ଶରଣ ଯିବ ଯେଉଁ ଜନ କଳାଶ୍ରୀ ପାଦେ ତାର ସ୍ଥାନ ।
ପୁଣି କେତେବେଳେ କଳୁଷିତ କରେ ଲେଖାଟିରେ ଭରି ଦ୍ୱିଅର୍ଥ ପାଠକ ପଢ଼ି ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ପଡେ ସ୍ରଷ୍ଟାର ଅଛି ଏଠି କି' ସ୍ଵାର୍ଥ ?
କାହିଁ ନେତ୍ର ନୀର ବହିଯାଏ ନୀତି ନିଶ୍ୱାସର ଗୁନ୍ଥି ମାଳି ଦିଅ ହେ ଦେଖା ପ୍ରଭୁ ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଢାଳି...
ତୁମେ ବି ମୋ ପରି ଗୋଟିଏ ମିଛ ମଣିଷ ନା ? କାରଣ ମିଛ ମଣିଷର ଗୋଟେ ଲକ୍ଷଣ ସେ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟ ଆଖିରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, କି ସେ...
ଯାହା କିଛି କମିଛି ସବୁ ତମ ଭିତରୁ, ଦିନ ଆସିବ ତମେ ଦେଖିବ ଓ ଜାଣିବ ବି ଏମିତି କେମିତି ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ହିଁ ଦେଇ ଚାଲିଛ...
କେତେକ ବିଷୟ ପ୍ରତି ଶିକ୍ଷକମାନେ ତଥା ଶିକ୍ଷିତ ସମାଜ ସଜାଗ ରହିଲେ, ବନାନଗତ ଅଶୁଦ୍ଧି ବହୁ ପରିମାଣରେ ଲୋପ ପାଇବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଜ୍ୟୋତି ସାଧନା କରିବାକୁ କହୁଛନ୍ତି । ଯେଉଁ ଜ୍ୟୋତି ତାଙ୍କର, ମୋ ପେଟରେ ବଢୁଛି, ତା' ଭବିଷ୍ୟତ କଥା ହେଲେ ପଚାରିଥାଆନ୍ତେ ।
ଚିତ୍ରରେ ଅତି ନିପୁଣତାର ସହିତ ତାହା ଫୁଟାଇବା ପାଇଁ ଆକାଶବାବୁ ଅତି ସତର୍କ ହୋଇ ଯେତେ ଥର ହସ୍ତରେ ତୁଳିକାଧାରଣ ପୂର୍ବକ ଉଦ୍ୟମ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଥର କାହିଁକି କେଜାଣେ ତାଙ୍କ...
ତେବେ ବି ହଜାଇଦେବାର ଭୟରେ.. କୁହୁଳୁଥିବା ମନକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ପଡୁଥିଲା ଜୀବନର ଅନ୍ୟନାମ ପରିବର୍ତନ !
ସତ୍ୟର ମଙ୍ଗ ଧରି ଯେଉଁ ମାଟିରେ ଫୁଙ୍କି ଦେଇଥିଲ ଜୀବନ ସାହିତ୍ୟର ସ୍ପର୍ଦ୍ଧିତ ମନ୍ତ୍ର, ସେ ମାଟି ଆଜି ଜାତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣ, ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଆଉ ଉଚ୍ଚନୀଚ, ଛୁଆଁ ଅଛୁଆଁର...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ