ଭଜନ ଗାଇ ଗାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼େ । ଅନ୍ଧଯୁବକ ଦେଖି ଦୟାକରି ଟଙ୍କାଏ ଦୁଇଟଙ୍କା ତା ହାତକୁ ବଢ଼େଇ ଦିଅନ୍ତି ଲୋକେ ।
ମୁଁ ପୂରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏ ସବୁ କଣ, ନିଜର ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନ ର ଉତ୍ତର ପାଇଁ ସାଙ୍ଗ କୁ ଫୋନ୍ କଲି ଆଉ ପଚାରିଲି କି ଏ ସବୁ କଣ...
ହଠାତ୍ ପଛକୁ ଫେର ଚାହିଁଲି । ଆରେ……, ତୁମେ ଏଠି ? କଥା ତ ନଥିଲା ଏଇଠି ଏମିତି ଭେଟିବା ବୋଲି ।
ଆଜିର ଦିନରେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି କୃଷ୍ଣ ଓ ସୁଦାମାଙ୍କ ବନ୍ଧୁତ୍ତ୍ୱକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଗୋଚର କରିବା କଥା ଏବଂ ଆମ୍ଭର ପରମ୍ପରା ବହୁତ କିଛି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ।
ସଂସାରରେ କାଳ୍ପନିକ ଦୈବୀ ଅବଧାରଣା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ନଥିଲେ ଆସ୍ତିକ ଓ ନାସ୍ତିକ ବି ନଥା'ନ୍ତେ । ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କ ବିଚାରଧାରା ମାନବବାଦୀ ଓ ବିଜ୍ଞାନବାଦୀ ହୋଇଥା'ନ୍ତା ।
ମୁଁ କାହାର ସମାଲୋଚନା କରିବାକୁ ଚାହୁଁନି ମାତ୍ର ମୁଁ ସମାଜରେ ଏପରି କିଛି ତଥ୍ୟ ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ନୀଳ ବର୍ଣ୍ଣର ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଆକାଶ ଟି ମୋ ବଖାଣି ଥିବା ଦୁଃଖରେ ରଙ୍ଗ ବଦଳେଇ ସାରିଥିଲା...
ମୋ ଗାଆଁ ର ରାସ୍ତା ଏବେ ଏବେ ପିନ୍ଧିଚି ଫିକା କଳା ରଙ୍ଗର ଶାଢ଼ୀ କୁଞ୍ଚ କରି ଜୋରରେ ଅଣ୍ଟାରେ ଭିଡିକି ପିନ୍ଧିବା ପୂର୍ବରୁ ହଜିଗଲାଣି ତା'ଝିଲି ମିଲି ଧୂସର...
ବିକାକିଣା ସଂସାରରେ କେହିଜଣେ ତା ସ୍ଵପ୍ନକୁ ବି କିଣେ , ତା ଘର କଣେ ମଣିମୁକ୍ତା ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଯଦି ଥାଏ - ବଣିକ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ଚାହେଁ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ