ମାତ୍ର ଝଡ ପଶିଆସି ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରିଗଲା ମୋ ସଜଡା ବହିଥାକକୁ ପୃଷ୍ଠା ପୃଷ୍ଠା କରି ଲେଉଟାଇ !
ପାକୁଆ ପାଟିରେ ତା ଦୁନିଆ ବନ୍ଦ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଖୋଲି ଦିଏ, କେତେ କାହାଣୀ କେତେ ଅନୁଭୁତିର ଗପ ଆଉ ପେଡି ପେଡି ଶବ୍ଦ ।
ଲୁହ ଆସେ ହସର ଛଦ୍ମବେଶେ ଖୁସି ରହିବାର, ଅସ୍ତିତ୍ଵକୁ ଖୋଜି । ନୀରବ ରହିବାକୁ ପଡେ, ସଭିଙ୍କ ମେଳରେ ହଜି ।
ରୋଗ ଶୋକ ଦୁଖ ହଜିଯିବେ ଦୁନିଆରୁ ଦୂସପ୍ନ ସାଜି ମୋର ବୋଲି ଦାବିକରି କେହି ମାରିବେନି ବାଜି ............
ଏକାକୀ ପାହୁଥିବା ଅସରନ୍ତି ରାତି ନୀରବତାର ଉଷ୍ମ ତାତି ମାପି ଚୁପି ପାଦ ବଢାନ୍ତି ମୋ ଦ୍ଵାର ବାରଣ୍ଡାକୁ |
ସ୍ଵପ୍ନରେ ମସଗୁଲ ନୟନରୁ ନିଦ୍ରା ପରି ହଜେ, ଖଣ୍ଡ ବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରେ । କେତେବେଳେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଆଢୁଆଳେତ କେବେ ସମାଜର ଦ୍ଵାହି ୟା ଭିତରେ ସୃଜନଶୀଳତା ପୁଣିଥରେ...
ସମୟ ! ତୁମ ଆଉ ମୋ ଭିତରେ ଅସୀମ ବବଧାନ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଛି ଦୂରକୁ ଦୂରକୁ ।
ତୁମେ କିନ୍ତୁ, ଜୀବନର ଧାରା ଯାହା ବରଷା ଏ ଅମୃତ ପିଆଲା,
ଶିଳ୍ପୀର କଳ୍ପନା ଅତୁଲ୍ୟ ପ୍ରୟାସ ଫୁଟାଏ ପ୍ରାଣ ପ୍ରତିଟି ସ୍ପନ୍ଦନେ ପାଷାଣର କୋଣ ଅନୁକୋଣେ ।
ବସି ଯିବାକୁ ଚାହେଁ ତୁମ ସାଇକେଲ ଆଗେ ବୁଲି ବଜାରକୁ,ଆତ୍ମାଭରି ଖାଇବାକୁ ହରି ଦୋକାନର ସେଇ ବରା ଗୁଲଗୁଲା ପୁଣି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ