ଯେବେ ଯେବେ ରାତି ହୁଏ ଝରକା ସେପାଖେ ଉଙ୍କି ମାରେ
ପାର ଯଦି ଦେଖିନିଅ ଥରେ ଅଙ୍କା ଥିବା ସୀମାନ୍ତର ଚିତ୍ରକୁ ମଧୁସାଗରର ମହତପଣିଆକୁ ଆଉ ଛବିଳ ହେନ୍ତାଳର ସବୁଜିମା ସହ ଭିତରକନିକାର ପ୍ରାକୃତିକତାକୁ ।
ଅଳ୍ପ କେତେ ଘଡ଼ିରେ ତୁ ଆନମନା କରୁ ମହକ ସାଗରେ ନେଇ ଭାସମାନ କରୁ ।
ଶିଶୁକୁ କିଛି ବିପଦ ପଡ଼ିଲେ କାହାକୁ ଛାଡେନି ସେ ଭଲେ ନିଜର ଅସୁବିଧା ଅନ୍ୟକୁ ଜାଣିବାକୁ ଦିଏନି
ମୋ ହାତର ଦା’ଛୁଆଁ ପାଇବାକୁ ସେ ଚାହିଁଚି କେବେଠୁ, ନିଜ ସୁନେଲି ରୂପକୁ ଭାବି ନିଜ ଉଜୁଡା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଜାଡି ଦେଇ ସିଗ୍ଧ ମାଟି କୋଳରେ.. ଗୋଟେ ସ୍ଵପ୍ନ ସନ୍ଧାନରେ...
ସେଥିପାଇଁ ବୋଧେ ଏ ବସ୍ ର ଚକଗୁଡାକ ଅନାୟାସରେ ଛକ ପରେ ଛକ ଅତିକ୍ରମ କରି ଭୁବନେଶ୍ୱର ଛାତିଚିରା ରାସ୍ତାର ଗଡି ଚାଲିଥାଏ ଆଗକୁ ଆଗକୁ । ପାଖାପାଖି ଚାରି...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ