ନାରୀର ଅନ୍ୟନାମ ଦୁଃଖ ତା ଲୁହ ଗୋଟେଇଲେ ନଈ ତା କଥା ଶୁଣିଲେ ମହାକାବ୍ୟ ସେ ନିଜେ ବିଚ୍ଛୁରିତ ଆଗ୍ନେୟ ଲାଭା ସାହସର ଦୁର୍ନିବାର ଇଚ୍ଛା କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ବେଗମାନ ଯାନ...
ସଜଳ ଦିନଗୁଡ଼ାକ ଜଳଜଳ ନାଚିଲେ ଆଗରେ କେମିତି ରହିହେବ ଆଜିକାଲି ମୁଣ୍ଡ ପୋତି ଅଚିହ୍ନା ଭାବରେ ?
ଭେଟିଥିବା ଅନେକ ପଦାଧିକାରୀଙ୍କ ଠାରୁ ଅଦେଖା ଅଧିକାରୀ ଯେତେ ପାରଙ୍ଗମ ବେଶୀ କୁହୁକ କଥାର ।
ସମ୍ପର୍କର ସବୁ ମାଟି ଓଦା ହେଲା ଲୁହରେ ଲହୁରେ ବୀଜରୁ ବୃକ୍ଷ ହୋଇ କେନା ମେଲିଲା ମେଲିଗଲା ଡାଳପତ୍ର କଢ଼ଫୁଲ ସ୍ନେହ ମମତାର ରାଶିରାଶି ଫଳ ବି ।
ଅନେକ ଉପେକ୍ଷାକୁ ଦେହସୁଆ କରିବାକୁ ହୁଏ ଚଳୁ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ଅବହେଳା ଅନାଦର ବିଳମ୍ୱିତ କୁଶଳ ଖବର ଅନାଗ୍ରହ ଆଚରଣ ସତ୍ତ୍ୱେ ମିଳେନା ଉତ୍ତର ।
ତୋ ପାଇଁ ଆକାଶଟେ ଜରୁରୀ ମଣିବୁ ଯେତେବେଳେ ତିଆରିବୁ ନିଜର କରି । କେବଳ ଦ୍ରୁମ ହେଲେ ସରିଯାଏନି ଜୀବନ ଅରଣ୍ୟ ଗଢ଼ି ଦେବୁ ତୋ ନିଜ ରୁଚିର ଦୁନିଆଁରେ...
ବେଳେବେଳେ କହିବା ଆଗରୁ କିଛି କଥା ସରିଯାଏ ମୋର, ସରିବା ଆଗରୁ କବିତା ବୁଝିନେଇ ହଁ ହଁ ଶୁଭେ ତମର ।
କିମ୍ୱଦନ୍ତୀକୁ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ କରନାହିଁ ଛାତି ଫୁଲେଇ ମୁଣ୍ଡ ଉଠେଇ କହିବେ ବୋଲି ପୁତ୍ରପ୍ରୌତ୍ରାଦିମାନେ ସେଠି ତ କେବେଠୁଁ ଚରିଯାଇଛି ଉଇ ।
ଆପଣା ଛାଏଁ ଗଢ଼ିହେଲା ଘର ନିଜ, ବାହାରଟା ପର !
ସେଇ ବିଶ୍ୱାସରେ ମହକିତ କରି ସାରିଛି ଧାଇଁବାର ଅନିଶ୍ୱାସୀପଣ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନୁହେଁ ନିଜ ସ' ନିଜର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅହରହ ମୁଖର ମିଳନ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ