“ମିସ୍ କାଟ୍ୟା, ଚିଠିଗୁଡ଼ିକ ନେଇ ଯେଉଁ କ୍ଷୁଦ୍ର ଯୋଜନାରେ କାମ କରୁଛ, ତାହା ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଅସୁବିଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି”, ଜେନେରାଲ ଭୋଲକଭ୍ ତା ମୁହଁ ପାଖରେ ନଇଁପଡ଼ି...
ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର । ଏତେ ବେଳେ କାନ୍ଦିଲେ ଆଉ କ'ଣ ହେବ ? ସମସ୍ତେ କହୁଛନ୍ତି ତୁ କାଳେ କେଶ୍ ଜିତିବୁ । ଦେଖିବୁ ସାନବାବୁ ବାଜାବଜେଇ ଏଠାରୁ ଆସି...
ଏଇ ଶୁଣୁଛ ! ମଣ୍ଟୁ ଆସୁଛି ପିଲାଙ୍କୁ ଧରି । ମାସକ ପାଇଁ ଏଠି ଛାଡିବ । ତମ ମୁଣ୍ଡ ଉପରୁ ଦୁଃଖର ବାଦଲ କିଛି ଦିନ ଟଳିଗଲା ବୋଲି...
‘ସାନି, ସାନି, ମୋ’ ସୁନା ସାନି’ ବୋଲି ଆକୁଳରେ ଡକା ପକାଇ ମୁଁ ତା’ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଥିଲି ।
ହଁ ବାବୁ, ଏଇ ରାସ୍ତାଟା ମୋର ଜୀବନର ଭାତହାଁଡି । ଲୋକମାନେ ଆଏସନ , କିଛି ସମିୟା ଠାଡ ହେଇ ଦେଖସନ, କିଛି ଟଙ୍କା ଦେଇ ଚାଲିଯାଏସନ । ଏନ୍ତା...
ମୁଁ ସତ କହୁଛି ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ? ଆଧୁନିକତା ଆମକୁ ଭକ୍ତିର ଆଧାର ଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ଭାବର ସେଇ ସ୍ପର୍ଶକୁ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇ ଦେଇଛି ।
ବ୍ୟସ୍ତ ହନା ଲୋ ଲବଙ୍ଗ, ତୋର ସାହା ଭରସା ହେବା ପାଇଁ ସବୁଦିନ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି । ତୁ ମୋ' ସହିତ ଆ, ମୁଁ ତୋତେ ବଞ୍ଚିବାର ନୂଆ...
ଆସନ୍ତା କାଲିର ଠିକଣା ନାହିଁ, ଏ ସମୟରେ ବାକିଆ ପେମେଣ୍ଟ୍ ଆସୁନି, ଯାହା ପାଖରେ ଯାହା କିଛି ପୁଞ୍ଜି ଥିଲା ସମସ୍ତେ ନିଜ ପାଖରେ ଜାକି ଦେଇ ବସିଛନ୍ତି, ସପ୍ଲାୟର...
ଦଦେଇ.... ଉଠ... । ରାତି ପାହି ସାରିଲାଣି ! ଆଉ ଅପେକ୍ଷା କରି ହେବନି... ଆମେ ନେଇ ଯିବୁ... ।” ନିକୁଞ୍ଜର ଡାକରେ ସଚେତ ହୋଇ ଉଠି ବସିଲେ ଲୋକନାଥ...
ଗୁହା ଭିତରେ ସେ ଦେଖିଥିଲେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ମୂର୍ତ୍ତି – ନା ମାନବ, ନା ପଶୁ – ଏକ ମିଶ୍ର ଆକୃତି, ଯାହାର ଆଖି ହଠାତ୍ ଜଳି ଉଠିଲା ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ