ସୁନାରଙ୍ଗୀ ସକାଳର ମିଠାମିଠା ଖରା ପରି ଉଲ୍ଲସିତ ମୁହଁ ତୁମ ସରଳ କୋମଳ, ନିଆରା ସେନେହ ତୁମ
ଅସ୍ତଗାମୀ ସିଗାରେଟ୍ ନିଆଁ ଅଗରେ ଝୁଲୁଥାଏ ଛାତିର ପାଉଁଶ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ପ୍ରାୟ ଦଗ୍ଧିଭୂତ ଦୋଷାବହ ଦୋଷ ଦାବାନଳ ଶୋଷ ।
ଯାଅ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରର ବେପାରୀମାନଙ୍କୁ କୁହ ସବୁ ବୋମା, କମାଣ, ବନ୍ଧୁକ ଓ ଯୁଦ୍ଧଜାହାଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଘଡ଼ିକ ପାଇଁ ପୋଛି ଦିଅନ୍ତୁ ସେମାନେ ।
ଲାଜ ଲାଜ ତା'ର ଦୁଇ ଆଖି ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ମୁଁ ଗଲିପଡ଼ି । ଘନ ଘନ ମନ ବିଚଳିତ ହେଲା, ଯେମିତି ବତାସ ଝଡ଼ି ।।
କେଉଁଠୁ ଆରମ୍ଭ ଏକଥା କେତେବାଟ (ଆହା !) ଚାଲିଗଲା ଜୀବନର ଚିତା !
ଲାଭ ଥିଲେ କରି ନେବେ ଅତି ନିଜର ଯେମିତିକା କ୍ଷୀର ସାଥେ ଭାବ ନୀରର ଦଗା ଦେବେ ପୁଣି ଏମିତି ବେଳରେ ଶୁଖିବନି ଆଖି ଲୁହ ।
ପାହାଡ଼ କି କଥା କହେ । ଗୀତ ଗାଏ ପରଖେ ମନକୁ ପାହାଡ଼ କି ଦୁଃଖ ଶୁଣେ ।
ସପନ ନଉକାରେ ବସି ସରଗକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର ସପନର ରଙ୍ଗ ନେଇ ମରତକୁ ରଙ୍ଗାୟିତ କର ।
ଅସଂଖ୍ୟ ଦରଦୀ ମଣିଷ ଘେରିଗଲେ ଶିଶୁଟି ପାଖରେ କେହି ଜଣେ ପଚାରି ବସିଲା ତୋ' ମାଆ ଦେଖିବାକୁ କେମିତିରେ ପୁଅ ?
ହସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ମୋର ମୁଁ ତାକୁ ଛପେଇ ଦେଉଛି କାରଣ ତୁମ ହାତରେ ମୁଁ ନିଜ ବିଚାରରେ ବରବାଦୀ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ