ଶୁଣିଲେ ଶୁଣିଥାନ୍ତି ଆକ୍ଷେପ ଓ ଯେତେ ଅପବାଦ ପୋଡିଥିଲେ ପୋଡିଥାନ୍ତା ମଥା ଆଉ ଯେତେ ସ୍ଵାଭିମାନ ହଜିଥିଲେ ହଜିଥାନ୍ତା ତୁମ ରୁପା ପାଉଁଜି କଢ଼ିଆ ଓ ପଟେ କାନଫୁଲ ।
କେବେ ସେ ମନେ ଆଣି ଦିଏ, ପ୍ରେମ ଭରା ସାଗର । ଆଉ କେବେ ସେ ଦର ଭାଙ୍ଗ , ଦରଦି ଛାତିରେ କୋହର ପର୍ବତ।
ସେ ବଉଳ ଗଛ ସେ ପୋଖରୀ ମାଛ ଡୁଡୁ ବାଗୁଡିର ଖେଳ ଭାବିଲେ ସେକଥା ଆନନ୍ଦେ ନାଚଇ ସେହି ସାଙ୍ଗସାଥୀ ମେଳ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ