ତୀତରେ ସେଠି ସଁ-ସଁ ହୋଇ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ କଞ୍ଚାଡାହାଣୀ ବିଚରଣ କରି ମଇଳା ଆବର୍ଜନା ପାଖରେ ବସେ । ଦିନରେ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଲୋକ ତ ଡରନ୍ତି ।
ତା'ର ଶରୀର ଅଭ୍ୟନ୍ତରରେ ପାପ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଆଗରୁ ମାଧବର ବଦ୍ଧମୁଷ୍ଟିର ଆଘାତରେ ତା'ର ସତୀତ୍ୱ ବଞ୍ଚିଗଲା- କିନ୍ତୁ ଲୁଟ ହୋଇଗଲା ତା'ର ଇଜ୍ଜତ
ସେହି ଘଟକୁ ବାହୁକ ଚାହିଁବା ମାତ୍ରେ ସେଥିରେ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା ଓ ଚୂଲୀରେ ପାକପାତ୍ର ରଖି ସେ ମୁଠାଏ ତୃଣକୁ ଚୂଲୀରେ ପକାଇ ଦେବାକ୍ଷଣି ଅଗ୍ନି ଜଳିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
କଣ କରିବ ବୁଦ୍ଧି ଦିଶୁ ନଥାଏ । ରୁମାଲ ଟା କାଢି ମୁଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲା । ଆଖ ପାଖରେ କେହି ବି ନଥାନ୍ତି । ତାକୁ ଭାରି ଡର...
ଉଦାସ ମନଟା ଖୋଜୁଥିଲା ତ ଝଡବତାସ, କାହିଁ ବର୍ଷାରେ ଭିଜାଇ ପକାଇଲୁ ପୁଣି ଥରେ ପ୍ରେମର ଫାଶ ।
ସେ କଣ ଭାବୁ ଥିଲେ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମନେ ମନେ ଭାବୁ ଥିଲି ଆଉ ଏ ମାମିନା ଘରକୁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଆସିବି ନାହିଁ ।
ଏଠି ସଭିଏଁ ମତେ ମଣି ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ। ମତେ କାମର ଉତ୍ସାହ ତ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଭାରି ଭୟ ଲାଗୁଥିଲା ,ମନରେ ଭାବୁଥିଲି ଯଦି ଇଂଗ୍ରେଜ ମୋର ଅସଲ ପରିଚୟ...
ଜାନୁଆରୀ ୧୦, ୨୦୧୪ ମସିହା ସେଦିନ କଥା ମନେପଡିଗଲେ ରୂପା ପାଗଳ ପାରିହେଇଯାଏ, ନିଜ ମୁହଁକୁ ଆଇନାରେ ବି ଦେଖିପାରେନି, କାନ୍ଦେ, ଚିଲାଏ ।
ଆମ ମାର୍କଣ୍ଡ ମାଆ, ପାଖ ପଡୋଶୀଘର ସ୍ତ୍ରୀଲୋକଙ୍କ ଠାରୁ ଦେଖି ଦେଖି ଜିଦି ଧରି ବସୁଛି ଯେ, ମୁଁ ସେ ଏତେ ବଡ ବଡ ଚାଇନା ରସୁଣ କିଣିବି ।
ପିଲା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ବାଃ ବାଃ ରେ ରାଜୁ, ତୁ ନିଶ୍ଚୟ ତେନ୍ଦୁଲକର ଠୁ ଆଗକୁ ଯିବୁ.... ବିଚରା ଧଡ଼ୁ କିନ୍ତୁ ହାଲିଆ ହେଇ ଯାଉଥିଲା ତାକୁ ବୋଲିଂ କରି...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ