ମୋ ହୃଦୟ ସାଧା କାଗଜରେ ଲେଖିଦେଇ ପ୍ରେମର ଅକ୍ଷର ଆଖି ପଲକରେ କରିନେଇଥିଲ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଅତି ନିଜର
ମୂର୍ତ୍ତି ନ ଥାଇ ମନ୍ଦିର ଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ କଳହ ନ ଥାଇ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନ ନ ଥାଏ । ଅବଶ୍ୟ ଅନ୍ୟା ଶାନ୍ତ, ଶିଷ୍ଟା ଝିଅ । ପାଟିତୁଣ୍ଡ ସହ୍ୟ...
ବଜାର ହାଟମାନଙ୍କରେ ଯେପରି ପୂଜା ସମୟର ବର୍ଣ୍ଣାଢ୍ୟତାକୁ ବାରି ହୁଏ ସେହିପରି ରାସ୍ତାକଡ଼ର ମ୍ୟାଗାଜିନ୍ ଷ୍ଟଲମାନଙ୍କରେ ପୂଜା ସାହିତ୍ୟର ଭରପୁର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଛୁଇଁ ହୁଏ ।
ତମ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ପଡିଲେ ଶୋଇ ରାତ୍ରୀ ଯାଏ ନଇଁ ଆମ ସପନେ ତମ ଗାଁ ଗୋରି ଆଉ ସେଠି କେ ନାହିଁ ।
ସଫା ଦିଶିଲାଣି ନଈ ନାଳ ପାଣି ପୋହଳା ଚିତଳ ଚିତି ମାରିଲେଣି ଉଡ଼ି ମାଛରଙ୍କା ଛପି ମାରେ ଡୁବ ନୀଳକଇଁ ଦିଶେ ତୋରାରେ ଶରତ ଆସିଲା ଧରାରେ ।
ଝରି ଗଲା କେତେ ଜଳ ଗର୍ଭବତୀ ଆକାଶ କୁକ୍ଷିରୁ, ଭାଙ୍ଗି ଗଲା କେତେ ମନ ଅସହିଷ୍ଣୁ ଦୁନିଆ ଦାଉରୁ ।
ଖୋଜିବାର ଅନ୍ତ ନାହିଁ ଏଠି, ପାଇବାର ବି, ନ ପାଇବାର ଅନେକ ଅଭେଦ୍ୟ ଦୁର୍ଗ, ଦୁର୍ଗମ ଅନେକ କାମନା, ତଥାପି ମଣିଷ ଖୋଜି ବସେ, ଅନ୍ତ ହୀନ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ର...
ନାହିଁ ତୋଟାମାଳ କିଆ ଗୋହିରୀ ଲୋକ ନାହିଁ ନଦୀ କୁଳୁ ସ୍ୱନ ବାଉଁଶ ବଣରୁ ଶୁଭୁନାହିଁ ଆଉ କୁଆ କୋଇଲୀ ଗୁଞ୍ଜନ ଗାଁ ଚଉପାଢ଼ୀ ପଡ଼ିଅଛି ଖାଲି ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧରେ...
ଯେମିତି ବି ପାରିଲେ ଚେଷ୍ଟାକର ଧୂଳିରେ ମିଶାଇ ଦିଅ ଅବା ଡିନାମାଇଟ୍ରେ କର ଟୁକୁରା ଟୁକୁରା କିମ୍ୱା କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧକର ଫିନିକ୍ସ ପକ୍ଷୀପରି ପୁଣି ଥରେ ଚିତାଭଷ୍ମରୁ ଫେରିପାଇବ ପୂର୍ବର ସତେଜ...
ମୁଣ୍ଡ ସାଙ୍ଗରେ ହାତ ନ ମିଶିଲେ ଅର୍ଥାତ୍ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ କର୍ମର ସଂଯୋଗ ନ ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟର ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ବିକାଶ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ