ସାର୍ବଜନିକ କଥାରେ ମୋର କିଛି ବିଶେଷ ରୁଚି ନାହିଁ
ଏଇ ବୋକାମି ପାଇଁ ତୁମକୁ ମାୟା ଛାଡି ଚାଲିଗଲା । ତୁମେ କଣ ଚାହଁଚ ଏ ବିନି ବି ତୁମକୁ ଛାଡି ଚାଲିଯାଉ ।
ଝୁଣି ଝୁଣି ସିଏ ମାଂସକୁ ଖାଇଲା ନିଜକୁ ସଜେଇ ବାଘ ଜହ୍ନ ନହୋଇ ବି ଯୁଗ ଯୁଗ ପାଇଁ ମୋ ଦେହେ ଲାଗିଲା ଦାଗ
ପରସ୍ତ ପରେ ପରସ୍ତ ଲହଡ଼ି ମାଡ଼ିଯାଉ ଥାଏ ଶରୀର ଉପରେ ଏ କଣ ମୁଁ ତ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ବି ହଜାଇ ବସିଛି ସେ ଲହରୀରେ ଶରୀର ଧୋଇ ହୋଇଯାଏ...
ଛଳନାର ଅଳନ୍ଧୁ ଭିତରେ ଅପହୃତ ସତର କାନଭାସ୍ ଯେଉଁଥିରେ ରଙ୍ଗ ଭରେ ସେ ନିଷ୍କପଟ ସରଳ ମଣିଷଟା!
ନିଜକୁ କଣ ବୋଲି ଭାବିଛ ? ସେଥିପାଇଁ ତୁମକୁ ଚରମ ଶାସ୍ତି ମିଳିବ । ରାଜରାସ୍ତାରେ ହାତରେ ବେଡିପକାଇ ଚଲେଇ ଚଲେଇ ନେବି । ସାରା ସଂସାର ଦେଖିବ ତୁମ...
ମନ ହେଲେ କ୍ଲାସ୍, ନହେଲେ ନାହିଁ ମ୍ୟାଟିନ୍ ସୋ ସିନେମା । ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫ୍ୟାସନ । ମୁଁ ଅଣ ନିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇ ପଡୁଥିଲି ।
କେହି କେବେ ବୁଲି ଯାଇଛକି ଏହି ଅଳ୍ପାୟୁ ମାନବର ସୁନେଲି ସ୍ୱପ୍ନ ରାଇଜକୁ କେହି କେବେ ଦେଖିଛକି ଏହି କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁର ସଂସାରର ବାସ୍ତବିକ ସୁଖକୁ
ଅନୁ ଚମକି ପଡ଼ି ଭାବିଲା କ'ଣ ସବୁ ମା' ମିଛେଇ ? ଏବେ ବୁଝିଲା ବୋଉ କାହିଁକି ଲୁଚେଇଛି ।
ତୃସ୍ନା ନହିଁ ତାର କୋମଳ ସ୍ପର୍ଶର, ଅବା ଅଭିପ୍ସା ତା ପାଈଁ ପ୍ରତିଶୋଧର।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ