ନା ଆଉ କରିବିନି ସେ ଧାନ ମୁଗ ଆଳୁ ପିଆଜ ଭେଣ୍ଡି ସାଗ ଆଉ ବାଇଗଣ କଣ ଲାଭ ଏତେ ସବୁ ଥାଇ ଯଦି ବଞ୍ଚେଇ ପାରିଲିନି ପୁଅଟାର ଜୀବନ
ଶିବ କ୍ରୋଧ କଲେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇବ ବିଲୟ , ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ସଦା ରଖିଥିବୁ ଲୟ ।
ଭାବି ବର ଭାବେ ବିସ୍ମିତ ମନରେ ରାଇଜରେ ସତେ ପଡ଼ିଛି ମରୁଡ଼ି ଅବା ବନ୍ୟାରେ ଭାସିଗଲେ ସବୁ ଅବା ଅଭିଶାପ ଗ୍ରସ୍ତ ଏ ନଗରୀ ବାର ବର୍ଷ ପରେ ଜନ୍ମିବେ...
ଅଧର ଫାଙ୍କରୁ ମୃଦୁ ମୃଦୁ ହସ ପଡୁଥାଏ ସିନା ଝରି, କୃତ୍ରିମ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇ ଅଧର ଶୂନ୍ୟରେ ଚୁମ୍ବନ ଜାରି, ଭିନ୍ନ ଆଜିର ନାରୀ
ମରୁଭୂମିରେ ନିର୍ଝରିଣୀର ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖିଲ ତୁମେ ମରୀଚିକା ସନ୍ଧାନରେ ଅସ୍ତ -ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା ସେ ତା' ସ୍ଵପ୍ନର କୋଣାର୍କ କୁ କ୍ଷତ -ବିକ୍ଷତ କଲ ତୁମେ
ମୁଠାଏ ମୂର୍ଚ୍ଛନା. . . ସୃଷ୍ଟିକଲା ସ୍ନେହ ଅନାବିଳ ଚାପିଦେଲା ଶତସିଂହ ବଳ ଫାଡ଼ିଦେଇ କଳାବାଦଲକୁ ଢାଳିଦେଲା ନିଶାକର ଗର୍ଜନରେ ଶୀତଳ ଜୋଛନା ଖସାଇଲା ଆକାଶରୁ ଝିଲିମିଲି ସଦ୍ୟ ତାରାଫୁଲ...
ଏଇଠି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି- ଯଦି ଠିକ୍ ଥିଲା, ସେହି ଯୁଗମାନଙ୍କରେ ଘଟିଥିବା ଯୁଦ୍ଧ, ହିଂସା, ଅନ୍ୟାୟ, ଅତ୍ୟାଚାର, ଶୋଷଣ, ନାରୀ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ବିଷୟରେ ଆମର ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କରେ ବିସ୍ତାର ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା...
ଓଠରେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ, ଅନ୍ତରର ହାହାକାର, ନୀରବ ନିସ୍ତବ୍ଧ । ଭିତରେ ବଇଶାଖୀ ଝଡ ଗଳା କିନ୍ତୁ ରୁଦ୍ଧ, ଶବ୍ଦ ବିନା ।
ଡାକି ଥିଲି ଆସ, ଆସ ମଉସୁମୀ, ଆ'ରେ ବରଷା ଆ । ସ୍ୱାଗତ ତୋହର ଆମରି ସହରେ, ଅଧୀର ହେଲାଣି ମନପ୍ରାଣ ଆମ ବରଷାଇ ଦେଇ ଯା' ।
ଘର ଅଗଣାରେ, ସାହି ରାସ୍ତାପରେ ହଜାଇଛି କେତେ ଅଭୂଲା ସ୍ମୃତି, ଫେରି କି ଆସନ୍ତା, ସେଇ ଦିନ ମୋର ପୁଣି ଯେ ଗାଆନ୍ତି, ସେ ବାଲ୍ୟ ଗୀତି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ