ନାରୀ ମନ ନଦୀ ପରି ସପନରେ ଭରା ତା' ଲାଗି ପ୍ରିୟ ତା'ର ପାହାନ୍ତିଆ ତାରା ଚାହେଁ ସେ ତ ନଦୀ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତା ବହି ।
ଅନ୍ତର ଭରି ଭଲପାଏ ଯିଏ କରୁଛ ତା' ସାଥେ ଛଳନା ଟିକେ ଛୁଇଁ ଦେଇ ସପନ ଜଗାଇ ଫେରିଯାଅ କରି ବାହାନା ନିରବରେ ଖାଲି ପଡ଼ିରହେ ବେଳା ଦୁଃଖରେ ଭିଜିଯାଇ...
ଲୁହ ନଈ କୂଳେ ଘର କରିଯିଏ ହସର ମଳୟ ଖୋଜୁଥାଏ ଆଖିରେ ନ ଥାଇ ଟିକିଏ ବି ନିଦ ସୁଖ ସପନକୁ ଝୁରି ହୁଏ ବାମନ ହୋଇ ମୁଁ ଜାଣେନା...
ସାଥୀ ଯଦି ମିଳେ ନାହିଁ ଦୁଃଖ ନାହିଁ ଚାଲିବାରେ ଏକା ଏକା ଚାଲିବାଟା ପଡ଼ିଯାଏ ନିୟମରେ ମିଳି ଯଦି ହଜେ ସାଥୀ ସରେ ନାହିଁ ଲଗନ ।
ପାରାବାର ତୁମେ ଡାକ ନାହିଁ. . . ଡାକ ନାହିଁ ମରୁନଈ ମୁଁ ଯେ ପଛ ମୋ ହଜିଛି ପାରିବି କିପରି ଆଉ ବହି ।
ଏମିତି ଜୀବନ ଏମିତି ସମୟ କିବା ଲାଭ ଜୀଇଁବାରେ ସୁଖ ତ ନ ଥାଏ ସପନ ନ ଥାଏ ଲାଭ କିବା ଜଳିବାରେ ।
ଲୁହ ଯଦି ଯାଏ ଝରି ଦୁଃଖ ତ ଯାଏନା ସରି ତଥାପି ଅବୁଝା ମନ ଦିନରାତି ହୁଏ ଝରି ।
ଦୁଃଖ କରନାହିଁ ଅଭିନୟ କରିବାରେ ସୁଖ ମିଳିଥାଏ ଦର୍ଶକର ଆନନ୍ଦରେ ଅନ୍ତରରେ କାନ୍ଦି ବାହାରେ ହସିବା ଅଟେ କଳାକାର ପରିଚୟ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ