କବିତା ଜଳିଲା ଜୀବନ ଜଳିଲା ସେ ଜଳନ ର ପରିସମାପ୍ତି ନାହିଁ ଅନ୍ତରଦାହ ର ଅବଲୁପ୍ତ ଅଂଶ ଜଳୁଥିବ ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ।
ସ୍ଵପ୍ନରେ ମସଗୁଲ ନୟନରୁ ନିଦ୍ରା ପରି ହଜେ, ଖଣ୍ଡ ବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରେ । କେତେବେଳେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଆଢୁଆଳେତ କେବେ ସମାଜର ଦ୍ଵାହି ୟା ଭିତରେ ସୃଜନଶୀଳତା ପୁଣିଥରେ...
କେଇ ମୁଠା ସୁଖିଲା ଭାତ ଆଉ ଚିମୁଟାଏ ଲୁଣ ଯେ ଯଥେଷ୍ଟ, ପିଞ୍ଜରା ହାଡତଳେ ଡହ ଡହ ଜଳୁଥିବା, ମୋର ଏଇ ଭୋକିଲା ପେଟ ପାଇଁ ।
କହନ୍ତି, ତୁମେ କାଳେ ଥାଅ କଣ କଣ ପ୍ରତି ଅନୁକୋଣେ, ତୁମେ ଥାଅ ଜଡ ଚେତନରେ ।
ଦେଖିଥିଲି ସ୍ୱପ୍ନ ଯେତେ ସବୁଯାକ ମିଛ ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ଆଶା ଯେତେ ସବୁ କଲି ତୁଚ୍ଛ ଜିଇଁବାଟା ହେଲା ଗୋଟେ ବଡ଼ ଦୁର୍ବିପାକ ମୋତେ ପଚାରନା ପଚାରନା ମୋର କ'ଣ...
ଚିନ୍ତା କରନା ମୁଁ ନୀରବିଯିବି ଦିନେ ନା ଦିନେ ।
କ୍ୟାଣ୍ଡେଲ୍ ଲାଇଟ୍ର ଉଷ୍ମତା ସହ ରୁମ୍ରେ ପଡିଥିବା ଅତରର ଭିଜା ଭିଜା ବାସ୍ନା ତାକୁ ଆହୁରି ଆମୋଦିତ କରି ତୋଳୁଥିଲା ।
ଓଠ ତୁମ କଥା କହେ ଚୁପି ଚୁପି.... ଅଳସୀ ରାତିର ଶେଜେ । ପ୍ରିୟାର ଚୁମ୍ବନ ଶିହରଣ ଭରେ .... ପ୍ରୀତି ଜୋଛନାରେ ଭିଜେ ॥
ଆସ ! ଆମେ ପୁଣି ଥରେ ଚିଠି ଲେଖିବା , ଏଥର କିନ୍ତୁ ଆମେ ନିଜେ ଯିବା ଥର ଥର ହେଇ କମ୍ପୁଥିବା ହାତରେ ମାପିବାକୁ ଚିଠିର ଓଜନ ଗଢିବାକୁ...
ଏବେ ଏବେ ବିଇଡି ସାରି ସ୍କୁଲରେ ଜଏନ କରି ଥାନ୍ତି । ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଦେଖିବାକୁ । କ୍ଲାସ ରେ ସେ ଭାରି ଷ୍ଟ୍ରିକ୍ଟ । ନୂଆ ନୂଆ ଫେସନ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ