ଏନ୍ତୁଡ଼ିଶାଳର ନିଆଁ ଠାରୁ ଯୁଇନିଆଁ ଯାଏ, ପ୍ରତି ପାହାଚରେ ସେ ନିଜକୁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ ପାଏ ।
ତାକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ହୁଏ ଜୀବନ ଅନ୍ୟର ଖୁସିରେ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଲୋଡା ଗୋଟେ ପ୍ରଶସ୍ତ ଆକାଶ, ତାରା ଭର୍ତ୍ତି ରାତି,ସ୍ୱପ୍ନମୟ ନିଦ୍ରା ସେ ବି ଖୋଜେ ସୁମନର ସୁଗନ୍ଧ, ଭଲପାଇବାର...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ