ଏମିତିଆ ଦି' ଚାରିଟା ମଣିଷ ଯଦି ମିଳନ୍ତେ ନା ପୃଥିବୀଟା ତ ପୁରା ସ୍ୱର୍ଗ ପାଲଟି ଯାଆନ୍ତା ! ଏଭଳି ଧର୍ମ ଧୂରନ୍ଧର ମାନେ ଆଉ କିଛି ସମୟ ରହନ୍ତେ...
ତୁମ ବିନା ମୋ କଳ୍ପନା କୁହ ହୁଅନ୍ତା କେମିତି । ଜଳ ଶୂନ୍ୟ ନଦୀ ପରି, ବାସ ହୀନ ଫୁଲ ସରି, ଶବ୍ଦ ବିନା ମୋ କବିତା ସୁର ବିନା...
ସେତେବେଳେ; ତୁମେ ମୋର ଆହୁରି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ହୋଇଉଠ, ଏବଂ ତୁମରି ବିନା, ଏ ଜୀବନର ମାନେ କିଛି ବି ନଥାଏ ।
ସେହିଭଳି ମୋତେ ଏ ପୃଥିବୀକୁ ପଠାଇଥିବା ମୋ ଧର୍ମର ଦସ୍ତାବିଜ କହୁଥିବା ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଲେଖିଥିବା ବିଧାତା ଯିଏ ମୋ ଜନ୍ମ ସହ ମୋର ୱିକିପିଡିଆ ଲେଖିଛନ୍ତି...
ବିବସିତା ପ୍ରକୃତିର କ୍ରୋଧାଗ୍ନିରେ ଜଳୁଥିଲେ ହିମାଦ୍ରିର ବାଟ ଭାଙ୍ଗି ବହିଯାଇଥିବା ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଶାନ୍ତସ୍ନିଗ୍ଧ ସୁଶୀତଳ ନଦ, ନଦୀ ଆଉ ନିର୍ଝରିଣୀ, ପାଣି ବଦଳରେ ସେମାନେ ଢାଳୁଥିଲେ ବିଶ୍ୱ ଉଷ୍ମତାର...
ପୃଥିବୀକୁ ଏକକ ପରିବାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବା ତୁମର ମାନବୋଚିତ ଧର୍ମ । ଏ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଏଡ଼ାଇ ଦେବା ପାପ ।
ସୂର୍ଯ୍ୟତେଜ ସହ ତା'ର କ୍ଷୁଦ୍ର ଜ୍ୟୋତିକୁ ତୁଳନା ପାଇଁ ତା'ର ସମୟ ନାହିଁ. . . ସୃଷ୍ଟିପାଇଁ ତା'ର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବାର
ତା'ର ଜଣେ ସାଙ୍ଗ ଲିଖିତ ପରୀକ୍ଷାରେ ମାତ୍ର ଯୋଗ୍ୟତା ଭିତ୍ତିକ ନମ୍ୱର ରଖି ମଧ୍ୟ ମୌଖିକରେ କାହିଁ କେତେ ନମ୍ୱର ପାଇ ବି ଉପର ପଚାଶ ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ରହିଲା...
ଇତିହାସ ତୁମର ଅତି ଉଚ୍ଚକୋଟୀର ସମର୍ପଣ, ସମାନତା, ତ୍ୟାଗର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଝଲସେ କଳିଙ୍ଗପୁତ୍ରର ସ୍ୱର୍ଗର ଅପ୍ସରୀକୁ ଆଙ୍କିଲ ପଥରେ ବାଳୁତ ଧର୍ମପଦ ଥିଲା ଯେ ସାଥୀରେ ପ୍ରାଣ ଦେଇ...
ଚକ୍ମକ୍ କାନ୍ଥ ବାଡ଼ ଝଲସି ଯାଉଛି ଆଖି ଦେଖା ନ ଯିବାକୁ ତା' ଦେହରେ ଲୁଚିଥିବା ଛଳନା କି ଅହଂକାର ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ