ଆଲୋ ମାଆ ! ଯେଉଁ ଘରେ ଏତେ ଅଭାବ ଅନଟନ ରହିଛି, ଯାହାକି ସେ ଘରର କୂଳବଧୂ ଆଜି ସହରର ଜନାକୀର୍ଣ୍ଣ ରାଜରାସ୍ତାରେ ଯାଇ ଚାକିରୀ ନ କଲେ ଅର୍ଥାତ୍...
"ଜୟ ଜବାନ୍, ଜୟ କିଷାନ୍" ନାରା ଛଡ଼ା ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ସମ୍ମାନ କେଉଁଠି ଆଜି ଖୋଜି ପାଉନି, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମୋ ଅଲୋଡ଼ା ଅତିଥି ସାଜିଛି ଯିବାର କେବେ ନାଁ ନେଉ...
ସବୁ ଚିନ୍ତା ଭିତରକୁ ପଶି ଆସୁଚି ସିମାନୀର ସେଇ ଧମକ- "ମା'କୁ କହିଦେବି ।"
ହ୍ୟାଲୋ ! ଟିକେ ଜୋର୍ରେ କୁହ, ତମ କଥା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ।। ଏ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକା ଏକା ଏକା ଫେରିବାକୁ ହୁଏ ଏକଥା ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ବଚନ...
ତମ ବିନା ପୃଥିବୀକୁ ଭଲ ପାଇବାଟା ମିଛ ମିଛ- ନା ଅଛି ହୃଦୟ, ନା ମନ ନା କିଛି ଅନନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟତା ଖାଲି ଛଳନା ଓ ଆତ୍ମ ପ୍ରବଞ୍ଚନା ।
ମଞ୍ଚରେ ବାବାଜୀ ବେଶରେ ବୁଲୁଛି ମାୟା ରାବଣ । ହାତରେ କମଣ୍ଡୁଳ । ମୁହଁରେ ଦାଢି ଭର୍ତ୍ତି । ସୀତା ମାତାଙ୍କୁ ହରଣ କରିବା ପାଇଁ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଛି କୁଡିଆ...
ଆଖିରେ ଧୂଳି ଟିକେ ପଡ଼ିଗଲେ ଉଷୁମ ଲୁଗା କାନିକୁ କେହି ମାଡ଼ି ଦେଉନି ଦୁଇ ଆଖିରେ ।
ଅବୋଲକରା ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଉପରେ ଗୋଡ଼ ଦବାକୁ ଯାଉଥିଲା, ଲାଜରେ ସେ ଜିଭ କାମୁଡ଼ିଲା । ପାହାଡ଼ପୁରୀରୁ ଅବତରଣ ଶେଷ ହେବାଯାଏଁ ସେ ସେମିତି ଜିଭ କାମୁଡ଼ି ରହିଥିଲା...
ଭାଇ ବାହା ହେଇ, ଚାକିରିକରି, ତା' ଜାଗାକୁ ନେଇଯିବ ଭାଉଜଙ୍କୁ । ଆମ ସମାଜରେ ଏମିତି ଘଟୁଛି । ବାପା ବୋଉ ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀ ହେଇସାରିଥିବେ । ତାଙ୍କୁ ସେବା ଟିକେ...
ମୁଁ ତ ସେହିକଥା ପଚାରିବାକୁ ଯାଉଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଭରସିପାରୁ ନ ଥିଲି, ନିଶି । ତୁମର ଏ ବିକଳ ଚେହେରାରେ ମୋ ପ୍ରାଣ ଯେତେଦୂର ବ୍ୟଥିତ, ତୁମେ ତାହା କାହୁଁ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ