‘ତ୍ରାହି ମାଂ, ତ୍ରାହି’ ରେ କମ୍ପି ଉଠେ ଆକାଶ, ଜଳ, ସ୍ଥଳ—ସମଗ୍ର ମେଦିନୀ;
ରାଜଧାନୀରେ ରାତି ନଥାଏ, ନଥାଏ ନିଜର ପର, କେହି ଜଣେ ଝୁଣ୍ଟି ପଡ଼ିଲେ ଓଃ କହିବାକୁ ନଥାନ୍ତି କେହି ତାର,
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ