ଚହଳ ପଡିଗଲା ଏ କଥା କାଲିଠୁ ତା ସ୍ଵର କଉଠି ବି ସୁଭୁନି ଭୟ ଓ ଲଜ୍ୟାର କକ୍ଟେଲ୍ ଗନ୍ଧ ଭିତରେ ଯେମିତି ଘୁମେଇ ପଡିଛି ।
ତମକୁ ପାଇବା ଆଶାରେ ଅବାଟ ବାଟ ପାଲଟେ ବାଟ ଅବାଟ . ତମକୁ ବୁଝିବା ଆଶାରେ ନିଜେ ନିଜ ପାଖେ ଅବୁଝା ମୁଁ ହୁଏ ହେଲେ ତମକୁ ଖୋଜିବା ଚାଲିଥାଏ...
ଯେତେ ଲୁଚି ଛପି ରହିଲେ ବି ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ମୋର ଅତି ଆପଣାର ତୁମ ସାଥି ପାଇଗଲେ ଥରେ ଛେଦି ପାରିବନି ଆଉ କୋଉ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ॥
ମାଆ ରେ ମୋ ପାଇଁ ତୁ ମାୟା ଟିଏ ମରୀଚିକା ଟିଏ ମରୁଦ୍ୟାନ ଟିଏ ମୋ ଶୋଷିଲା କଣ୍ଠ ର ଜଳ ଢୋକ ଟିଏ ନିଦାଘ ର ତରୁଛାୟା ଟିଏ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ