କେତେବେଳେ ପେଟକରି କି କେତେବେଳେ ପିଠି କରି ପରିକ୍ରମାର ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଗ୍ରହ ମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚାରିକଡେ ଅଭିଆଡ଼ି ଫୁଲର ପରିଚୟ ବଦଳିଯାଏ ଠାକୁରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବି
ଭଉଣୀଟେ ପରି କାଲି କାଲି ଚାଲି ଶିଖିଥିବା କୁନି ଝିଅଟେ ସବୁ ମଣିଷଙ୍କୁ ଆପଣାର କରିନିଏ
କୁଟା କାଠିର ଘରଟିରେ ମଝି ଖୁଣ୍ଟ ପରି ଅବା ବୁଢା ବରଗଛଟିଏ ପରି ମୋ ଆଖି ଉଠିଲା ଦିନରୁ ଦେଖୁଛି ତାଙ୍କୁ ।
ଛାପିଦିଏ ସବୁ ସମ୍ଭାବନା ଶବ୍ଦ ସବୁ ବରଫ ପାଲଟେ ସପନର ଇଲାକାରେ ଛୁଇଁ ଯାଉଥିବା ଅସମାପ୍ତ ସ୍ଵରର
ସବୁବେଳେ ସମୟ ଲେଖେ ଆମ ଜୀବନ ଧାରାର ଚିତ୍ରପଟ ଆମେ ଖାଲି ଅଭିନୟ କରୁ ଭଲ ହେଲେ ହସି ଦେଉ ନ ହେଲେ ମନେ ହୁଏ କଷ୍ଟ ।
ଗ୍ରାମ୍ୟ ବାଳିକାର ମଞ୍ଜୁଆତି ହାତ ଚିହ୍ନ ପରି ଚହଲା ପାଣିରେ ଚହଲୁଥାଏ ଆକାଶିଆ ତାରା , ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାର ରୂପେଲି ବର୍ଣ୍ଣେ ବିଭାସିତ ଦରିଆର ଜଳ, ମାଝିର ଆଖିରେ ତୋଳେ ଆଶାର...
ଜାନୁଆରୀ ୧୦, ୨୦୧୪ ମସିହା ସେଦିନ କଥା ମନେପଡିଗଲେ ରୂପା ପାଗଳ ପାରିହେଇଯାଏ, ନିଜ ମୁହଁକୁ ଆଇନାରେ ବି ଦେଖିପାରେନି, କାନ୍ଦେ, ଚିଲାଏ ।
ଆମ ମାର୍କଣ୍ଡ ମାଆ, ପାଖ ପଡୋଶୀଘର ସ୍ତ୍ରୀଲୋକଙ୍କ ଠାରୁ ଦେଖି ଦେଖି ଜିଦି ଧରି ବସୁଛି ଯେ, ମୁଁ ସେ ଏତେ ବଡ ବଡ ଚାଇନା ରସୁଣ କିଣିବି ।
ଯଦି ଅଧଗଢା ପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ଦୁଇ ହାତ କେମିତି କରିଲ ଦୁଷ୍ଟ କୁମ୍ଭୀରର ହତ ଦାସିଆ ହାତରୁ ବାହି ନେଲ ଯେ ନଡିଆ ବନ୍ଧୁ ମହାନ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଲ ଭୋଗର ଥାଳିଆ
ପିଲା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ବାଃ ବାଃ ରେ ରାଜୁ, ତୁ ନିଶ୍ଚୟ ତେନ୍ଦୁଲକର ଠୁ ଆଗକୁ ଯିବୁ.... ବିଚରା ଧଡ଼ୁ କିନ୍ତୁ ହାଲିଆ ହେଇ ଯାଉଥିଲା ତାକୁ ବୋଲିଂ କରି...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ