ପ୍ରଶାନ୍ତ ସବୁବେଳେ ଡାକ ଡବାଟିକୁ ହାତମାରିଥାଆନ୍ତି କାଳେ ଆଉକିଛି ଚିଠିଆସିଥିବ । ମେହେକର ଛୁଆ ଦୁଇଜଣ କିଛି ବଡ ହୋଇଗଲେଣି।
ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ ସତ୍ୟପ୍ରିୟ । ପାଖ ଚାମ୍ବରରୁ ଉଠି ଆସିଲେ ଅନ୍ୟମାନେ । ଚମକି ପଡିଲେ ସତ୍ୟପ୍ରିୟ ।
ହଁ. . . ଶବ ଡ୍ରେସ୍ ହେଉ କି ରିଜେକ୍ଟ ମାଲ୍ ହେଉ, ଶସ୍ତା ତ ! ଆମେ ଗରିବଗୁଡ଼ା ଶସ୍ତା ଜିନିଷ ଚାହୁଁ ।
ବୋଉ ବାରମ୍ବାର ପାଟି କରି କହୁଥାଏ ଯାଆନା, କଥା ଶୁଣିବନି ପିଲାଟା, କେଡେ ଅଣ୍ଡିରାଚଣ୍ଡି ଝିଅଟା ସତେ ।
ତେଣୁ ସେ ସାଧୁଙ୍କ ସାନିଗ୍ଧତା ପାଇବା ଆଶାରେ ଦିନ ରାତି ସାଧୁ ସତ୍କାର କରିବାରେ ଲାଗିଲେ । ଏମିତିକି ଦିନେ ଏକାନ୍ତରେ ଛୁଆ ହେବା ଆଶା ଦେଇ ସାଧୁ ମାଳତୀକୁ...
ଏ ମାଁ ସାବିତ୍ରୀ ଆଜିଠୁ ଏ ସତ୍ୟବାନ ଗୋଟାପଣେ ତୋର । ଯମ ଆସିଲେ ବି ତୁ ବଂଚି ଥିବା ଯାଏ ତୋର ଶଙ୍ଖା ସିନ୍ଦୁର କୁ ପଣତରେ ଘୋଡାଇ...
ଘରେ ପରିବା ଝୁଲା ଢାଳିବା ପରେ, ଶ୍ରୀମତୀ ବକି ଚାଲିଲେ । ଏ କ'ଣ ? ମୁଁ କ'ଣ ଲେଖିଥିଲି ୟା'କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ? ଆଲତୁ ଫାଲତୁ ଜିନିଷ...
ଅନ୍ତତଃ ସୁରେଖା ଆସିଲେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ପାରିବେ । ଇଚ୍ଛା ବି ହେଉଥିଲା ରାସ୍ତାକୁ ଯାଇ ବଡ଼ ପାଟିରେ ଚିଲ୍ଲେଇବେ ମୋର ସବୁ ଲୁଟ୍ ହେଇଗଲା । ମୁଁ ବର୍ବାଦ...
ମଦୁଆ ପାଇଁ ମଦ ବୋତଲ ଯେମିତି. . . ଯୋଉ ଲେବୁଲ୍ ଲାଗିଥାଉ. . . ୟା'ଙ୍କ ପାଇଁ, ପର ଘରର ଝିଅ ବୋହୂ ସେମିତି, ଯୋଉ ଜାତିର ହେଇଥାଉ...
ଦିନେ ସଞ୍ଜବେଳେ ପରିବୋଉଖୁଡ଼ୀ ହଠାତ୍ କାନ୍ଦି ଉଠିଲା, ଗାଁ ମଶାଣିରେ ଚିତା ନିଆଁ ଜଳିଲା । ସମସ୍ତେ ବୁଝିଲୁ, ପରିଭାଇନା ମରିଯାଇଛି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ