ଅଟକି ଯାଏ ଦୁନିଆ, କଲମ, ଭାବନା ଆଉ ଝର ଝର ଝରୁ ଥିବା ସୃଜନଶୀଳ ଝରଣା ।
ଏବେ ବଢିଲା ବୟସରେ, ଅଜ୍ଞ ମୁଁ , ମନେ ପକାଇ ବୁଝିପାରେ- ତାକୁ ରୁଚେନି ଯାହା ଆମର ପସନ୍ଦ । ଠିକ୍ ଯେମିତି ତରଳ ପଦାର୍ଥ ପସନ୍ଦ ତା' ରୂପ...
ଚାରିପାଦର କଳ୍ପନା ପସରା ମେଲାଇ ଆଗକୁ ଠୁକୁ ଠୁକୁ ଚାଲିବାର, ମନ୍ଥର ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବାର ନିଶା ଦ୍ରୁତଗାମୀ ସହଯାତ୍ରୀଙ୍କ ସଫଳତା ଆଗେ ଫିକା ପଡ଼େ, ଅଦମ୍ୟ ସାହସ ।
କ୍ୟାମରା ବି ଆଖି ଭଳି, ମାତ୍ର ସେ କଣ ପରଖି ପାରେ? ଖଟାଏ ବିବେକ ?
ଆଖିରେ ପିନ୍ଧାଏ ରଙ୍ଗୀନ ଚଷମା କୋଇଲିର ମିଠା ସୁର ଆଣେ ଜୀବନରେ ଅନେକ ପ୍ରେରଣା ବର୍ଷରେ କେଇଦିନ ?
କଣ୍ଟା ଫୁଟି ଗଲେ, ବହିଯାଏ ରକତର ନଦୀ । ନୁହେଁ ଗୋଲାପର ଶଯ୍ୟା, ଅନେକ କହନ୍ତି ।
ପବନ ! ବି ପହଞ୍ଚି ପାରିନି ମୋ ପାଖେ, ମୁଁ ହସୁଛି ତାର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଦେଖି ।
ଓଢ଼ଣୀ, ପଡ଼ିଲେ ଦେହେ, ସାଥେ ଆସେ ଲଜ୍ଜ୍ୟା ଓ ଯୌବନ । ଯୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ା କୌତୁହଳୀ ଆଖିର କୁଞ୍ଚନ, କେବେ ପ୍ରଲୋଭନ ।
ସମସ୍ତେ ତ ଦେଶଭକ୍ତ , ପତାକା ଛାତିରେ , ଗାଡି ଆଉ ଅଫିସ ଟେବଲ ସଜେ, କାହା ଲୁହ ଲହୁ ଝାଳରେ ?
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ