୁଇଁଛି ମୋ ଗାଁ ମାଟିକୁ ସେଥିରେ ପାଇଛି ପୁନେଇଁ ଜହ୍ନର ଶୀତଳତା ଗେଣ୍ଡାଳିଆର ଝାଡ଼ି ଦେଇଥିବା ପର କେତୋଟିର ଚିହ୍ନ, ପବନରେ ଝୁଲୁଥିବା ଧାନକେଣ୍ଡାର ଅସରନ୍ତି ଆନନ୍ଦକୁ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ