ତେଜିଦେଲି, ଦେଖ କିପରି ଜଳୁଛି ସଳିତା ମୋ ରସସ୍ନାତା
ପଲକ ନପଡୁ ତମ ହରିଣୀ ନୟନେ ଚାହାଣି ମଦନ ଶର
ମୁଁ ଥିଲି ଏକା ମନର ଦେଶରେ ସେ ଥିଲା ଏକ ସରଗ ରାଇଜେ ଦୁହିଁଙ୍କ ହୃଦୟ ମନ ଗୋଟିଏ ହେଲା ବୋଧେ ପୂର୍ବ ଜନମର ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା
ରାତି ପରେ ରାତି ବନିବା ସଶକ୍ତା ଜଳୁଥିବା ହୁତ-ହୁତ ନିଆଁ ରେ ସେକିବା ବଞ୍ଚାଇ ଦେବା ମୃତ ଶିଶୁ ଶୋଷି ନେବା ଜୀବନ୍ତ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ।
ତିନିଜଣ ସଂରକ୍ଷଣକାରୀଙ୍କର ପ୍ରାୟ ୨୦୦ ଘଣ୍ଟାର କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାମ ପରେ ବିଗ୍ରହ ଗୁଡିକର ରୂପ ସଜ୍ଜା ପୁଣିଥରେ ପୂର୍ବପରି ହୋଇଥିଲା । ଏଥିରେ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ସଂରକ୍ଷଣ ଟେକ୍ନିକ୍ସବୁର ଉପଯୋଗ ହୋଇଥିଲା...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ