ସମସ୍ତେ ଯେଝା ଯେଝା ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ । ଯେଉଁ ଶୂନ୍ୟ ଜୀବନ ସେଇ ଶୂନ୍ୟ ।
ଦୁର୍ବିସହ ଜୀବନଯାତ୍ରାରେ ସ୍ତ୍ରୀର ସହଭାଗିତା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଜି ବି ସ୍ମରଣୀୟ ହେଇ ରହିଚି । ସୁଲୋଚନା ତ ଖାଲି ସ୍ତ୍ରୀ ନଥିଲା ବରଂ ଧୁ' ଧୁ' ମରୁବାଲିରେ ମୁନ୍ଦେ...
ଘୋଡ଼ୀ ହେଇଗଲ କିଲୋ ଛତରଖାଇ । ମୁହଁରେ ବାଡ଼ବତା ନାହିଁ । ବାଉରିସାହିର ମୁରବି କ'ଣ ମଶିଣିପଦାକୁ ଗଲେଣି ଯେ. . . ବେମୁରବା ହେଇ, ଏଡେ଼ ହେଁ ହେଁ...
ଚିଲମ ପଛକୁ ଗଦେଇ ଯଜି ଆଉ କାହାକୁ ବେଶି ଭଲ ପାଏ ତ ସେ ଜହ୍ନ ।
ତା' ସ୍ତ୍ରୀ ଜିଭ କାମୁଡ଼ି ପକେଇଲା, ହଇ ହୋ' ତମର କୋଉ ଗରଜ ପଡ଼ିଛି, ସେ ଖାଇଲେ ଖାଉ ନ ଖାଇଲେ ନାହିଁ ତମ ବାପାର କିଆଁ ଗଲା ।
ଅଜାତିଆ ତୋର ପୁଅ ହେବ. . . ଏତିକି କହି ପୁଅ ବ୍ୟାକୁଳ ସତୃଷ୍ଣ ଭାବରେ ମାଆର ସେହି ସ୍ନେହ-ଲାବଣ୍ୟମୟ ମୁଖମଣ୍ଡଳକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା ।
କିଆଁ, ହିନ୍ଦୁ ଫକୀରଟା ଖଜଣା ନ ଦେଇ କେଉଁ ଏତେଗୁଡ଼ାଏ ଜମି ମାହାଳିଆ ଖାଏଙ୍ଗା । ବୋଲାଓ ଉସ୍କୋ, ହମ୍ ଦେଖେଙ୍ଗା ।
ମହାଭାରତର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ବଂଶ ପରିଚୟ ମାଗିଲେ ସେ ଯେମିତି ଏକ ଅଖାଡୁଆ ପରିସ୍ଥିତିର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି, ମାଡ଼ାମ୍ ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଗ୍ଲାନିର ଏକ କଳା ବାଦଲରେ ଯେମିତି...
ଅନୁରାଧା. . . ! ସତ କହିଲ ଏଥର । ତାହା ନାଟ୍ୟମଞ୍ଚ ନଥିଲା ବରଂ ମୋ ଭଳି ଭସ୍ମାସୁରମାନଙ୍କ ମହାମିଳନର ମଞ୍ଚ ଥିଲା ।
ଅପା ! ତୁ ଯଦି ମ୍ୟାଟ୍ରିକ୍ ଫେଲ୍ ମଟର ମେକାନିକ୍କୁ ବାହା ହୋଇ ଯାଉ - ତା'ହେଲେ ମୁଁ ଆଉ କଲେଜ୍ରେ ସାଙ୍ଗସାଥୀମାନଙ୍କ ପାଖରେ ମୁହଁ ଦେଖାଇପାରିବି ନାହିଁ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ